Thursday, March 19, 2020

කොරෝනා කාලේ..


මාසෙට එකක් ලියන්නම් කියල කිව්වට පෙබරවාරි මාසේ ලියන්නයි කියල ලොකුවට දෙයක් හදාගන්න බැරි උනා. ඒ වගේ ම ඉතිං ලියන්න විවේකයක් වැටුනෙත් නැහැ, ඉස්කෝලේ වැඩ එක්ක. ගිය අවුරුද්දේ අග වෙද්දී චීනෙන් අලුත් වෛරස් ලෙඩක් පැතිරෙන්න පටන් ගත්ත නේ. ඔන්න ඒක ලංකාවටත් ඇවිල්ලා, ගිය සතියේ බ්‍රහස්පතින්දා හවස අපිට අණ ලැබුනා කටයුතු මේ තත්වෙන් නතර කරලා ගෙදර යන්න කියල. අප්‍රේල් 20 වෙනකල් නිවාඩු.
2020-03-19
මේ ලෙඩේ ගැන හතර වටේ එක එක පෝස්ට් ශෙයා වෙනවා දැක්කා. ගොඩාක් අය ඒ ගැන ලියල තිබ්බ. ඒ උනාට මම හිතුවා මේ ගැන මගේ සත පනහ මෙතනට දාල තියන එක ප්‍රයෝජනවත් වේවි කියල. රෝගයේ පැතිරීම සහ අනික් ඒ දේවල් නම් හොයාගන්න පුළුවන් එකේ, මම වෙන පැත්තක් කතා කරන්නම් කියල තමා මේක ලියන්න පටන් ගත්තේ. 

මම දැක්කා ෆේස්බුක් එකේ එහෙම නෝටිස් එකක් ශෙයා වෙනවා මේක අරහෙම විනාස වෙනවා, මෙහෙම විනාස වෙනවා, මෙච්චර කාලයක් අරහේ තියනවා මෙහෙ තියනවා කියල. ගත්ත සෝස් එක හැටියට දාල තිබ්බේ ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයේ වෙබ් අඩවිය. ඒත් එතනට ගියහම එහෙම දේවල් කියල නැහැ. අපි බලමුකෝ මේක ටිකක් කතා කරලා. 

කට්ටිය කොරෝනා කොරෝනා කිව්වට, මේ කොරෝනා කියන්නේ වෛරස් වල එක කාණ්ඩයක් විතරයි. කොරෝනා කියන වචනයේ ඔටුන්න කියන තේරුම තියනවා. මේ වෛරස් වලත් හැඩය ටිකක් ඒ වගේ. ඒ නිසා තමා මේක කොරෝනා වෛරස් එකක් වෙන්නේ. මේ ලෙඩේ ඇත්ත නම SARS- CoV-2. මේක කෙටි කරපු නමක්. සම්පූර්ණ වශයෙන් කිව්වොත් Severe Acute Respiratory Syndrome Corona Virus- 2. මේක සරලව හැඳින්වෙන්නේ COVID – 19 කියල. ඒ කියන්නේ  COrona VIrus Disease. 19 කෑල්ල ආවේ 2019 කියන එකෙන්. මේක හඳුනාගත්තේ 2019 නිසා. 
image copyrights-
The Philadelphia Inquirer
 
මේක ඇවිල්ලා සරල RNA වෛරස් එකක්. ශ්වසන අබාධ තමා ඇති කරන්නේ. ඒ වගේම, ප්‍රතිකාර නොකරොත් තත්වේ දරුණු වෙන්න පුළුවන්, ප්‍රතිශක්තීකරණ පද්ධතිය දුර්වල අයට. මෙතෙක් ඕකෙන් මැරිලා තියන්නේ එහෙම අය. ඒ වගේම, මේක සත්තු හරහා බෝ වෙන ( zoonotic ) එකක්. මේක පටන්ගත්තේ, එලියට ගියේ කොහොමද කියන එකට හරි තොරතුරු නැති උනාට, චීනයේ වූහාන් ප්‍රාන්තයේ තමා මුල. එතනින් වවුලෝ දෙන්නෙක්ටයි, උන්ව කාපු මිනිස්සුන්ටයි එතනින් එළියටයි තමා බෝ උනේ.  

දැන් ගොඩක් අයට ප්‍රශ්නයක් ඇයි මේකට බෙහෙත් නැත්තේ කියන එක. ඒකට උත්තරේ දෙන්න නම්, වෛරස් එකක් කියන්නේ මොකද්ද කියල පොඩ්ඩක් බලල ඉන්න වෙනවා. වෛරස් කිව්වම හැමෝටම මතක් වෙන්නේ කම්පියුටර් වෛරස්. ඇත්ත ඒ දෙකේ යම් සමාන කමක් තියනවා. වෛරස් එකක් ඇත්තටම ජීවයේ සහ අජීවී බවේ සීමාව කියල කියන්න පුළුවන්. 

වෛරසයක් කියන්නේ සෛලීය සංවිධානයක් නැති, ඉතාම සරල ඒකකයක්. ප්‍රෝටීන කිහිපයක්, සමහරවිට එන්සයිම් කිහිපයක් සහ ප්‍රවේණික රසායනික වලින් පමණක් මේවා සමන්විතයි. ඒ ප්‍රවේණික ද්‍රව්‍ය අනිවාර්යයෙන් ම DNA වෙන්න ඕනේ නැහැ. ඊටත් ප්‍රාථමික RNA වෙන්න පුළුවන්. ඒ වගේම ශ්වසනය වගේ කාර්යයන් කරන්න අවශ්‍ය සෛලමය ඉන්ද්‍රීයයන් (Organelles)  පිහිටලා නැති නිසා ඒ දේවල් කරන්න බැහැ. ඒ කියන්නේ සරල භාෂාවෙන් කිව්වොත් හුස්ම ගන්නේ  නැහැ! 

සාමාන්‍යයෙන් අද විද්‍යාව ජීවයේ අර්ථකථනය විදියට හඳුන්වද්දී ගන්න නිර්ණායක වෙන පරිවෘතීය ක්‍රියා, ශ්වසනය, චලනය වගේ ඒවායින් බාගයක් වත් වෛරසයක් සිදු නොකරන නිසා, ගොඩක් විද්‍යාඥයෝ වෛරස ජීවීන් විදියට සලකන්නේ නැහැ.. 

වෛරසයක් ඇත්තටම සජීවී සෛලයක් ඇතුලට යනකල් අජීවී. ඒ නිසාම මේවට ඕනේ ම පරිසර තත්වයක රැඳෙන්න පුළුවන්. ඒ වගේම මේවා ප්‍රතිජීවක වලට අහු වෙන්නේ නැහැ. මිනිස්සුන්ට විතරක් නෙවේ සජීවී සෛල තියන ඕනේ ම තැනකට මේවා යනවා. කොටින්ම අපිට ලෙඩ කරන බැක්ටීරියා වලට පවා මේවායින් කරදර තියනවා! 

ජීවී සෛලයක් ඇතුලට ගියාට පස්සේ, එකේ ජීව ක්‍රියාවලි ටික පාවිච්චි කරලා, වෛරස් එක තමන්ගේ අනු පිටපත් හදාගන්නවා හිටු කියල. ඊට පස්සේ ඉතිං ඒ සෛලය හරහා අනික් සෛල වලටත් පැතිරෙනවා. ඒ වගේම තව වැඩක් වෙනවා. මේ ෆොටෝකොපි ප්‍රොසෙස් එකේ දී අර ප්‍රවේණික ද්‍රව්‍ය වල සැකැස්ම වෙනස් වෙනවා විකෘති වෙලා. එතකොට ඉතිං බෙහෙත් වලට නෙවේ ඕනේ එකකට ඔරොත්තු දෙන විදියට හැදෙනවා. මේක DNA පාදක වෙච්ච වෛරස් වල අඩු වේගෙකින් සිද්ද උනාට, RNA වල සරලත්වයත් එක්ක ඉතාම අධික වේගයකින් සිද්ද වෙනවා. 


එතකොට ඉතිං බෙහෙත් අරගෙන වැඩක් නැහැ, මොකද බෙහෙත ගන්නකොට තියන වෛරස් එකේ ලක්ෂණ නෙවේ වැඩ කරන්න පටන්ගන්නකොට තියන්නේ.  දැන් මේ කොරෝනා වෛරස් ලෙඩේටත් වගකියන්න ඕනේ RNA වෛරස් එකක්. ඉතිං, ඒකටත් ප්‍රතිජීවක වැඩ කරන්නේ නැහැ. 

හැබැයි, අපිට පුළුවන් වෛරස් එකක ක්‍රියාකාරීත්වය අඩපණ කරලා, ඒකෙන් වෙන හානිය එහෙම නවත්තන්න. නැත්තම් වෛරස් එකත් එක්ක ඇඟේ ප්‍රතිශක්තීකරණ පද්ධතිය කරන සටන ට සහයක් දෙන්න. ඔන්න ඔය ක්‍රම දෙකට අපි වෛරස් ලෙඩ එක්ක සටන් කරනවා. 

අපේ ඇඟට ඕනේ ම වෛරස් එකක් ආවම, එක පාරක් ලෙඩේ හැදෙන්න ගොඩක් වෙලාවට ඉඩ තියනවා. නමුත් ඊට පස්සේ ඒකට විරුද්ධව හදාගන්න ප්‍රතිදේහ, ඇඟේ තියාගෙන ඉන්නවා. ආපහු වතාවක ඒක ආවම, ඇඟේ තියන ප්‍රතිදේහ වලින් වැඩේ ක්ලෝස් කරලා දානවා අපිටත් නොදැනීම. ඔය ක්‍රියාවලියට අනුව තමා අර පැපොල එහෙම එක පාරක් විතරක් හැදෙන්නේ. හැබැයි ඉතිං වයසත් එක්ක ඔය ප්‍රතිදේහ විනාශ උනොත් නං ආයෙත් ලෙඩේ හැදෙන්න හැකියාව තියනවා. 

ඔය ප්‍රතිශක්තිය ඇති කරන තව ක්‍රමයක් තියනවා. ඒ තමයි ඔය වෛරස් එකේ සැර බාල කරපු වර්ෂන් එකක්, එහෙමත් නැත්තම් ඒ වගේ ම කෝඩ් කරපු ජාන කොටසක් ඇඟට දෙන එක. ඉන්ජෙක්ෂන් ගහනවා කියල කියන්නේ ඒක. ඕකෙනුත් වෙන්නේ අර කලින් වැඩේ ම තමා, නමුත් ලෙඩේ නොහැදී ප්‍රතිශක්තිය ඇති වෙනවා. 

ඔය ක්‍රම වලට අමතරව, වෛරස් එකක ක්‍රියාකාරීත්වයේ ලකුණු අඳුරගෙන එතෙන්ට ප්‍රතිකාර කරන්න රසායනික යවන ක්‍රම තියනවා, හරියටම කම්පියුටර් වෛරස් අල්ලනවා වගේ ම. මේවට කියන්නේ ප්‍රතිවෛරස් කියල. ඔය ලඟදි ඇමරිකාවේ එක්කෙනෙක්ට දීල ටෙස්ට් කරයි කියන්නේ අන්න එහෙම එකක්. කොහොම හරි, වෛරස් වලට ප්‍රතිජීවක නම් නැහැ.

ඒ වගේම, සමහරු කියල තිබ්බා දැක්කා සෙල්සියස් 27 වෙද්දී මේක විනාශ වෙනවා කියල. එහෙම එකක් නැහැ, මොකද මනුෂ්‍ය ශරීරයේ සාමාන්‍යය උෂ්ණත්වයත් සෙල්සියස් 36.5ක් වගේ වෙනවා. එහෙම විනාස වෙනවා නම් මේක ඇඟට එන්නත් බෑ නේ, අනික ඔය වෛරස් හැදිලා තියන ප්‍රෝටීන් විනාස වෙන්න ඕනේ වෛරස් විනාස වෙන්න. ප්‍රෝටීන් විනාශ වෙන්න ඊට වඩා ඉහල උෂ්ණත්වයක් ඕනේ. 

අනික තමා එක එක මතුපිටවල් වල ජීව කාලය කියල එකක් දැක්කා. වෛරස් එකක් සජීවී ධාරක සෛලයක් තුලට යනකල් අජීවී. ඒක ජීවයේ ලක්ෂණය වෙන පරිසරයට හැඩ ගැසෙමින් ගුණනය වීම කියන එකත් පෙන්නන්නේ සජීවී ධාරක සෛලයක් ඇතුලේ විතරයි. (ඔව් මළ සිරුරු වල වෛරස් නැහැ). ඒ නිසා එහෙම ජීව කාලයක් කියල දෙයක් කියන්න අමාරුයි. 

තව වාතය හරහා යන්නේ නැහැ කිව්වා දැක්කා බර වැඩියි කියල. මේ වෛරස් එකක් නැනෝමීටර් ගණන් වල වස්තු. ටොන් ගණන් බර දේවල් නෙවේ. සාමාන්‍යය දූවිලිත් පාවෙන හුළඟට විරියොන් (වෛරස් ඒකක) ටිකක් අරගෙන යන එක බොහොම පහසු වැඩක්. සාමාන්‍යය කිවිසුමකදී එලියට එන විෂබීජ වලට මීටර එක හමාරක් වත් යාගන්න පුළුවන්. 

එතකොට දැන් අපිට මේකෙන් ආරක්ෂා වෙන්න ම බැරි ද? නෑ අනිවාර්යයෙන් පුළුවන්. පළවෙනිම දේ තමා තමන් නිරාවරණය වීම වැලැක්වීම. ඒ කියන්නේ ඔය විදියට වාතයෙන් හරි නැතුව මොකක හරි තිබිල හරි තමන්ගේ ඇඟට එන තැන් වලට නොයා ඉන්න එක. 

ඊළඟ එක තමා පිරිසිදු වීම. අත් නිතරම පිරිසිදුව තියාගන්න එක, ඒ වගේම නිතරම කට, නහය, ඇස් එහෙම නොඅල්ලා ඉන්න එක. මම දැකල තියනවා ලංකාවේ ගොඩක් අය බස් එකක උනත් යන්නේ හරියට අකම්පහල වෙලා වගේ හිස අත් ගහගෙන නැත්තම් නිකටේ අත් ගහගෙන. ඔන්න ඕවා නවත්තන්න වෙනවා. 

එතනින් එහාට ගිහාම, මේ සටහන ලියවෙද්දී රෝගීන් ගණන 51ක් වෙලා ලංකාවේ දත්ත වලින්. උනේ කොහොමද කාගේ වරදින් ද කියන එක දැන් වාද කරලා වැඩක් නැහැ. නිරෝධායනය ප්‍රතික්ෂේප කරලා ගෙවල් වලට ගියපු මහාචාර්ය සියල්ලදත් ල සෙට් එකකින් රට වටේ ගියපු කතාව දන්නා නිසා ආය ඒ ගැන මෙතන ලියන්න යන්නෙත් නැහැ. 

දැන් අපිට රටක් හැටියට කරන්න පුළුවන් දේවල් (නමුත් නොකරන) ගොඩක් තියනවා. ප්‍රධාන වශයෙන්, රට ලොක් ඩවුන් කිරීම. හැබැයි මෙතන මම ලොක් ඩවුන් කියල අදහස් කරේ අර චීනේ වගේ නෙවේ. යම් සීමා වලට යටත් ව ගමන්බිමන් සහ වෙනත් කාර්යයන් සීමා කිරීමක්. 

ඒ කිව්වේ, අත්‍යවශ්‍ය සේවා ටික හැරෙන්න අනික් ඔක්කොම අනිවාර්යය පඩි සහිත නිවාඩු දෙන්න ඕනේ. විනෝද චාරිකා වන්දනා චාරිකා එහෙම නවත්තල, ඒ ස්ථාන වහල දාන්න ඕනේ. මළ ගෙවල් වගේ අවස්ථා හැරෙන්න වෙනත් මහජනයා රැස් වීමට ඇති දේවල් නවත්තන්න ඕනේ. 

මෙහෙම බත් කන හරක් ඉද්දි ඉතිං...
හැබැයි මෙතන ප්‍රශ්නයක් තියනවා, ලංකාවේ වැඩි හරියක් අඩු ආදායම්ලාභී, දවස් පඩියෙන් යැපෙන අය. එයාලට විසඳුමක් දෙන්න ක්‍රම කීපයකට පුළුවන් මේ විදියේ ලොක් ඩවුන් කිරීමකින්. එකක් තමා ඇති හැකි අය ගෙවල් වල නිසා ඔය කාලේ ගෙවල් සුද්ද කිරීම් එහෙම නිසා රැකියා අවස්ථා ලැබෙනවා. අනික් එක රජයෙන් යම් සහනාධාරයක් බෙදල දෙන්න පුළුවන්.  

ඊයේ ජනාධිපතිතුමා ජාතිය අමතල, සැමන්, පරිප්පු වල මිල අඩු කරා. එතුමා ඒක කියපු විදියෙයි වෙලාවෙයි ප්‍රශ්නයක් තිබ්බට, මම නම් දකින්නේ ඒ පියවර හොඳයි. එන්න ඒ වගේ සහන ටිකක් සලස්වල දීල, රට ක්‍රමානුකූලව අවම ක්‍රියාකාරීත්වයෙන් තියාගෙන යන්න පුලුවන්නම් මම හිතන්නේ සාර්ථකයි. 

ඒත් ඉතිං මේක ලංකාව නේ. අපි දැක්කා නිවාඩුනේ කියල වෙරළවල්, දියඇලි එහෙම පුරාවට ඇවිදලා කට්ටිය. කෝච්චි වල යනවා හුරේ දාගෙන ඇවිදින්න. ඔය මිනිස්සුන්ට ඉතිං මට නම් කියන්න තියන්නේ සිගරට් බොන උන්ට කියන ටික ම තමා. “උඹල මැරුණට කමක් නෑ, අනික් මිනිස්සු මරන්න එපා” කියල. සිගරට් බොන අයට මේ වගේ වෛරස් වල හානි වැඩි කියලත් මෙතන ම මම කියල තියන්නම්. 

බ්‍රහස්පතින්දා නිවාඩුත් අරගෙන ගෙදර යද්දී දැකපු තව එක දෙයක් ගැන කියන්න හිතුවා සටහනේ අන්තිමට. ගෙදර එන ගමන් බලාගෙන ආවා, ඔක්කොම වගේ සුපර්මාකට්, සතොස, කඩවල් හිස්. මිනිස්සු හාල් කිලෝ 10-20 අරගෙන යනවා. මේක ට නමක් තිබ්බා “Panic buying”  කියලා. මෙන්න මේ අසමජ්ජාති වැඩේ නම් නවත්තන්න වෙනවා. මාසෙකට වගේ ආහාර රැස් කරගත්තට කමක් නැහැ, ඒත් තියන ඔක්කොම උස්සං ගියාම අනික් මිනිස්සු?? මාස්ක් එහෙම ගැනත් කියන්න තියන්නේ ඔච්චර ම තමා. 

දැන් මේකට ප්‍රතිතර්කයක් ගෙනෙයි ඒකත් ස්වභාවධර්මය ම තමා, සුදුස්සා ඉතුරු වෙනවා, ශක්තිවන්තයා ඉතුරු වෙනවා, අනික් අය මැරෙනවා කියන එක. හොඳට මතක තියාගන්න ඕනේ දෙයක් තමා, සල්ලි තියන මනුස්සයා කියන්නේ ශක්තිවන්තයා එහෙමත් නැත්තම් උචිතයා කියන එක නෙවේ. ඒක හැබැයි තේරුම් ගන්න නම් මනුෂ්‍ය සංහතිය ට තව සෑහෙන කාලයක් යාවි. 

තව එක දෙයක්- මම දැක්කා දෙවියෝ කොර වෙලා එහෙම දේවාල වැහිලා, යාතිකා ආන්ස්වර් නැතුව ගිහිං, මක්කම, වතිකානුව පවා හිස් වෙලා. ඒ අස්සේ බෞද්ධයෝ ටිකක් උදම් අනනවා ශ්‍රීපාදය වැහුවේ නැහැ කියල. මීට වඩා අමනකමක් මම නම් දැක්කේ නෑ. බුදු හාමුදුරුවෝ කවදාවත් ගස් ගල් පර්වත චෛත්‍ය වැඳීම අනුමත කලේ නැහැ
“බහුං වේ සරණං යන්ති- පබ්බතානි වනානි ච
ආරාම රුක්ඛ චෙත්‍යානි- මනුස්සා භය තජ්ජිතා” 
කියලා ධම්මපදයේ කියල තිබ්බේ ඕකමයි. ඒවායේ හාස්කම් හොයන යදින මිනිස්සු මිත්‍යාදෘෂ්ටික හැටියට තමා හැඳින්වූවේ. ඒ වගේ ම, විශාලා මහනුවර ඇති වෙච්ච තුන් බියයි (රෝග- දුර්භික්ෂ- අමනුෂ්‍ය) මේ කොරෝනා වසංගතයයි සමාන කරලා, රැස් වෙලා රතන සූත්‍රය දේශනා කරාම හරි කියන අයට මට කියන්න තියන්නේ, රතන සූත්‍රය හොඳින් තේරුම විමසලා, ඒක දේශනා කරපු කතාවත් අහල තේරුම් අරගෙන ම ඉන්න කියල තමා. විශාලා මහනුවර ම රැස් කරවල බුදු හාමුදුරුවෝ මේක කියෙව්වේ අර තුන්බිය සංසිඳුන ට පස්සේ. ඊට කලින් කලේ ආනන්ද හාමුදුරුවෝ ලවා කියවපු එක විතරයි. 

          ප.ලි -
          සෑම කළු වලාවක ම රිදී රේඛාවක් ඇත කිව්වා වගේ, මේ වසංගතය ඇත්තට ම ලෝකය අතින් බැලුවම සෑහෙන හොඳක් කරගෙන තියනවා. එක පැත්තකින් අපේ රටේ “පොෂ්” කියල හිතං හිටි ඈයෝ ආපහු අපේ පැරණි සාම්ප්‍රදායික ක්‍රම වල ගුණ දකින්න පටන් අරං තිබුනා. ඒත් ඊට වඩා ලොකුම දේ තමා ලෝකයේ පරිසර දූෂණය සෑහෙන පමණකින් පහල ගිහිං. මම දැක්කා චීනේ වූහාන් වල අවුරුදු ගානකට පස්සේ චෙරි මල් පිපිලා. ඔය චීනේ නගරෙක (ෂැන්හයි ද මතක නෑ) විද්‍යාඥයෙක් රෑ වායුගෝලය වැකියුම් කරලා එකතු වෙච්ච දේවල් වලින් ගඩොලක් හදලා තිබ්බා. ඒ තරමට දූෂණය වෙලා තිබ්බ පරිසරය, ආපහු හෙමින් හෙමින් යතා තත්වයට එනවා. 

Image source- Facebook

          මේ ගැන කල්පනා කරද්දී මට හිතුනේ, අපි ස්වභාවධර්මය ඉක්මවලා යන්න ගිහිං අපේ ම විනාශය සලස්වාගෙන ද කියල. මොකද අපේ මිනිස්සු නඩු අහනවා වගේ නෙවේ, ස්වභාවධර්මය නඩු අහන්න පටන් ගත්තම, එතනට නිලය බලය කුලය ධනය මොකුත්ම අදාළ නෑ. දැන් ඒ නඩු විභාගය පටන් අරගෙන ද කියල මට නොහිතුනාම නෙවේ...  


Tuesday, January 28, 2020

පාරාදීසයක සංචාරය කිරීම..


අවුරුද්දේ පළවෙනි පෝස්ට් එක..
මම කිව්වා ගිය අවුරුද්දේ රිවීව් එකේදී, ලියන්න දේවල් සෑහෙන්න තියනවා, මාසෙට එකක් වගේ ලියන්නම් කියල. ඒත් ඒ කතා පැත්තක තියද්දි, මේ අවුරුද්දේ මුල්ම සංචාරය ගැන සටහන ඉස්සරහට අරං එන්න හිතුවා. මේ තියන්නේ ඒ සටහන.
මේ අවුරුද්දට දැනට ගෙවුනේ මාසයක් විතරක් උනාට, මේ සටහන තියන 26 වෙනිදා වෙනකොට, ගමන් දෙකක් ම ගිහිං! ඒකත් හොඳයි. උසස් පෙළ ඉවරලා හිටිය නිදහස් ජීවිතේ ට ආපහු යන්න පුලුවන්නම් මට ඊට එහා දෙයක් නැහැ. 
බලන්නකෝ පරිසරයේ ලස්සන සහ නිස්කලංක බව..

කොහොමින් කොහොමින් හරි, මේ පාරත් අවුරුද්දේ පලවෙනි සංචාරය ඉතිං දුම්රිය ගමනක් තමා. හයික් එකකුත් එක්ක. හැබැයි මේ ගමන ප්ලෑන් උනේ නම් ගිය අවුරුද්දේ. ෆේස්බුක් එකෙන් මට හම්බුන හොඳම යාළුවො කිහිප දෙනෙක් ඉන්නවා. ෆේස්බුක් එකටයි දුම්රියටයි පිං සිද්ධ වෙන්න තමා ඒ සම්බන්දතා ටික හදාගත්තේ. ඔය මම කිහිප වතාවක් ලියල තියන යකඩ යකා එකේ සෙට් එකේ ම අකිල ආරියප්පෙරුම අයියා එයින් එක්කෙනෙක්. මේ ගමන සැලසුම් උනේ එයා එක්ක.
ගමන මුලින්ම සැලසුම් කලේ රාත්‍රී තැපැල් දුම්රියේ ගිහිං, නානුඔය- පට්ටිපොළ පැත්තේ වගේ ඇවිදලා, පහලට ඇවිත් තලවකැලේ එහෙමත් බලලා පොඩි මැණිකේ හරි 1008 එකේ හරි ආපහු එන්න. කොහොමින් කොහොම හරි, අන්තිමේ නතර උනේ උඩහට යන මිශ්‍ර දුම්රිය, ඒ කියන්නේ 126 එකේ උඩට ගිහිං වටගොඩ- තලවාකැලේ සෙක්ෂන් එක කවර් කරලා, සෙන්ට් ක්ලෙයා එකත් බලාගෙන පොඩි මැණිකේ එන්න තීරණය වෙලා. දවස විදියට තීරණය උනේ 19 වෙනි ඉරිදා.
මට 18 වෙනිදා කැම්පස් එකේ එක්සෑම් එකක්. ඒ අස්සේ ඒ සතියේ මැද අප්පච්චි පොඩි අනතුරක් කරගෙන. ඉතිං ඕවයි මේවයි එක්ක තමා ගමන යන්න සූදානම් උනේ. හැබැයි එක්සෑම් එකේ පේපර්ස් දෙක ම සාර්ථක ව කරගන්න පුළුවන් උන නිසා, ගමන ගැන හොඳ මුඩ් එකක හිටියා. ඒ අතරේම අකිල අයියා කෝල් කරලා කිව්වා, එයා නැරඹුම් මැදිරියේ ටිකට් දෙකක් රිසර්ව් කරා කියල. ඒකට මගෙන් සල්ලි ගත්තෙත් නෑ!
ඉතිං කොහොමින් කොහොම හරි, පහුවදා පාන්දර 2.10ට ඇහැරලා, 3.40 වෙනකොට ස්ටේෂන් එකට ගියා. ඔය 126 එක ගැන මම කලින් ලියල තියනවා. තාමත් ඒක මිශ්‍ර දුම්රියක්. එදා නුවරින් තෙල් ටැංකි දෙකකුයි භාණ්ඩ ප්‍රවාහන වැගන් එකකුයි සාමාන්‍යය මැදිරි තුනයි තිබ්බා. හැබැයි මට ලොකුම දේ උනේ, එදා එන්ජිම. ඒක මම ඉටු නොවෙයි ම කියල හිතං හිටිය, W3 පන්තියේ අංක 669 එන්ජිම!
මම ඉතිං අකිල අයියා කියපු විදියට, නැරඹුම් මැදිරියට නැග්ගා. මගේ පළවෙනි උඩරට සංචාරය නැරඹුම් මැදිරියේ යන. ඒකත්, ලංකාවේ පස්සේ මොඩිෆයි කරපු එකක් නෙවේ. කෙලින්ම රුමේනියාවෙන් හදපු ඔරිජිනල් OFV (Observation First class brake Van) එකක්. කට්ටිය නගින්න කලින් කළුවරේ ම මම ෆොටෝ ටිකක් එහෙම අරගත්තා. ඕකෙන් මේකෙන් කෝච්චිය නාවලපිටියට ආවා. 
නැරඹුම් මැදිරිය..
 නාවලපිටියේදී ඉතිං ඔකේ සාමාන්‍යයෙන් එන්ජිම මාරු කරනවා නේ. ජනවාරි මාසේ පාර වේලිලා උනත්, පින්න සෑහෙන්න තියනවා. මම ඉතිං දැන් ලැස්ති උනා වරු ගාණක් බඩ ගාන්න. ඒත් එදා කතාව වෙනස්. තෙල් ටැංකි ටික ගලවල දාපු ඩබ්ලිව් 3 එක, ආපහු කෝච්චියට කපල් කරා! අකිල අයියත් එක්ක ගමන ප්ලෑන් කරද්දී ම අපි කතා උනා ඩබ්ලිව් ක්ලාස් එකක් ආවොත් නම් නියමයි, ඒත් ඉතිං ඒක වෙන්න තියන්නේ බොහොම අඩු අවස්තාවක් නේද කියල. ඉතිං මේක බොහොම දුර්ලභ අවස්තාවක්. 
අංක 126 මිශ්‍ර දුම්රිය ඩබ්ලිව් 3 පන්තියේ එන්ජිම සමග සූර්ය උදාවේ..

කොහොම හරි, කෝච්චිය 5.40ට ඇද්දා බදුල්ල බලා. වෙනදා වගේ ලිස්ස ලිස්සා බඩ ගාන්නේ නැතුව, මේක ජෙට් එක වගේ ගියා එදා. හැම ස්ටේෂන් එකකටම රයිට් ටයිම්. ගල්බොඩ දී පොඩි කප්ලින් අවුලක් ආවත් ඉක්මනට නිවැරදි කරගෙන අපි ඉස්සරහට ගියා. 
නැරඹුම් මැදිරියට දිස්වන වටවල දුම්රිය ස්ථානය..
 කොච්චර වෙලාවට ගියා ද කිව්වොත්, 9 වෙද්දී තලවකැලේ ට යාගන්න හිතාගෙන ආපු අපි, 8ටත් දහයක් තියල තලවකැලේ! එතනට වෙනකල් ඉතිං නැරඹුම් මැදිරියට වෙලා කයියක් දාගෙන, ෆොටෝ අල්ල අල්ලා ආවා. නැරඹුම් මැදිරියට ම හිටියේ තව එක පවුලකුයි අපි දෙන්නයි විතරයි. ඒ පවුලත් තලවකැලේ දී බැහැල ගියා. තලවකැලේ දී එන්ජිම පැත්තට පොඩ්ඩක් ගිය වෙලාවේ, අඳුරන රියදුරු මහත්තයෙක් හිටියා. ඉතිං එන්ජිම බලාගන්නත් අවස්තාවක් ලැබුනා. 
මිශ්‍ර දුම්රිය, ඩබ්ලිව් 3 පන්තියේ එන්ජිම සමග තලවාකැලේ දී..

තලවාකැලෙන් ඩක්කුවක් අමුනාගත්තා දුම්රිය. මාර්ග කම්කරු පිරිසක් රැගත් ඒ ඩක්කුව, ඉහල කොත්මලේ ජලාශය හරහා යන පාලම ට ටිකක් එහා දී දුම්රියෙන් ලිහාගෙන නතර වෙනවා. මේ වැඩේ ට දුම්රිය නතර කරන්නේ වත් නැහැ!
කොහොම හරි, අපි 8.15 වෙද්දී වටගොඩ! දුම්රිය ස්ථානාධිපතිවරයා අපිට කිව්වා ඕනේ නම් ටවුමට ගිහිං මොනාහරි කාල එන්න කියල. අපිත් ඇත්තටම කෑම ගැන වැඩිය හිතං ආවේ නෑ. ඉතිං ටවුමට ගිහිං, අපි ගත්තා මුරුක්කු පැකට් දෙකකුයි වතුර බෝතලෙකුයි! මගේ ගාව තිබ්බා චොකලට් ෆින්ගර්ස් එකක්. ඔන්න ඔච්චරයි ඉතිං අපේ ආහාර සැපයුම! වටගොඩ පරණ ගුඩ් ෂෙඩ් එකත් බලලා, ස්ටේෂන් එකේ ෆොටෝ ටිකක් අරගෙන, අපි පහලට එන්න පිටත් උනා. වටගොඩ ගැන කලින් පෝස්ට් එකක ලියල තියන නිසා, මේ වෙලාවේ වැඩිය කියන්න යන්නේ නැහැ. 
වටගොඩ දුම්රිය ස්ථානය.. ඔය පිටිපස්සෙන් පෙන්නේ ග්‍රේට් වෙස්ටර්න් කඳු යාය.

වටගොඩ ඉඳන් තලවකැලේ වෙනකල් රේල් පාරේ කිලෝමීටර් හතකට, එහෙමත් නැත්තම් සැතපුම් හතරකට ආසන්න දුරක් තියන්නේ. අපිට ආපහු යන්න පොඩි මැණිකේ දුම්රිය තලවාකැලෙන් පිටත් වෙන්න තිබ්බේ එක වෙද්දී. ඉතිං අපිට සෑහෙන වෙලාවක් තිබ්බා. අපි හිමිං හිමිං කන්ද බැහැගෙන ආවා. මේ සෙක්ෂන් එක හරි ලස්සනයි. ඒ වගේම නිස්කලංකයි. තේ වතු වලින් වට වෙලා තිබ්බත්, හරි ම නිශ්ශබ්දයි. ඒ සීතලත් එක්ක, මට නම් නතර වෙන්නම නොහිතුනා කිව්වොත් ඒක නම් බොරුවක්. 
ශ්‍රීපාද අඩවිය දක්වා විහිදෙන මනස්කාන්ත දර්ශනය..

අකිල අයියා හයික් එකට එන ගමන් Drone  එකක් ගෙනත් තිබ්බා. අපි ඒකත් ලැස්ති කරගෙන පහලට ගියේ එන කෝච්චියක් උඩ ඉඳන් වීඩියෝ කරගන්න. මොකද, ඔය සෙක්ෂන් එකේ ට්‍රැක් එකේ විශේෂත්වයක් තියනවා. 
Drone  එක.

ඔන්න බලන්නකෝ වංගු ටික. මේ ගූගල් සිතියම.
 
මේ සෙක්ෂන් එක තමා නානුඔය ට පිවිසීමට නැග්ම පටන් ගන්න සෙක්ෂන් එක. මේ සෙක්ෂන් එක ඇදෙන්නේ ග්‍රේට් වෙස්ටර්න් වතු යාය අද්දරින්, ග්‍රේට් වෙස්ටර්න් කන්ද පාමුලට. ඉහල කොත්මලේ ජලාශය වටෙන් වටයක් ගහන තැනින්ම පටන් ගන්නවා 45:1 තියුණු නැග්මක්. මේක තැන් දෙක තුනකදී විතරයි අඩු වෙන්නේ. ඒ වගේම, තලවකැලේ- වටගොඩ අතර තියන උස වෙනස තරණය කරන්න, දැඩි වංගු සහිතව තමා මාර්ගය හැදිලා තියන්නේ. 

අඩි 300ට එකක් වෙන පාලමේ බෑවුමෙන්, කෙලින්ම අඩි 44 ට එකක් වෙන තියුණු ආනතියට පිවිසීම..
මේ ගැන තොරතුරු කිව්වේ අකිල අයියා. මේ ඇවිල්ලා මේ වගේ තියුණු බෑවුම් වලදී, දුම්රියක් තිරිංග යොදනකොට, පීල්ල ලිස්සල නොයන්න (පීල්ල ඇණ දාලා සිල්පර වලට හයි කරලා නෑ) දාන අගුලක්.

මේ වංගු කොච්චර තියනවා ද කිව්වොත්, ඔය සෙක්ෂන් එකේ අහු වෙනවා අංක 16 බිංගය, හොලිරූඩ් ටනල් එක. ඔය හරියේ ඉඳන් වටගොඩ තනි ඉරකින් යා කරොත්, රේල් පාර ඒ ඉර තැන් නවයකින් කපනවා! ඒ වගේම ඒ වංගු, දම්වැල් 5ක අරයක් තියන ඉතාම තියුණු වංගු. ඔය සෙක්ෂන් එකේ රේල් පාරේ හිටගත්තම, අඩි ගානක් පහලින් ආපහු රේල් පාර පේන තැන් ඕනේ තරම් තියනවා. අඩි ගානක් පහලින් උනාට, ඒ ට්‍රැක් එක පාස් වෙන්නේ ඉතාම ලඟින්. 
මේ එන්නේ උඩරට මැණිකේ..

තව ඔය සෙක්ෂන් එකේ තියනවා සෝඩා බෝතල් වංගුව (Soda bottle curve)  කියල වංගුවක්. සෝඩා බෝතල් වංගුව කියල ඕකට කියන්නේ, උඩ ඉඳන් බැලුවම ඔය වංගුවේ හැඩය, හරියටම පරණ සෝඩා බෝතලයක් වගේ. ඔය වංගුව පහු කරලා පහලට ආවම තමා අර කලින් කියපු හොලිරූඩ් බිංගය අහු වෙන්නේ. ඔය බිංගය පහලට, වටගොඩ ඉඳන් එන කෝච්චිය තැන් හතරකට වගේ පේනවා. 
අංක 16 බිංගය

 
සෝඩා බෝතල් වංගුවේ අහස් සේයාරුවක්.. (සේයාරූ අනුග්‍රහය- අකිල ආරියප්පෙරුම)

පැරණි සෝඩා බෝතලයක්. ගොඩක් අය අතර තියන මතයක් තමයි සෝඩා බෝතල් වංගුව කියන්නේ සෝඩා බෝතලේ ක කට් වගේ තියන නිසා කියල.කට නෙවෙයි, මේ බෝතලේ හැඩයට තමා වංගුව තියන්නේ. මේ සේයාරුව නම් ගූගල් අඩවියෙන් හම්බුනේ.
අපි අපේ පළවෙනි කෝච්චිය අල්ලාගත්තේ ඔන්න ඔතනදි. අපිට කොහොමත් සෙට් වෙන්න තිබ්බේ කෝච්චි තුනයි. මික්ස් එක හැටන් වලින් අපිට ක්‍රොස් උනා. අපි අර ගැජට් එක උඩ යවලා බැලුවා කොහෙද කෝච්චිය කියල. එතකොට ඒක වටගොඩ ට එනවා. ඉතිං එතන ඉඳගෙන අපි උඩරට මැණිකේ අල්ලගත්තා. අකිල අයියා Drone  එකෙනුයි මම මගේ නිකොන් කැමරා එකෙනුයි තැන් දෙකක ඉඳන් ෆොටෝ අල්ලගන්න හැකි උනා. 
පහලට යන උඩරට මැණිකේ..

එතන තව ටිකක් පහලට ගියහම අපිට ඇහුනා මහනුවර ඉඳන් ඇල්ල බලා ධාවනය වන නගරාන්තර දුම්රිය තලවකැලේදී මාරු වෙලා උඩහට එන්න හෝන් කරනවා. අපි ආපහු කැමරාව ගුවන් ගත කරා. ඒක හැබැයි ලොකු වෙනසක් නෑ ඉතිං, මොකද ඒකත් පවර් සෙට් එකක්.
ඇල්ල බලා ධාවනය වන වායු සමීකරණය කරන ලද නගරාන්තර දුම්රිය..

ඔය වැඩේ ඉවරල අපි ටිකක් ඉස්සරහට ආවම හම්බ වෙනවා ඩෙවෝන් දිය ඇල්ල. හැබැයි මේක සෑහෙන ඈතින් තියන්නේ. හොඳ විශාලන බලයක් තියන කාචයක් එක්ක කැමරාවක් ඕනේ හොඳ සේයාරුවක් අරගන්න නම්. මම ඉතිං අතේ තිබ්බ එකෙන් ගත්තා ෆොටෝ දෙක තුනක්. 
ඩෙවෝන් දිය ඇල්ල. මේක කෝච්චියක යනකොට නම් අල්ලගන්න හරි අමාරුයි..

ඔය වැඩේ ත් කරගත්ත ට පස්සේ ආය ඉතිං වැදගත් දෙයක් කියල අපිට තිබ්බේ නැහැ. අපි ඉතිං සුපුරුදු පරිදි කයියක් දාගෙන පහලට ආවා. ඒ එනින් ගමන් අහු වෙනවා පරණ, ලස්සන පාලමක්. ඔන්න ඕකට එනකොට අපිට ඇහුනා බදුල්ලේ ඉඳන් කොළඹ යන දෙනුවර මැණිකේ. මේක ඇවිල්ලා අලුත් S14 පවර් සෙට් එකක්. මම ඒකත් අල්ලගත්තා එතන පාලම ගාව ඉඳන්. ඒක නම් ෆෝන් එකෙන් වීඩියෝ කරන ගමන්, කැමරාවෙන් ෆොටෝ ගත්තා..
සෑහෙන පරණ පාළමක්. හැබැයි තවම ශක්තිමත්. ඒ වගේම දැන් තියන ඒවා වගේ නෙවේ, අලංකරණය ගැනත් සැලකිලිමත් වෙලා තියනවා.

ඒක බලද්දී කොහොම හරි දොළහට කාලක් වගේ තමා ඉතුරු උනේ. අපි සෙන්ට් ක්ලෙයා යන අදහස අතැරලා දැම්මේ, එකක් අපි යක්කු දුසිමක් විතර කන්න තරම් බඩගින්නේ හිටි නිසාත්, ඒ වෙලේ තිබ්බ අව්ව සැරේ හැටියට ඒ ගමන පැයකින් දුවල එන එක ටිකක් අවධානම් නිසාත්. 
ඔන්න අර අරං ආපු ඩක්කුව
ටෙලිග්‍රාෆ් කණුවක්.හොඳට බැලුවොත් ඇයි මම මේක මේ පැත්තට හරවල දාලා තියන්නේ කියල තේරෙයි..
 ඒ වගේම, මේ සෙක්ෂන් එකේ තව දෙයක් අපි මග දිගටම බලාගෙන ආවා. ඒ තමා, ටෙලිග්‍රාෆ් කණු. දැන්නම් වැඩි පාවිච්චියක් නැති උනත්, ඉස්සර දුම්රිය සේවය සතුව වෙන ම ටෙලිග්‍රාෆ් සේවයක් තිබුනා. ඒ ගැන නම් වෙනම සටහනක් තියන්න වෙනවා. කොහොමින් කොහොම හරි, මේ ටෙලිග්‍රාෆ් කණු වලට පාවිච්චි කරලා තියන්නේ රේල් පීලි. අර කතාවට කියන්නේ, අපේ දුම්රිය සේවය කියන්නේ සජීවී කෞතුකාගාරයක් කියල. ඒ කතාව ඇත්ත කියල තේරෙන්නේ මෙන්න මේවා බලද්දී. 
තේ දළු නෙලීම..

ඔය සෙක්ෂන් එකේ රේල්වේ එකට අමතරව (අමතරව ම කියන්නත් බෑ ඉතිං) තව දෙයක් තියනවා වැදගත්. ඒ තමා තේ. මේ හරියේ තමා තේ වලට ඉතාම සුදුසු කාලගුණයක් සහ දේශගුණයක් තියන එක කලාපයක් පිහිටලා තියන්නේ. තලවාකැලේ ස්ටේෂන් එක තමා ආගරපතන දිඹුල වගේ ප්‍රධාන වැවිලි දිස්ත්‍රික්ක වලට අදාළ දුම්රිය ස්ථානය. 1910 “Ceylon Along the Rail Tracks” පොත ලියපු හෙන්රි කේව් සඳහන් කරලා තියනවා ලංකාවේ හොඳම තේ ග්‍රේඩ් එක හැදෙන්නේ මේ පළාතේ කියල. 
තලවාකැලේ පාළමෙන් මෙතෙර වන පොඩි මැණිකේ..

ඔයින් මෙයින් අපි තලවාකැලේ පාලම, ඒ කිව්වේ ඉහල කොත්මලේ ජලාශය හරහා දුම්රිය මාර්ගය ග්‍රේට් වෙස්ටර්න් වතු යාය වෙත අරගෙන යන පාලම ලඟට ආවා. එතැනදී අපිට හම්බුනා ඉහලට යන පොඩි මැණිකේ. ඒක නම් වැඩිය දුවන්නේ කරන්නේ නැතුව අල්ලගත්තා එතන ම ඉඳන්. මේ වෙද්දී අපිට පැයක් වගේ තමා ඉතුරු වෙලා තිබ්බේ. ඉතිං අපි තීරණය කළා තලවාකැලෙන් අපේ සංචාරය නිමා කරන්න. 

තලවාකැලේ දුම්රිය ස්ථානය වෙත පිවිසීමේ දී අපට හමු වුන ඉතා පැරණි ගේට්ටුවක්..
තලවාකැලේ දුම්රිය ස්ථානාධිපතිතුමා මගේ හොඳ යාලුවෙක්. තලවාකැලේ සංඥාකරු එක්ක සංඥා කුටීරය බලන්නත්, දුම්රිය ස්ථානය ගැන ගොඩාක් කරුණු ඉගෙනගන්නත් අපිට ඒ නිසා අවස්තාව ලැබුනා.
තලවාකැලේ ගැන මූලික විස්තර ටිකක් බදුලු සංචාරය වෙලාවේ එහෙම කියපු නිසා, මේ සටහනේ මම ලියන්නේ එදාට පස්සේ හම්බුන අමතර විස්තර ටිකක් විතරයි.
දුම්රිය මාර්ගය තලවාකැලේ දක්වා විවෘත වෙලා තියන්නේ 1884 නොවැම්බර් මාසේ 20 වෙනි දා. පාෂ මාර්ග තුනකින්, බඩු ගබඩාවකින් දැනට සමන්විතයි. හැබැයි මෙතන වේදිකා තියන්නේ නම් එකයි. අතීතයේ මේ දුම්රිය ස්ථානය සතුව අශ්වයින් සහ හරක් ගොඩ බෑම සඳහා අංගනයක් (Horse and Cattle doc), ඒ වගේම හැරවුම් වේදිකාවක් එහෙමත් තිබිලා තියනවා. තලවාකැලේ ඉස්සර ඉතාම කාර්යබහුල මෙහෙයුම් තිබුණු දුම්රිය ස්ථානයක්. 1910 වසර වෙනකොට, වසරකට තේ රාත්තල් මිලියන විස්සක් පමණ මේ හරහා ප්‍රවාහනය වෙලා තියනවා. ඒ වෙනකොට තලවාකැලේ ජනගහණය 1500ක් පමණ කියල තමයි සඳහන් වෙන්නේ. 
තලවාකැලේ බඩු ගබඩාව..

ඒ වගේම, තාක්ෂණික පැත්තෙන් ගත්තමත්, තලවාකැලේ විශේෂත්වයන් කිහිපයක් තියනවා. පළවෙනියටම, කොටගල දෙසින් දුම්රිය ස්ථානය වෙත පිවිසීමේ දී, පහත් කල නොහැකි අනතුරු ඇඟවීමේ සංඥාවක් (Permanent Distant Caution Signal) තියනවා. මේක හැම වෙලාවේ ම අනතුරුදායක (On) අවස්ථාවේමයි තියන්නේ. මොකද කිව්වොත්, මේ දුම්රිය ස්ථානයේ හැරවුම් වේදිකාව භාවිතා කලොත්, ඒක එක අවස්තාවකදී පාෂ මාර්ගයට (Loop line) යොමු වුන දුම්රියක වදින්න පුළුවන් තරමට ලං වෙනවා. ඒ වගේම, හැරවුම් වේදිකාව ලොක් කරන්න පුළුවන් වෙන්න ලීවර් එකකුත් දීලා තියනවා.
එතනින් එහාට ආවම, තලවාකැලේ තියන්නේ ගම්පොල වගේ ම, දුම්රිය ස්ථාන පරිශ්‍රයේ ම, ඒ ගොඩනැගිල්ල මැදින් ම උස්සල හදපු කැබින් එකක්. ඒ කිව්වේ කැබින් වර්ගීකරණය අනුව A2 වර්ගය. මේකේ තියන වාසියක් තමයි සමස්ත දුම්රිය ස්ථාන පරිශ්‍රයම කැබින් එකට පේනවා. හදිසියේ වත් මේ වගේ වෙලාවක දුම්රියක් වෙන් වෙලා, ඒ කියන්නේ මැදිරි ගැලවිලා තියන බව පෙනුනොත්, සංඥාකරු (Signalman)  දවාලේදී නම් කොළ කොඩියක් වැනීමෙනුත්, රාත්‍රියේදී නම් කොළ ලාම්පුවක් වැනීමෙනුත් දුම්රිය කාර්යය මණ්ඩලයට සංඥා කල යුතුයි.
තවත් යමක් කිව්වොත්, සාමාන්‍යයෙන් දුම්රිය නීතිය තමයි, දුම්රිය ස්ථානයෙන් ඉවතට යාමට සැමෆෝ (හෝ ආලෝක) සංඥා නිකුත් කලාම, දුම්රියක් පසු පසට ගැනීමට (Set back)  අවසර නැහැ. ඒත් තලවකැලේදී ඒ වැඩේ කරන්න පුළුවන්. ඒ වගේම, දුම්රියක් තලවකැලේ වෙත ඇතුල් වීමේ දී, එයට ස්ටාටර් සංඥාව නිකුත් කර ඇති විටෙක වුවත්, එන්ජිමට එම සංඥාව පසු කර නැවැත්විය නොහැකියි. මෙයට හේතුව තමයි, හදිසියෙවත් ඉදිරි මාර්ගයේ යම් කටයුත්තකට ගිය ට්‍රොලි ආදිය නවත්වා තැබීමට ඇති ඉඩකඩ.
සාමාන්‍යයෙන් උඩරට මාර්ගයේ රඹුක්කනින් උඩදී, දුම්රියක් පහල දෙසට පසුපසට ධාවනය කරන්න බැහැ, ආරක්ෂක හේතූන් මත. ඒත් පේරාදෙණිය, ගම්පොල, තලවාකැලේ සහ බණ්ඩාරවෙල දුම්රිය ස්ථාන වලදී ඒ කටයුත්ත කල හැකියි.
මාර්ගය සම්බන්ධයෙන් ගත්තම, තලවාකැලේ සම්බන්ධ තවත් දෙයක් තමයි, මේකේ පාෂ මාර්ග දෙකටම උගුල් පයින්ටු ( Trap points)  යොදා තිබීම. මේවායින් පාෂ මාර්ග වල නවතා ඇති වැගන් ආදිය, අනිසි ලෙස තල්ලු වී ප්‍රධාන මාර්ගය වෙත පැමිණීම වළක්වනවා. ඒ කියන්නේ ඒවා පීලි පැනීමට සලස්වනවා. ඒ වගේම, උඩරට මාර්ගයේ ඩයමන්ඩ් ක්‍රොසින් ආකාරයේ හුවමාරුවක් ඇත්තේ ද තලවාකැලේ පමණයි (නාවලපිටියේ ද වූ බව අසා ඇතිමුත් අද දැකගත නොහැකියි). ඒ වගේම, කෙතරම් විශාල දුම්රිය ස්ථානයක් උනත්, බදුලු රාත්‍රී තැපැල් දුම්රිය දෙක මෙතැනදී මාරු කිරීම කල නොහැකියි! 
ඩයමන්ඩ් ක්‍රොසින් එක..

ඔය වගේ විස්තර රාශියක් අපිට දැනගන්න ලැබුනා. මෙතන සඳහන් කලේ පොඩි දේවල් ටිකක් විතරයි, මොකද සටහන දීර්ඝ වෙන නිසා. කොහොම හරි, විනාඩි 5ක පමණ ප්‍රමාදයක් සහිතව, පොඩි මැණිකේ දුම්රිය තලවාකැලේ වෙත ලඟා උනා. අපි ඉතාමත් සාර්ථක සංචාරයකින් පස්සේ, ආපසු ගමනට පිටත් උනා.
විශේෂ සිදුවීමක් නැතිව, අපිට ගමන අවසන් කරන්න ලැබුනා. පහුවදා ඉස්කෝලේ යන්නත් තිබ්බ නිසාත්, පාන්දර දෙකේ ඉඳන් නැගිටලා නිසාත්, මම නම් ආපු ගමන් කරේ රෙදි හෝදලා, ඇඟ හෝදලා, ටිකක් නිදාගත්ත එක. අකිල අයියා 7.30 ට විතර කොළඹට ගියා කියල පණිවිඩයක් එව්වා.
මේ සංචාරය සාර්ථක කරගන්න අපිට උදව් කරපු කීප දෙනෙක් මතක් නොකරොත් ඒක යුතුකම් පැහැර හැරීමක් වෙනවා. පළවෙනියටම, මට ප්‍රවේශ පත්‍රයක් පවා රැගෙන දීලා, නොදන්නා ඉතිහාස කරුණු එක්ක ගමන් විස්තරයක් සපයපු, අකිල ආරියප්පෙරුම අයියා.
අකිල අයියා සමග අඟහරුවා

ඊළඟට, සේවයෙන් ඉවත් වීමේ දැඩි අවධානමේ පසු වෙන අතරම කලාතුරකින් උඩරට ධාවනය වන ඩබ්ලිව් 3 පන්තියේ එන්ජිමකට ගොඩ වී අවසාන කාලයේ ස්වභාවය බලාගැනීමට ඉඩ දුන් රියදුරු මතතා (එතුමාගේ නම සඳහන් නොකර ඉන්නවා).
තලවාකැලේදී අපිට තොරතුරු හොයාගන්න අවස්තාවක් දුන් තලවාකැලේ දුම්රිය ස්ථානාධිපති- පරාක්‍රම රණතුංග අයියා සහ සංඥාකරු, දේවපුර මහතා. 

තලවාකැලේ සංඥා කුටිය සහ සංඥාකරු- දේවපුර මයා   
ඒ වගේම, 126, 1006 දුම්රියයන්ගේ නියාමක මහත්වරුන්ට සහ එදා තලවාකැලේ- කොටගල අතර මාර්ග අලුත්වැඩියාවේ යෙදී සිටි කාර්යය මණ්ඩලය ද අනිවාර්යයෙන්ම මතක් කල යුතුයි.
එන මාසේ දිහාවට තව ගමනක් දෙකක් යාගන්න බලාපොරොත්තුව තියනවා. ඒ වගේ ම, බදුල්ල රාත්‍රී තැපැල් දුම්රිය ගැනත්, තව අවශේෂ දේවල් කිහිපයක් ගැනත් සටහන් රළුවට හදලා තියනවා. ඉඩ ලැබෙන විදියට දාන්නම්.
ප.ලි-
මේක යන අතරවාරේ චීනෙන් ලීක් වුන කොරෝනා වෛරස් එක ගැනත් කසුකුසුවක් ගියා. මේක අවසන් වෙන අද දවස වෙද්දී, ඒක ලංකාවටත් ඇවිත්. මම ඒ ගැන විස්තර හම්බුන ගමන්, අලුත් දෙයක් ලැබුනොත් මුහුණු පොතේ පල කරන්නම්. ලංකාවේ කිසි කෙනෙක්ට එකෙන් කරදරයක් නොවේවා කියල අඟහරු ලෝකේ අපි ප්‍රාර්ථනා කරනවා!