Monday, September 24, 2018

පිදුරංගල, ඉතිහාසය සහ රැල්ල..


පිදුරංගල සහ සීගිරිය
පින්තූරය- මෙතනින්..
          ටික දවසකින් ආවා බ්ලොග් එක පැත්තේ. පහුගිය මාසේ වගේ සෑහෙන අවුල් ගොඩක් උනා ගෙදර පැත්තේ. උපන් දා ඉඳන් මාව බලා කියාගත්ත, මට හයියට හිටපු අපේ අත්තා, අවුරුදු 94ක් ආයු විඳලා පහුගිය හතර වෙනිදා පාන්දර අපිව දාලා ගියා. ඒ වැඩ නිසයි අන්තිම ටිකේ සෙට් උන වැඩ නිසයි ඊට පස්සේ ඉස්කෝලෙයි දහම් පාසලෙයි වැඩ අස්සෙයි මේ පළාතේ එන්න උනේ නෑ.
          අත්තා ගැන පෝස්ට් එකක් ලියන්න හිතං හිටියා පහු ගිය ටිකේ. ඒත් අත්තා ගැන නම් පෝස්ට් එකක් නෙවේ පොතක් ලියන්න පුළුවන්. ඒ පෝස්ට් එක දෙසැම්බර් නිවාඩුවේ හෙමීට ලියල දාන්නම්. අද නම් කතා කරන්න ආවේ වෙන දෙයක්. 
          පහුගිය ටිකේ මම ෆේස්බුක් එකේ දැකපු දෙයක් තමයි, කට්ටිය උඩ දාගෙන අපේ ඉතිහාසෙට බනිනවා පලු යන්න. සමහරු ඉතිං දෙදාස් පන්සීයේ මෑණියන්ගේ වස්ත්‍රය කියලත් පාවිච්චි කරනවා දැක්කා. ඔව් ඉතිං පුදුමෙකුත් නෑ, මොකද ඉතිහාසය කන්න ද අහපු “නායකයෝ” හිටිය (සහ ඉන්න) රටක් නේ මේක.. 
          කොහොමින් කොහොමින් හරි, මේකට එක හේතුවක් තමා අපේ අජ්ජාපන ක්‍රමවේදය. හැම මගුලම කටපාඩම් කරවපුවම මාර දැනුමක් සහ මිනිස්කමක් වගේම වින්දනයක් හිතට ඔටෝ ඩවුන්ලෝඩ් වෙනවා කියල හිතං ඉන්න තාක් කල් ඉතිං රටට බුදු සරණයි සංස්කෘතියට දෙවි පිහිටයි තමා. 
          ඇයි මම එහෙම කියන්නේ කිව්වොත්, ඇත්තටම අද කාලේ ළමයි ඉගෙනගන්නේ “මේ මොන වදයක් ද” කියන ප්‍රශ්නේ හිතිං අහගෙන. අම්මල එලවන හින්ද ඉස්කෝලෙට එනවා, උගන්නන උන්ගේ පරම්පරාවල් මතක් කරන ගමන් ක්ලාස් යනවා, ඊට පස්සේ විභාගෙට වාඩි වෙලා ලියන ගමන් ජාතිය අමතනවා. අන්තිමට ඔලුවේ මුකුත් නැති, වෛරක්කාරයෝ ටිකක් බිහි වෙනවා. 
          එයාලා ඉතිහාසය දන්නෙත් නෑ, වටිනාකමක් දන්නෙත් නෑ, අර පීඩනය නිදහස් නිසා හිස් මනසට ඉබාගාතේ යන්න දෙනවා. ඔන්න ඕකෙන් තමා නිදහස් දිනය දන්නැති, ජාතික ගීය වත් කියාගන්න බැරි, රුවන්වැලි සෑයට වඳින්න බැරි, අම්මල අප්පල සත පනහකට ගණන් ගන්නැති තරුණ පරපුරක් බිහි වෙන්නේ. 
          රටේ අනාගතය තීරණය කරන තීන්දු තීරණ ගන්න තැන් වල උන්දලා කෙලින්ම මේ වැඩේට වග කියන්න ඕනේ. ඒ තැන් වලට ඉතිං කියන කටවල් හොඳයි බිම උලාගන්නවා. ඉතිං ඊට ලේසී, අපි අපිම හැදෙන එක. මේ ටික මෙහෙම ලිව්වෙත් ඒකයි. 
          මේ චුට්ටත් ලියල මේ කෙටි සටහන අවසන් කරන්න හිතුවා- මේ ටිකේ මම දැකපු “රැල්ලක්” තමා සීගිරි ගල ඉස්සරහ තියන පිදුරංගල ගල උඩට ගිහිං, තමන්ගේ පස්චාත්භාගයේ කැටයම් ලෝක ප්‍රසිද්ධ කිරීම. කරන එවුන්ට ඉතිං ඕක තමා හොඳම පොරත්වය පෙන්වීමේ ක්‍රමය. හැබැයි ඉතිං මොලේ කලඳක් හරි තියන අයට මේක හෙන අවුල්. ඇයි ඒ? 


මේ ප්‍රසිද්ධියේ දාන්න පුළුවන් එකක්..

          එකක්, පිදුරංගල සහ සීගිරිය කියන්නේ ලෝක ඉතිහාසයේ වගේම ලංකා ඉතිහාසයේත් වැදගත්ම ස්ථාන දෙකක්. බුද්ධාගමට අදාළ කාරනා ටික පැත්තකින් තියමුකෝ මොකද දැන් ලංකාවේ ආගමක් නෑ ලු නේ. පිදුරංගල කියන්නේ මහාවංශය ලියන්න පටන්ගත්ත තැන. ලංකාවේ විතරක් නෙවේ ඔය උඩ දාගෙන ඉතිහාසේ කියවන ඉන්දියාවේත් ඉතිහාසය ට්‍රේස් කරන්න ඕනේ වෙච්ච මූලාශ්‍රයක් තමා ඒ. එතැනින් එහාට ගියාම, පස්චාත්භාගය ඔය පැත්තට පෙන්නද්දී, තමන්ගේ ඉතුරු උපාංගය දික් කරන්නේ, අදටත් ලෝකේ විශිෂ්ඨතම ඉංජිනේරු නිර්මාණයක් වෙන සීගිරිය දිහා ට. එකක් ඒක රජ මාලිගාවක්. එච්චර ආදායමක් සෘජු හා වක්‍ර මාර්ග වලින් රටට හොයල දෙන සංචාරක ස්ථාන තව තිබ්බොත් ඒ ඉතිං දෙක තුනයි වැඩිම උනොත් පහයි. ලංකාවේ උන්ගේ ඉතිං කොහොමත් තියන්නේ කන්න දෙන අත හපන ගුණය නේ.
          අනික් අතින්, ලෝකේ මොන රටේ ද මිනිස්සු තමන්ගේ හෝ තමන්ගේ නොවන ඓතිහාසික උරුම මේ විදියට හෑල්ලු කරන්නේ? උදාහරණයක් කිව්වොත් ඇමරිකාවේ ඉන්න සුද්දෝ ටික ඇවිල්ලා ඒ රටට කිසිම සම්බන්ධයක් නැති, හිටිය අය මරලා දාලා රට අල්ලගත්ත “කාලකන්නි” ටිකක්. අපේ භාෂාවෙන් කියනවා නම් අධිරාජ්‍යවාදියෝ. හැබැයි අද කාලේ උන් උනත් තමන්ගේ රටේ තියන අර ඉතිහාසය වනසන්න යන්නේ නෑ. ඒක හොඳින් රැක ගන්නවා. දෙන්න ඕනේ ගෞරවේ දෙනවා. 
          අපේ රටේ උන්ට මාකට් කරන්න තියන දේ ටත් ගරහලා විනාස කරලා අන්තිමට පස්චාත්භාගේත් දික් කරලා ඉතිහාසය කන්නදත් අහනවා. ලැජ්ජා නැති කම මහමුදලි කමටත් එහා වෙච්ච නිසා ද කොහෙද, තව ඒවා ෆොටෝ අරං ෆේස්බුක් එකටත් දානවා. ඕවා බල බල පිට රටවල මිනිස්සු මෙලහට ලංකාවට හිනා වෙනවා ඇති. ඔය දාන *කෙන් ම.


       

Monday, August 13, 2018

ආදිවාසීන් හමුවට ගිය විනෝද සවාරිය..


          මාස තුනක් එක දිගට දුවල දුවල දුවල, ඔන්න ආපහු නිවාඩුවක් හම්බුනා. මේ පැහු වෙච්ච වාරේ නම් වැඩ ටිකක් විකාරයි වගේ. ටිකක් විතර 2008 දෙවෙනි වාරෙට සමානයි. ඒ වාරේ නම් ඉවර උනේ උන්හිටි තැන් අහිමි වෙලා. ඒ ගැන කලින් දැම්ම නේ.
          හරි. කොහොම හරි, මේ වාරේ ඉවර උනේ පහුගිය අගෝස්තු 3 වෙනිදා. අපේ ගුරු මණ්ඩලය කතා උනා මේ නිවාඩුවේ විනෝද සවාරියක් යමු කියල. මට උගන්නපු ගුරුවරුයි තව වැඩිමල් අයයි එක්ක විනෝද සවාරි යන්න ගිහිං මොන මොන හෙණ ගෙඩි පාත් වෙයිද කියල බයකුත් තිබ්බත්, කමක් නෑ කියල ඔන්න ඔහේ මගේ නමත් ලියල සහභාගීත්වය ස්ථිර කරා.
          යනවයි කියල තිබ්බේ මුහුද පැත්තේ උනාට, පස්සෙන් පහු ඒක ටිකක් උඩහට කැරකිලා අපේ ආදිවාසී ජනතාව ජීවත් වෙන මහියංගනේ පැත්තෙන් නතර උනා. කොහොමින් කොහොම හරි, කැම්පස් එකේ වැඩත් අයින් වෙලා, දවසත් ෆ්‍රී උනා. 

යන ගමන් ෆොටෝ..
          6 වෙනිදා උදේ පාන්දර, කාලා බීලා, උදේ බස් එකේ ආව ඉස්කෝලෙට. ඇවිත් ඔන්න ලේලන්ඩ් එකේ කොනකට වෙලා වාඩි උනා. බස් තුනක් ගියා උනාට, අපේ එක ද කොහෙද අන්තිමට බලද්දී එලම එක. 


මේක තමා වාහනේ..



කට්ටිය කනවා මම ෆොටෝ අල්ලනවා..


          යනින් ගමන් අපි ගියේ 18 වංගුව පාරේ. මගදී ඉතිං ගිටාර් ගහගෙන සිංදු කියාගෙන කට්ටිය ෆුල් ෆන් එකේ ගියා. හැබැයි අනේ බස් එකේ වේගේ නම් 1800 බර ගණන් වල බරකරත්තෙකින් ගිය ගමනක් සිහිපත් කරා කිව්වොත් එකේ වැරද්දක් නෑ. 18 වංගුව කිට්ටු කරලා ඉතිං කට්ටිය නැවැත්තුව උදේ ට කන්න. මට ඉතිං මොන උදේ කෑම ද.. ඒත් අපේ සර් කෙනෙක් එයාගේ උදේ ආහාර වේල මගෙත් එක්ක බෙදාගන්න තරම් කාරුණික උනා. එතුමාට පිං! 


උදේ කෑම..



එක හිත නැති උඹේ හිතත් දහ අට වංගුව වාගේ...
          අපි කොහොම හරි මහියංගනේ ආදිවාසී ජනපදය හරියට එනකොට දවල් 11-11.30 වගේ උනා. අන්තිමට මම ඔය පලාතට මංගච්චල තියන්නේ 2002. අවුරුදු 16කට කලින්. එතකොට මම 4 වසරේ. හැබැයි ඉතිං, දැන් ඒ පැත්ත මොඩ් වෙලා තියන හැටි දැක්කම, අනේ අනිච්චං කියවුනා මට නම්. 

නව්‍යකරණය වූ ආදිවාසීන්..
          කෞතුකාගාරයක් එහෙම හැදිලා, කැකුලෝ දෙන්නෙක් ටිකට් කඩන්නත් දාලා. කලින් පාර යද්දී කටුමැටි ගේ පිල උඩ ඉඳගෙන එයාල එයාලගේ භාෂාවෙන් කියපු කතා අහගෙන හිටිය අපි, මෙදා පාර යද්දී නිකම් කොළඹ මියුසියම් එක බලන්න ගියා වගේ උනා. ඒ හින්දම ද මම දන්නේ නෑ මට එතන වැඩි වෙලාවක් රැඳෙන්න කැමැත්තක් තිබ්බේ නෑ. දුන්නකුයි ඊතල දෙකකුයි ගත්ත අපේ සර් කෙනෙක්. ඕකෙන් විද විද හිටියා පොඩි කාලේ පුරුද්දට. එච්චර තමා මම කලේ ෆොටෝ අල්ලනවට අමතරව ඉතිං. 

පොඩි කාලෙට...
          ඊට පස්සේ ඔන්න අපි ගියා දිවා ආහාරය වළඳන්න. සොරබොර ගෙදර කියල අපේ ඉස්කෝලෙම ආදි ශිෂ්‍යයෙකුට අයිති හෝටලයක්. කෑම ටික නම් හොඳට තිබ්බා. හැබැයි ඉතිං අර කොහෙදිත් මට සෙට් වෙන පෝරියල් එක වෙන, මස් මාංශ නැත්තම් කන්න දේවල් හරිම අඩු වෙන එක මෙතනදීත් සෙට් උනා. මම ඉතිං ටාර් පටාර් ගාලා කාලා, පිහිනුම් තටාකය ලඟට වෙලා හූල්ල හූල්ල හිටිය. 

තනි අඟක් තිබ්බ මුවා...
          ඔය අතරේ ඒ අස්සට ආවා එක අඟක් තියන මුවෙක්. හැබැයි මුවා උනාට මේ යකා බල්ලා වගේ හපනවා. ඉතිං වැඩිය සෙල්ලම් දාන්න ගියේ නෑ. අනික් සෙට් එක හෙමි හෙමිහිට කාලා බීලා ඉවර වෙලා, සෙට් වෙලා ෆොටෝ අල්ලන්න පටන්ගත්තා. මමත් ඉතිං ඔහේ කොනකට සෙට් වෙලා දෙක තුනක් ගත්තා. 

ඔය ඉන්නේ අපි සෙට් එක..
          ඊට පස්සේ ඉතිං එයාලට ස්තුති කරලා, එතන නවතින සෙට් එක එහෙ හිටවලා, අපි ආවා අපේ නවාතැනට. ඔන්න දැන් තමා මට නම් ට්‍රිප් එක හරියට පටන් ගත්තේ. ගිහිං ටික වෙලාවක් රෙස්ට් එකේ ඉඳලා, කාමර එහෙම බලල, මමයි තව අපි එක්ක ගිය මල්ලි කෙනෙකුයි බැස්සා පූල් එකට. 2016 මැලේසියාවේ ගියාට පස්සේ පූල් එකකට බැස්ස ම ද කොහෙද.
          සෙනසුරාදා හෙන ගහන්න උන හැදිලා බෙහෙත් බිබී හිටි නිසා, පැය බාගෙකින් එලියට එන්නම් කියල බැස්සට, අන්තිමේ ගේම් එකකටත් සෙට් වෙලා එලියට එවෙද්දී පැය එක හමාරක් පූල් එකේ. මොන වාසනාවකට ද දන්නේ නෑ වෙලාවට හෙම්බිරිස්සාව හැදුනේ නෑ. මම හිතන්නේ ඒ පළාතේ දේශගුණේ නිසා.
          පූල් එකෙන් එලියට ඇවිත් කාමරේට යනකොට මම දැක්කා කොනක බයිසිකල් 3ක් නවත්තල තියනවා. අපේ හෝටලේ වෙච්ච මාපාකඩ විලේජ් කියන හෝටලේ එක පැත්තකින් මායිම් වෙන්නේ පරණ පොඩි වැවකට. මේ දවස් වල ඒ පලාතට හිටු කියල වහින නිසා, වැවේ බොහොම දුරක් යනකල් වේලිලා කර වෙලා ගිහිං. මම ඉතිං මොකද කලේ බයිසිකල් එකක් අරගෙන ගිහිං ඔය වැව වටේට පැද්දා. එක එක සත්තු එහෙමත් හම්බුනා. අලි ඉන්න බවටත් සලකුණු තිබ්බා. 

මට ඉතිං බයිසිකලයක් සෙට් උනා කියන්නේ කෑමත් එපා..
          හවස තේ වෙලාව ඉවරල, මමයි තව ස්ටාෆ් එකේ 4 දෙනෙකුයි ඒ වැව ඉවුරේ තිබ්බ ඔරුවකට වෙලා කයියක් දාගෙන හිටියා. ඉර බැහැගෙන ගිහින් තරු එක දෙක පායාගෙන එද්දී ඒ පරිසරය හරිම ලස්සනයි. ඒ වගේම නිස්කලංකයි. එතන දාල එන්න ලෝබ හිතුනත්, අන්තිමේ හවස 7 වදිනකොට අපි එතනින් ආවා. 

ඔන්න අපේ වීව් එක.. මේක ගැනනම් කට්ටියක් හූල්ල හූල්ල හිටියා..
          අපි එතන ඉන්න අතරේ කට්ටිය ගිනි මැලයක් එහෙම ගහල කට්ටිය සාදයක් පටන් අරං. අපිත් ඉතිං හෙමීට ගිහිං සෙට් උනා. මට නම් ආසම තැන උනේ ගිනි ගොඩ ගාව. ටික වෙලාවක් එතෙන්ට වෙලා ඉඳල, ලස්සන ෆොටෝ ටිකකුත් අල්ලගත්තා. 

ගිනි මැලේ..
          එකත් ඉවරලා නටලා එහෙම, ඔන්න කට්ටිය කන්න සෙට් උනා. ඒ අහු අස්සේ ආරංචියක් ආවා සෙංකඩගල මැණිකේ බ්‍රේක් වෑන් එකක් කුඩු වෙන්න ඉන්දියන් ලදරමක් ඇවිත් ඇනල කියල. ඒ ගැන හොයන්න වෙලාවක් තිබ්බේත් නෑ මොකද ඇත්තටම ඒ වෙලාවේ එතන එකතු වෙලා හිටිය අපි සෙට් එක සෑහෙන විනෝදයෙන් හිටි නිසා.
          කාලා බීලා අන්තිමට ඉතිං අනික් හෝටලේ ඉන්න කට්ටිය පිටත් වෙලා ගියා. 10 ට විතර අපිට හම්බුනා හෝටලේ අයිති අයියා. එයත් අපේ ඉස්කොලෙමයි. ඉතිං පරණ කයිවාරු අවුස්සා අවුස්සා ඉද්දි, ඔන්න ඈතින් අලි වෙඩිල්ලකුත් ඇහුනා. තව ටික වෙලාවක් ඉද්දි, එක වලාකුලක් නැති අහසේ, අපේ චක්‍රාවාටයත් ලස්සනට පේන්න ගත්තා. ඒත් ඒවා ෆොටෝ ගන්න කැමරා නෑ නෙහ්..
          ඊළඟ දවසේ ඉතිං නිදහසේ ඉන්න තිබ්බේ. උදේම කාලා එහෙම පැන්නා පූල් එකට. පැයක් විතර නාද්දී, ඇස් දෙකට ෂොට් එක හම්බුනා. ක්ලෝරීන් දැම්ම කියල අමතක උනා උදේම. ඉතිං එලියට ඇවිත්, ඇඟ රත් වෙන්න සමහන් එකක් එහෙමත් අරං ඇවිත් බීලා, වැව් ඉවුරට වෙලා සර් කෙනෙක් එක්ක කයියක් දාගෙන හිටියා. 

වැව් ඉවුරේ තුරු සෙවනේ...
දුලාංජය සර් විසින් ස්තුති කතාව..

නවාතැනේ අයිතිකරුවන් දෙදෙනා ඇතුළු ආදී ශිෂ්‍යයන්..
          ඔය වැඩ ටික ඉවර වෙලා, දවල්ට කාලා එහෙම, අපි ආපහු එන්න පිටත් උනා. ඒ අස්සේ ඔන්න ලක්ෂරි කියපු බස් එකේ බැටරි එක පුපුරලා! අනේ ඉතිං ලක්ෂරි පැත්තක දාලා, එකෙන් කස්ටියක් අපේ එකට ගොඩ උනා. හවස 4 වෙනකල් ඔය කෙරුවාව නිසා අපි දොරකඩ. 

වියන් ඇල. මේක පහුගිය ටිකේ සෑහෙන කතා බහට ලක් උනා..
          බස් එක පිටත් උනත් හරි, කට්ටිය නිදි. මට ඉතිං දවල්ට මලාට නින්ද යන්නේ නෑ නේ. ඉතිං ඉස්සරහට ගිහින් රියදුරු මහත්තය එක්ක කයියක් දාගෙන, අහු වෙන සත්තුයි පාරේ විස්තරයි ෆොටෝ ගහගෙන, හිපාටු වාහන කාරයින්ට බැන බැන ආවා. අපි ආවේ ගිය පාරේ නෙවේ. රන්දෙනිගල හරහා එන පාරේ. වේල්ල පහු වෙද්දී එක එක්කෙනා ඇහැරලා, වෙෆර්ස් එහෙම එහෙ මෙහෙ යන්නයි, සිංදු එක දෙක කියවෙන්නයි පටන් ගත්තා. 

අවිවාහක සෙට් එක..
          එක එක්කෙනාට විහිලු කර කර, කයිය ගහගෙන, ඔන්න කොහොමින් කොහොම හරි, චාරිකාව සාර්ථකව නිමා කරලා, හවස 7.10 වෙද්දී ඉස්කෝලෙට ආවා. කට්ටියට ගුඩ් බායි කියල, මම එන්න ක්‍රමයක් හොයද්දි, එක ටීචර් කෙනෙක් මාව පේරදෙණිය හංදියට දාන්නම් කියල එක්කං ආවා. ඒ ටීචර්ටත් බොහොම පිං! 

ආපසු එන රජ මාවත..
          මේ ට්‍රිප් එක ජීවිතයේ ගිය තවත් එක සොඳුරු චාරිකාවක්. කෝච්චියේ නොවුනත්, අමුතු දෙයක් නොබැලුවත්, හැමදාම දකින පිරිසකගේ හැමදාම නොදකින අංශයක් අඳුරගන්න ලැබුනා. ඒ වගේම, ගුරු වෘත්තීය කියන්නේ කොයි වගේ රස්සාවක්ද කියල දන්නේ එකේ යෙදෙන අය පමණයි. ඉතිං ඒ පීඩනයෙන් ටිකකට හරි නිදහස් වෙලා, ,ඒ වගේ හුදෙකලා පරිසරයකට අපිට යන්න ලැබෙන එකත් වටිනා අවස්තාවක්. ඒ අවස්තාව උදා කල ත්‍රිත්ව විද්‍යාලයීය ගුරු මණ්ඩලයට සහ සංවිධායක මණ්ඩලය ට බොහොමත් ම ස්තුතියි!!

Tuesday, June 19, 2018

රැකියාව - ගුරුකම


හරියටම අවුරුදු 10කට කලින් වගේ, එක දවසක ඉරිදා දහම් පාසැල් ගිහිං බලද්දී පංතියටම දෙන්නයි. මෙච්චර අඩු උනාමයි. කරුමෙට එදා ආචාර්යය මණ්ඩලයේ පැමිණීමත් එහෙමමයි. ඉතිං ලොකු හාමුදුරුවෝ මාව දැම්ම ගිහිං 6 වසරේ පන්තියකට උගන්නන්න කියල. ඔන්න ඔහොමයි ශිෂ්‍ය නායක විදියට කොනකට වෙලා හිටපු මම, ගුරුවරයෙක් වීමේ පළමු පියවර තිබ්බේ.
ඔතනින් පස්සේ සාපෙ ඉවර උනාම 12 වසරට ගිහාම කෙලින්ම ස්ටාෆ් එකටම ගත්තා අවුරුද්දකින්. එතන ඉඳන් ඉතිං මේ වෙනකල් ගුරු සේවයේ තමා. අවුරුදු අටක් ස්වේච්ජා ඊට පස්සේ 2016 ඉඳන් ඉස්කෝලේ ගුරුපත්වීමක් ලැබුනා.
කොහොමින් කොහොම හරි, ඔය ගුරු සේවයේ ඉද්දි තියන හොඳම දේ තමා ළමයි එක්ක වැඩ කරන්න සෙට් වෙන එක. ඒකත් එක වයස් මට්ටමේ වෙද්දී ශෝක්. දහම් පාසලේ නම් කොහොමත් නංගි නැත්තම් මල්ලි කියල නේ කතා කරන්නෙත්. ඉස්කෝලේ නම් කට හුරුවට සර් කියනවා. මට නම් එයාලටත් මල්ලි කියවෙන වෙලාවල් නැතුවම නෙවේ..


කොහොම හරි, දහම් පාසලේ මම 2012දී ටික කාලයක් නොයා ඉඳල, 2013 ආපහු ගියහම, දාන්න කෙනෙක් නැතුව හිටි 6 වසරේ පන්තිය මට බාර දුන්නා. මමත් හා කියල ගියා. අම්මෝ මෙන්න ඉන්නවා කොල්ලෝ කෙල්ලෝ 30ක් විතර මගේ දිහා කන්න වගේ බලාගෙන. මමත් ඉතිං ඒ කාලේ කටේ පුරුද්දට ගුඩ් මෝනිං කිව්වා. එක්කෙනෙක් කට හෙල්ලුවේ නැහැ. පස්සේ ආපහු කට්ටියව නැගිට්ටවල ආයුබෝවන් කියල, රෙජිස්ටර් එකට නම් ටික එහෙම අරං වැඩ පටන්ගත්තා.
දහම්පාසලේ පන්තිය

අවුරුද්ද ඉවර වෙද්දී ඒ ක්ලාස් එක තමා වැඩිම රිසල්ට්ස් පෙන්නපු ක්ලාස් එක. පහුගිය අවුරුදු 4ම ඕකට මම ම උගන්නන්න සෙට් උනා. ඒකත් එක්කම පැරලල් ආපු 2016 11 පංතියත් මගෙත් එක්ක සෙට් උනා ක්ලාස් ටීචර් නොවුනත්.
 
සෑහෙන වැඩ ගොඩක් කරපු දහම් අවසානේ පන්තිය..

ඒ ගමන්ම, 2016 ඉස්කෝලෙට ගියාම ඒ අවුරුද්දේ 6H 6I පන්ති දෙකටත් මම රිලීෆ් වැටිලා, සුපර්විෂන් වැටිලා, බුද්ධාගම උගන්නලා සෙට් උනා. ඉස්කෝලෙට මුලින්ම ගියේ සාමාන්‍යය පෙළ යාන්ත්‍රික තාක්ෂණවේදය උගන්නන්න. එතන හිටියේ ළමයි තුං දෙනයි. හරියට ක්ලාස් එකක් වගේ බාර උනේ ඔය 6 H, I  දෙක තමා වාර විභාගේ කාලේ.
එක්සෑම් අස්සේ වෙන වැඩ..


මේ වගේ ක්ලාස් එක්ක ෆිට් වෙන එකේ හොඳ වගේම නරක පැතිත් තියනවා. මේ අවුරුද්ද මුලදී මාව ක්ලාස් ටීචර් කෙනෙක් හැටියට වැටුනා 8I එකට. ඒකත් අර කලින් කියපු H I දෙක එකට කරලා ආපු ක්ලාස් එකක්. ජනවාරි මාසේ ඉස්කෝලේ පටන් ගත්තම මමත් පොර සේ ගියා ඉස්කෝලේ. ගිහිං ඔන්න ක්ලාස් වලට ළමයි ටික තෝරනකොට මමත් ගිහිං හිටියා. මට ඇහෙනවා ඔන්න ළමයි අස්සෙන් කවුදෝ අහනවා “කවුද අපේ ක්ලාස් ටීචර්”.. පහල ඉඳන් එකෙක් ඩිම් වෙලා වගේ කියනවා “ධනසේකර සර්..”  කියල. මට තනියම හිනා ඉතිං..

ඔහොම පටන් අරගෙන, ඒ මාසේ නියමෙට වැඩ කරගෙන ආවා. කොහොමත් ඉස්කෝලෙට ගිය අවුරුද්දේ මම රිලීෆ් වැඩ කරන්න ඔය ක්ලාස් දේකට ගියාම අනංමනං පොතට එළියෙන් උගන්නපු හින්ද ක්ලාස් දෙකම සෙට් මගෙත් එක්ක. දවසක් මට නිකා ඉන්න බැරුව ඔය ක්ලාස් දෙකට පෙට්‍රල් එන්ජින් එක කියල දුන්නා. ආය දවසක් හොල්මං ගැන කතා කරා. ඔය නිසා ක්ලාස් දෙකම මගෙත් එක්ක හොඳට හිටියා.
එක්සෑම් සුපර්විෂන් යද්දිත් මම සහනශීලී නමුත් නූලට තිතට නීතියට වැඩ කරපු නිසා ළමයි ටික මගේ වෙලාවේදී සද්ද නොකර හිටිය වගේම මගෙත් එක්ක කෝපරේට් කරා. ඉතිං ඔය ඔක්කොම එක්ක මේ අවුරුද්ද වෙද්දී එයාලට මාවයි මට එයාලයි හරියට අයියල මල්ලිලා ගානට සෙට් උනා. කොහොමත් මම ඉස්කෝලේ ඕල්ඩ් බෝයි නේ. ඉතිං අනික් ටීචර්ලා එක්ක සර්ලා එක්ක නොකියන දේවල් මගෙත් එක්ක එයාල කියනවා.
ඔය අහු අස්සේ ඔය ක්ලාස් දෙක එක්කං ක්ලාස් ට්‍රිප් එක යන්නත් සෙට් උනා. ඉස්කෝලේ කාලේදී මම අන්තිමට ට්‍රිප් එකක් ගියේ 2008. ඉතිං මටත් ඒක අර පාසැල් කාලෙට ආපහු ගිය ගමනක් වගේ උනා. ළමයි ටිකත් හරි හොඳ වෙච්ච එකෙත්, මම ඉස්කෝලේ හිටිය ක්ලාස් එක වගේම මේකත් ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යය වෙච්ච නිසාත්, හරියට මගේ 8 වසරේ පන්තිය එක්ක ගියා වගේ තමා. සිංදු කියල, ෆොටෝ ගහල, කතා කරලා ළමයි ටික එයාලගේ සතුට අරගත්තා. මමත් ට්‍රිප් එකේ රසය වින්දා.
ක්ලාස් ට්‍රිප් එක..
පළමු වෙනි වාරේ වාර විභාගෙන් පස්සේ, දවස් දෙකයි ඉතුරු උනේ. ඒත් ඒ දවස් දෙකත් මම කරේ පංතියට වෙලා, බුද්ධාගම පිළිතුරු පත්‍ර බලපු එක. මම කරේ අදාළ ළමය ලඟට අරන්ම පිළිතුරු පත්‍රය බලපු එක. එතකොට කෙලින්ම ඇයි ලකුණු අඩු වෙන්නේ, කොහොමද ලකුණු හැදෙන්නේ කියන එක දකින නිසා. ඔය වැඩේට ළමයිත් බොහොම කැමති උනා. නිවාඩු ලැබෙන්න කලින්ම බුද්ධ ධර්මය ලකුණු දීල ඉවර කරගන්න පුළුවන් උනා.
නිවාඩුවෙන් පස්සේ කාලය ටිකක් අවුල් ගියා කිව්වොත් තමා හරි. වැඩ ටිකක් වැඩි උනා, කරන්න අමාරු වෙන තරමට. ඒ අස්සේ, අලුතෙන් එන 12 වසරේ කට්ටියට දාන්න ක්ලාස් ටීචර්ල හොයද්දි ඉස්කෝලේ පොඩි අවුලකට මුහුණ පාලා වගේ. මොකද, එක පාරටම මාව අර 8 වසරේ පන්තියෙන් ඇදල දැම්මා 12 වසරට. ඒකත් වාණිජ ධාරාවේ. කවද කාපු ටකරං ද කිව්වලු.
ඉස්කෝලේ මාව ප්‍රසිද්ධ ටිකක් සැර, නීතියට වැඩ කරන සර් කෙනෙක් හැටියට (එකේ ඇත්තක් නැත්තේමත් නෑ ඉතිං). පාසැල පටන්ගත්ත ගමන් මේක දැනුම් දුන්නත්, මම හිතුව ඕක කොහෙන් හරි කැරකිලා මාරු වෙයි කියල. ඉතිං පළවෙනි සති දෙක වගේ මම මගේ පාඩුවේ වැඩ කරන ගියා. ලකුණු සටහන් හදන වැඩේ ට සහය ඉල්ලුවම, සෑහෙන ගානක් කැමැත්තෙන්ම ඇවිත් වැඩ ටික නූලට තිතට කරගන්න උපරිම සහයක් දුන්නා. අන්තිමේ බලද්දී, සම්පූර්ණ ලකුණු සටහන හදල තිබ්බේ මගේ පන්තිය විතරයි.

මොනිටර් පැනල් එක  


ඔය වැඩ ටික ඔහොම යද්දී, උප විදුහල්පතිතුමා, මගේ මාරු වීම ස්ථිර කරා. ඕක ළමයින්ට මම ඉතිං අන්තිම සතියේ සිකුරාදා කිව්වා. දැක්කා කට්ටියගේ මූණු ටික දෙක වෙනවා. වෙන එකක් තියා, අවුරුදු 10ක් විතර එක එක පන්ති වලට උගන්නල තිබ්බ මටත් ටිකක් නෙවේ සෑහෙන අවුලක් උනා අන්තිමට කතා කරන්න ගියාම.
 
8I පන්තිය..
                                   
පන්තියේ අයට ගහල බැනල එලවල තිබ්බට, විභාග වලදී ලකුණු කපල, අඩු කරලා, කතා කරාට බැනල, ලකුණු අඩු කරන්න කියල ලියල තිබ්බට, “අනේ සර් තව විනාඩියක්..” කියද්දී වෙලාවට පිළිතුරු පත්‍රය අරගෙන තිබ්බට, ඒ ළමයි ටිකටත් මම අයින් වෙලා යන එක ලොකු අවුලක් කියල කට්ටියගේ මූණු වලින් දැක්කා. මම ඇත්තටම හිතුව මම යන එකට මුන් ටික මාර හැපී එකේ ඉඳී කියල. එත් ඇත්තටම උනේ ඒකෙ අනික් පැත්ත.
කොහොමින් කොහොම හරි, මම ඉගෙනගත්ත ඉස්කෝලේ වැඩ කරන්න අරං බාරගත්ත පළමුවෙනි පංතිය මාස 5කින් වගේ අතාරින්න උනා. කරන් ආපු වැඩ ටිකක් මග නතර උනා. අලුත් තැනකින් අලුත් විදියකට වැඩ පටන් ගත්තා. කොහොමත් පාසලකට කියන්නේ විද්‍යායතනයක් කියල නේ. ඒ කියන්නේ පොතේ පතේ දැනුම විතරක් නෙවේ. කෙනෙක් සමාජයට මුහුණ දෙන හැටිත් උගන්නනවා. හමුවීම, එක් වී වැඩ කිරීම, නීතියට එකඟව වැඩ කිරීම, ඒ වගේම වෙන්වීම් මේ අවුරුදු 14 ඇතුලත උගන්නල ඒ පුද්ගලයා සමාජයට හැඩගැස්වීම පාසලෙන් කරන ලොකුම ඉගැන්වීමක්. ඒක මම උනත් තාම ඉගෙනගනිමින් පවතිනවා.
           මගේ අවුරුදු 10ක් වෙන ගුරු ජීවිතයේ අත්දැකීම් කිහිපයක් තව ඉස්සරහට මේකේ ලියන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. රස කතා, දුක හිතෙන කතා, විහිලු කතා වගේම, යකා නගින කතාත් ඉස්සරහට එයි. ඒවා ඉතිං, යථා කාලයේදී තථා අයුරින් සිද්ධ වෙයි..