Tuesday, January 1, 2019

බොහෝ දේ සිදු වූ වසරක ආවර්ජනය..

 තවත් අවුරුද්දක් ඉවරයි.. සෑහෙන්න දේවල් සිද්ධ උන, ඒ වගේම ජීවිතේට අලුත් අත්දැකීම්, මිනිස්සු එකතු උන අවුරුද්දක්. ඒ වගේම, ආදරය කල, ආදරය දුන් ලබැඳි අය සෑහෙන දෙනෙක් සමුගෙන ගිය අවුරුද්දක්..
ජනවාරි මාසේ පටන්ගත්තේ නම් නියම අවුරුද්දක් විදියට. සෑහෙන වැඩ කෙරුණා. ඉස්කෝලේ පන්තියක් හම්බුනා, ඒකෙ ළමයි ටිකත් මගෙත් එක්ක සෑහෙන ෆිට් එකේ හිටියා. ක්ලාස් ට්‍රිප් ගියා, විවාද වලට ටීම් එක අරං ගියා.. ඉස්කෝලේ තුනට ඇරෙන්න ගත්ත එකටත් පුරුදු උනා ටික ටික. 
 
8I එකත් එක්ක ගිය ක්ලාස් ට්‍රිප් එක.. ඔය අනික් පැත්තෙන් හිටං ඉන්නේ අපේ ස්ටාෆ් එකේ ඉන්න අනික් සුභාෂ් සර්.
කොහොම හරි වාරේ ටයිම් ටේබල් එකත් ටිකක් බර උනා. සෙනසුරාදා ඉරිදාත් එක එක වැඩ වැටුනා. විභාගයි ලෙක්චර් එහෙමයි අනංමනං. අතැරලා දාල තිබ්බ කෝස් එකකුත් ආය පටන්ගත්තා. වාර විභාගේ උනත් මම කලින්ම පේපර් ටික බලල එහෙම දීලා දැම්මා අනික් අය හැරෙන්නත් කලින්. නිවාඩුව හම්බුනත් ඉස්කෝලේ අනංමනං වැඩ තිබ්බා. 

ඉලෙක්ට්‍රොනික් පාඨමාලාව. මේකට සමාන්තරව හීනියට කෝඩින් සහ මෘදුකාංග ශිල්පයත්, පරිඝනක ක්‍රමලේඛන ලිවීමේ ශිල්පයටත් අත් පොත් තිබ්බා. ඒකට උදව් කරන ඉස්කෝලේ පරිඝනක ආචාරිනී - අනුත්තරා අක්කටත් ගොඩක් පිං!
මෙදා සැරේ සිංහල අලුත් අවුරුද්දට මගේ ම මහන්සියෙන් ගත්ත ඇඳුම් පැළඳුම් සහ තවත් සුළු දේවල් ටිකක් අත්තටයි අත්තම්මටයි අප්පච්චිටයි ලොකු නැන්දටයි ගිහිං දෙන්න ලැබුන එක තමා අවුරුද්දට කලින් මට කරගන්න හම්බුන, දැනට සතුටුම හිතෙන දේ. ඒවා අරගනිද්දී ඒ දෙන්නගේ මූණේ තිබ්බ සන්තෝසේ මට වචනෙන් කියන්න බෑ. ඒ වගේම අත්තම්මා ඒකට කොච්චර කැමති උනා ද කියනවා නම්, නැති වෙනකල් ම පුළුවන් හැම වෙලේ ම ඒක ම ඇන්දා. පොඩි කාලේ මට අපේ අම්මට වඩා දහස් ගුණේකින් හොඳ අම්ම කෙනෙක් වෙච්ච අත්තම්මගේ හිතේ සන්තෝසේ මට හිතාගන්න පුළුවන්. 
 
නානුඔයේ ගියා අවුරුදු නිවාඩුවේ..

මේ අපේ ඉස්කෝලේ කණිෂ්ක සර් ඩබල් හෙඩ් වෙච්ච දවස.. අප්‍රේල් නිවාඩුවේ..


ස්ටාෆ් එකේ අවුරුදු උත්සවේ..
සිංහල අවුරුද්ද නම් මේ සැරේ ලොකුවට ගියේ නෑ අපේ දිහා නම්. අහස් කූරු ටිකක් එහෙම නම් දැම්මා. අවුරුදු පෝස්ට් එකේ ඉතිං ඒ කාලේ ගැන ලිව්ව නිසා මෙතන වැඩිය සඳහන් කරන්න යන්නේ නැහැ ඒ ගැන. මෙදා සැරේ අවුරුද්ද කිට්ටුවම වෙසක් එකත් වැටිලා තිබ්බ නිසා අපිට එකටම නිවාඩු හම්බුනා ඉස්කෝලෙන්. දිග.............. නිවාඩුවක්. වෙසක් කූඩු ටිකක් එහෙම හදලා එල්ලලා පන්සලෙත් එහෙං මෙහෙන් වැඩ ටිකක් කරලා, රවුමක් ගහල ආවා. මේ සැරේ තමා අපේ අත්තයි අත්තම්මයි අවුරුදු, වෙසක් වලට අපි එක්ක හිටිය අන්තිම අවුරුද්ද. 

ඔය මේ අහකට කොළඹ ගිය වෙලාවක කෝච්චි අස්සේ රිංගපු වෙලාවක්. මේ තමා අත්තටයි අත්තම්මටයි ගිහිං ඇවිත් හොඳට විස්තර කියපු අන්තිම කොළඹ ගමන.
ඩිමෝ එකට ගිය විසිට් එක- මෝටර් යාන්ත්‍රික සංගමය සමග.

ඕක ඉවර වෙලා දෙවෙනි වාරේ තමා ඔන්න කෙළවෙන්න පටන්ගත්තේ. අර කැමැත්තෙන් කරගෙන ආව පන්තිය හදිසියේ භාර දීලා උසස්පෙළ පැත්තට මාරුවක් හම්බුනා. ප්‍රොමෝෂන් එකක් වගේ උනාට, අර පන්තිය දාල එන්න උන එක ගැන නම් ටිකක් හිතට අප්සට්. හැබැයි ඉතිං මේ පන්තිය නරකයි කියනවා නෙවෙයි. ඒකත් හොඳයි. ඒත් වගකීම් වැඩියි. 


අලුත් පන්තිය- 12S2

මේ අවුරුද්ද ටිකක් මළගෙවල්/ සමුගැනීම් වැඩි අවුරුද්දක් වගේ දැනුනා. දන්න කියන බොහෝ අයගේ නෑයෝ එහෙම නැති උනා. අපේ මළගෙවල් සෙට් එක පටන්ගත්තේ අපේ බල්ලගෙන්. 2006 මම 8 වසරේ ඉන්නකොට උඩ ගෙදරට ගෙනාපු දෙන්නගෙන් අන්තිමට ඉතුරු වෙලා හිටි බල්ලත්, මැයි මාසේ අන්තිම සෙනසුරාදා නැති උනා. 

ඔය ඉන්නේ බලු තඩියා. නැති වෙන්න සතියකට වගේ කලින්.
දෙවෙනි වාරේ නම් ඉස්පාසුවක් තිබ්බෙම නැති තරම්. හැමදාම වැඩ. එක්කෝ මෝටර් යාන්ත්‍රික සංගමයේ, එහෙමත් නැත්තම් විවාද කවයේ, එහෙමත් නැත්තම් වෙන ටයිම් ටේබල් එකක වැඩක්, ඔය මුකුත් නැති දවසට කැම්පස් එකේ විභාග. 

ත්‍රිත්ව විද්‍යාලයීය විවාද සංසඳය.
ගෙදර හිටිය සෙනසුරාදාවක් හොයාගන්නම නැහැ. ඔය අතර වාරේ ඉතිං මහනුවර පොත් ප්‍රදර්ශනය බලන්න එහෙමත් යන්තම් සන්තම් වෙලාව හොයාගත්තා. හැබැයි කියන්න සන්තෝසයි පිංවතුනි එතනින් ගත්ත පොත් සමහරක් තාම කියවන්න බැරි උනා. ඔය අහු අස්සේ, මේ වාරේ අපේ කෝච්චි සෙට් එකේ කල්‍යාන අතිජාත මිත්‍රයෙක් වෙන ගයන්ත සමරදිවාකර අයියන්ඩි තනිකඩ ජීවිතේ ට තිත තිබ්බා. ඒකටත් සහභාගී උනා.. 


විවාහ දිවියට එළඹී ගයන්ත අයියා..



දෙවෙනි වාරෙත් එක්ස්ප්‍රස් එකේ ගිහිං ඔන්න නිවාඩුවක් හම්බුනා මාසෙක. ඔය නිවාඩුවේ තමා අර කලින් දාපු ස්ටාෆ් ට්‍රිප් එක එහෙම ගියේ.


ස්ටාෆ් ට්‍රිප් එකේ දුනු වායෙක් වීම..

 නිවාඩු දෙන්න සති තුනකට කලින් තමා අපේ අත්තා අන්තිම වතාවට ඉඳගෙන හොඳ සිහියෙන් මගෙත් එක්ක කතා කරේ. ඊට පස්සේ ටිකින් ටික ටිකින් ටික දුර්වල වෙන්න ගත්තා. කෑම බීම අඩු උනා, අන්තිමේ අගෝස්තු වෙද්දී නැත්තටම නැති තරම් උනා. 

තනියම සමරපු 25 වෙනි උපන්දිනේ.. ඔව්, 2019ත් තනියම තමා යකෝ මෙතෙන්ට එන්නේ..
අගෝස්තු කියන්නේ මට කොහොමත් වැඩ බහුල මාසයක් මොකද දහම් පාසැල් තරඟ වලට පුහුණු කිරීම්, මග පෙන්වීම් තියන නිසා. අත්තගේ තත්ත්වෙත් එක්ක ඉතාම අවිනිශ්චිත තත්වයක උනත් ඒ ටික කරගන්න පුළුවන් උනා. ඒ තරඟ වලින් නම් අපේ දහම් පාසැල කලාපේ පළවෙනි තැනටම ආවා. ඒ ගැන සතුටක් හිතේ තියනවා. ඒ වගේම, අපේ කෝච්චි සෙට් එකේ තවත් මිත්‍රයෙක් සහ මගේ උසස් අධ්‍යාපන කටයුතු වලට ඉතාමත් බරපතල විදියට සැලකිය යුතු උදව් කරපු අපේ තූර්ය අයියත් ඔන්න ඩබල් හෙඩ් උනා. ඒකට යද්දී නම් අත්තා මම යනවා කියපු එක වත් ඇහුනේ නැති තත්වෙක හිටියේ. 

විවාපත් තූර්ය අයියා..
නිවාඩුව අන්තිම වෙනකොට අත්තගේ තත්වේ අන්තිමයි. මම ස්ටාෆ් මීටිං ගියෙත් හිතේ දෙගිඩියාවෙන්. ඒත් ආපහු ඇවිල්ල, අපි කර කර හිටිය ගෙදර ලයිට් අලුත්වැඩියාවත් ඉවර කරගන්න අපිට පුළුවන් උනා. පහුවෙනිදට එළිවෙන පාන්දර, ඒ කියන්නේ සැප්තැම්බර් 4 වෙනිදා උදේ 3.45ට වගේ, අපේ අත්තා අපිව දාලා ගියා.
මළගෙදර වැඩ ටික කරගත්තා. ඒත් ඉතිං අත්තා නැති පාඩුව හොඳට අපිට දැනුනා. මම ඉස්කෝලේ ගියත්, වෙනද වැඳලා යනකොට “රත්නත්තරේ පිහිටයි බුදුන්ගේ සරණයි වැඩි වැඩියෙන් ලැබෙන්න ඕනේ..” කියපු, අන්තිම දවස් වල මට “ඉස්කෝලේ මහත්තයා” කියල කතා කරපු අත්තා නැති එක හිතට හොඳට දැනුනා. 


අත්තා..

මේ මාස දෙක හමාරෙත් තරමක් කාර්යය බහුල උනා. එකක් තමා මාස දෙකෙන් වගේ සිලබස් ඉවර කරන්න තිබ්බා. මගේ විෂයය විවිධත්වය වැඩි වීම නිසා එක ටිකක් අමාරු කාර්යයක් උනා. ඒ අතරේ ගොඩාක් කරදර බාධක මැද්දේ අපි කොහොම හරි සිංහල දිනයත් තියාගත්තා. “වාග් ප්‍රතිභා” විවාද තරඟාවලියත් කොහොම හරි කරගත්තා. ඒකට ලොකු පිරිසකගේ කැපවීම මහන්සිය බලපෑවා. 


වාග් ප්‍රතිභා විනිශ්චය මණ්ඩලයේ..

ඔන්න ඊට පස්සේ සති දෙක තුන තමා මට තරමක විවේක කාලයක් කියල හම්බුනේ. ඒත් ලොකුවට විවේකයක් කියල තිබ්බෙත් නෑ. මොකද කාලයක් ඇද ඇද තිබ්බ ඉස්කෝලේ යාන්ත්‍රික තාක්ෂණවේදය කරන ළමයි ටික රත්මලානේ දුම්රිය කර්මාන්තශාලාව බලන්න එක්කං යන ගමන ඉතුරු වෙලා තිබ්බා. ඒකත් කොහොම හරි කරගත්තා. ඒ ළමයින්ට නම් එතන සෑහෙන වටිනවා. 


රත්මලානේ දුම්රිය කර්මාන්තශාලාව වෙත ගිය ගමන.

ඒ වගේම, ඉස්කෝලෙදි මට සෑහෙන්න උදව් කරපු, කොටින් ම මට දිවා ආහාරය නේවාසිකාගාරයෙන්  ගන්න පවා කටයුතු සලස්වල දීපු, මම බොහොම ගෞරව කල වගේම මුළු ඉස්කෝලයක් ආදරේ කරපු, නේවාසිකාගාරය භාරව හිටිය ඇලෙක්ස් ලාසරස් සර් හදිසියේ ම අප අතරින් වියෝ උනා.

එන්ජිමක් අලුත්වැඩියා කිරීමේ ව්‍යාපෘතිය.

ඊට පස්සේ ඔන්න මගේ විභාග පෝලිමක් පටන්ගත්තා ආපහු. ඒ ටික ඉවර වෙද්දී ඉස්කෝලේ වාර විභාග. පේපර් ටික ඇවිත් මුල් දවස් ටිකේ වැඩි දෙයක් කරගන්න බැරි උනා මගේ විභාග එක්ක. ඒක ඉවරල දවස් දෙකයි  හරියට පේපර් ටිකක් බලාගන්න පුළුවන් උනේ. නොවැම්බර් 26 වෙනිදා මම විභාග කටයුතු ඉවර කරලා කන්න එනකොට කෝල් එකක් ආවා අත්තම්මා වැටිලා නේද මොකද තත්වේ කියල අහල.
මම සාමාන්‍යයෙන් ඉස්කෝලේ වෙලාවේ ෆෝන් පාවිච්චි කරන්නේ නැහැ. නීතියෙනුත් තහනම්. ඉතිං ගෙදරින් කෝල් කරලවත් නොතිබ්බ නිසා මම දැනගෙන හිටියේ නැහැ. කොහොමත් මම පේපර් බලන්න තිබ්බ නිසා ඉස්කෝලේ ඇරුන ගමන් කෝච්චියේ ආවා ගෙදර එන්න. පේරාදෙණියට එනකල් මම ෆුට් බෝඩ් එකට වෙලා හිත හිත ආවේ දැන් හොස්පිටල් අරං යන්න වෙයි ද, එහෙම උනොත් මොකද කරන්නේ කිය කියා. ඒත් පේරාදෙණියෙන් බැස්සා විතරයි අප්පච්චි කතා කරලා “පුතේ ඉක්මණට ගෙදර එන්න, අත්තම්මා නැති උනා” කියල කිව්වා.
මමත් ඉතිං එතනින් පාලම උඩට නැග්ගා. ඔන්න එතකොටම මාමලාගේ කාර් එක හම්බුනා. මම යනකොටත් අපිට නෑ වෙන ඩොක්ටර් කෙනෙක් (අපේ නැන්දා කෙනෙක්) එහෙමත් ඇවිත්. වෙන්න ඕනේ දේවල් ඔක්කොම වෙලා. ලොකු නැන්දම්මා කියපු විදියට හවස මල් පූජා කරන්න මල් කඩන්න වට්ටියත් හෝදලා තියලා කුස්සියට ආවලු දවල්ට කන්න. කෑම එක අරං බංකුවේ ඉඳගනිද්දී ම තමා නැති වෙලා තියන්නේ.
මේ ටික කියපු ගමන් මටත් හිතාගන්න බැරි උනා, මොකද මම එදා උදේ ගෙදරින් යනකොටත් හොඳට හිටගෙන මම වඳිනකොටත් වෙනද වගේම “පරෙස්සමෙන් ගිහිං එන්න මගේ පුතාට වරදින්නේ නෑ දෙයියන්නේ පිහිටයි බුදුන්ගේ සරණයි..” කියල වෙනද වගේම ඔලුව අතගාල මට සමුදීපු අත්තම්මා මෙහෙම හදිසියේ ගියේ ඇයි කියල. ඒත් ඉතිං පස්සේ මට හිතුනා කිසි වේදනාවක් විඳින්න නැතුව මෙහෙම ගිය එකත් වාසනාවන්තයි නේද කියලත්. 


අත්තම්මා..

පේපර් ටික හිර උනා ඔය අතරවාරේ දැන්. රෑ ඇහැරගෙන පුළුවන් තරම් බැලුවත් මට ඉවරකරගන්න පුළුවන් උනේ ටිකයි. ඉතිං ඉස්කෝලේ අවසර ඇතුව, නිශ්චිත පිළිතුරු තියන බහුවරණ ටික ඉස්කෝලේ මගේ කල්‍යාණ මිතුරියකට යවන්න උනා. මට උගන්නපු සිංහල ටීචර් කෙනෙකුත් ඒ ටික වෙලාවට ඉවර කරගන්න ලොකු උදව්වක් දීලා තිබුනා. ඒ දෙන්නට පිං! ඒ වගේම, බුද්ධ ධර්මය සහ ප්‍රායෝගික තාක්ෂණික කුසලතා ලකුණු ටික මම ඉස්කෝලේ එනකල් ම දෙන්න බැරි උනා. ඒ ප්‍රමාදය ඉවසගෙන හිටිය හැමෝටමත් ලොකුවටම ස්තුතියි කියන්න ඕනේ. එක දවසින් රිපෝට් හදනවා කියන්නේ ලේසි වැඩක් නෙවේ කියල මම හොඳටම දන්න නිසා.
දෙසැම්බර් නිවාඩුව ඊළඟ දවසේ හම්බුනත්, අත්තම්මගේ හත් දවසේ දානේ නිසා මට නිවාඩු හරියට හම්බුනේ ඊළඟ සතියේ. අත්තගේ තුං මාසේ දානෙයි අත්තම්මගේ හත් දවසේ දානෙයි එක ම දවසට වැටුන එකත් එක්තරා පුදුමයක්. 

නිවාඩුවේ වැඩ..
ස්ටාෆ් පාටිය. මේ පාර මේකත් ලස්සනට සංවිධානය කරලා තිබ්බා ඉස්කෝලෙන් එළියේ ග්‍රෑන්ඩ් කැන්ඩියන් හෝටලේ.
ඒ මේ වැඩ ඉවර කරලා තමා ඉතිං හරියට මේ අවුරුද්දට නිදහසේ හුස්මක් කටක් ගන්න පුළුවන් උනේ. ට්‍රිප් දෙක තුනක් ගියා. කොළඹ ගියා.. ට්‍රිප් ගැන කියද්දී ඉතිං කොළඹ පොත් ප්‍රදර්ශනයට ගිහින් එද්දී ඉන්ටසිටිය දීපු සැපත් අමතක කරන්න බෑ. ඒ වගේම තමයි කලින් පෝස්ට් එකේ දාපු 126 කෝච්චියේ ග්‍රේට් වෙස්ටර්න් ගිය ගමන. ඒ ගැන වැඩිය කියන්න යන්නේ නෑ ඒ පෝස්ට් වල දාපු නිසා. 


ඉන්ටසිටිය දීපු ආතල් එක..

ග්‍රේට් වෙස්ටර්න් - වටගොඩ පා ගමන..

වර්ෂාවසාන සංචාරය..
රට ලෝකේ අතින් බැලුවමත් මේ අවුරුද්ද නම් මහා රුවිතෙට ගිය අවුරුද්දක්. කාලගුනේ කණපිට හැරිලා අඤ්ඤකොරොස් වෙලා ගිහිං තිබ්බා. සමහර පැති වලට ගලන්න වහිද්දි සමහර පැති වලට පොදක් වත් නෑ. මට මතකයි රට වටේට ම වහිද්දි මහනුවර ට විතරක් නොවැහැ තිබ්බ මාසයක් හමාරක්.
හැබැයි වහින්න ගත්තම වැස්සේ නැතැයි ගලන්න. සමහර දවස් තිබ්බා අපේ පාර මහවැලි ව්‍යාපාරේ කොටසක් වගේ වෙච්ච. ඒ වගේම අවුරුද්ද අන්තිම වෙද්දී ආපහු ඉන්දුනීසියාවට ටී සුනාමියක් ඇවිල්ලා. ඒ අස්සේ ක්‍රැකටෝවා ගිනි කන්ද පුපුරන්න අරං. ලෝකේ මනුෂ්‍ය සංහතියට විරුද්ධව වැඩ කරන්න පටන් අරං කියලයි මට හිතෙන්නේ.
ඒ වගේම, මේ අවුරුද්දේ ලොකු මාතෘකාවක් උනේ කෝච්චිය ට අලි හැප්පෙන එක. මේ වැඩේ නම් ඉතාම සෝචනීය තත්වයක්. මේ වෙනකොට අලි 10ක ටත් වඩා අපිට අහිමි වෙලා. ඒ වගේම තමා දළ අරගන්න මරපු ඇත්තු.
අලි කියද්දී මතක් උනේ. අවුරුද්ද අන්තිම කාලේ අපේ ශ්‍රී ලංකාව , ට සිරි ලංකාව වෙන තත්වෙකට ම අරං ගියා අපේ ගරු ජන අධිපති තුමා. දවසක් සිකුරාදා උදේ වැඩට ගියේ හවුල් ආණ්ඩුවක් යටතේ. මෙන්න යකෝ ගෙදර එද්දී ආණ්ඩුව ශ්‍රී ලංකා වෙලා මහින්ද අගමැති වෙලා! 


බල පෙරලිය ස්ටේටස් එකකින්..

ඔය අර්බුධය ඉතිං සෑහෙන දවසක් ඇදුනා. එහෙට පයිනවා මෙහෙට පයිනවා, සල්ලි වලට ගන්නවා, අම්මෝ.. හැබැයි ෆේස්බුක් එකේ අපිට නම් ඉතිං මේ සෙට් එක ආතල් දුන්න හෝ ගාලා. හිනා උනාට ඉතිං දුකයි රට ගැන. ඔය කලබැගෑනිය අස්සේ, අපේ පවුලේ හිතවත්ම පවුලක කෙනෙක් ඔය සිද්ධියත් එක්ක ආපු කලබලේකට අහු වෙලා ජීවිතේ නැති උනා. ඒ මිනිස්සු පවු ඉතිං. මොකද අන්තිමේ ලොක්කෝ ටික මොන වලිය ඇදගත්තත් උන්ට කිසි ප්‍රශ්නයක් නෑ, විඳවන්නේ මේ වගේ මිනිස්සු තමා.
ආ, තව පොඩ්ඩෙන් අමතක වෙනවා. ගිය අවුරුද්දේ ගත්ත නේ ඇසුස් ලැප් එකක්. ඒකට පුරුදු වෙන්න තාම බැරි උනා හරියකට. ඉතිං ඒ නිසා ම, අත්‍යවශ්‍ය වැඩ ටික කරගන්න, පරණ ඩෙල් එක හදල ගත්තා. මේ පෝස්ට් එක ලියන්නෙත් ඒකෙන්. 

ලැප්ටොප් රිපෙයාර්
ඒ අහු අස්සේ 2016 ඉඳන් පාවිච්චි කරපු ඇපල් iPhone 5S එක විකුනලා iPhone SE එකක් අරගත්තා මාර්තු මාසේ. ඒ ගැන රිවීව් එකක් පස්සේ ලියන්නම්. ඒ වගේම, කැම්පස් එකේ වැඩ වලටයි එහෙ මෙහෙ යද්දී අරං යන්නයි .pdf, ඊබුක් අනංමනං බලන්නයි කියවන්නයි කියල ලංකාවේ හදපු Ewis ටැබ් එකක් ගත්තා. ඒකෙන් නම් මේ ටිකටත් සෑහෙන වැඩක් ගත්තා. කාලෙකින් කරපු හොඳ ආයෝජනයක්. 

ඔය අහු අස්සේ, අන්න රේල්ලුවට නැවක් වගේ එන්ජිමකුයි, තව චීන S12 එක කොපි කරලා හදපු DEMU හෙවත් ඩීසල්- විදුලි බහු ඒකක (තේරෙන්න කිව්වොත් පවර් සෙට්) ටිකකුයි ගෙනල්ලා. මේවා මීට කලින් තිබ්බ ඩීසල්- විදුලි දුම්රිය වලට වෙනස් වෙන්නේ, කලින් තිබ්බ ඒවා වගේ නෙවේ මේවල ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ ප්‍රත්‍යාවර්තක ධාරා මෝටර්. කලින් ඒවා (M9 හැර) ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ සරල ධාරා මෝටර්. බලමු මේවා කොහොම දුවයිද කියල. මට තාම දකින්න බැරි උනා ඇහැට.

අලුතෙන් ආවුද/උපකරණ ලැයිස්තුවට එකතු වූ මල්ටිමීටරය..
මුහුද බලන්නත් ගියා. නැත්තම් කෑවේ නෑ වගේ නේ..

ඉතිං, දෙසැම්බර් නිවාඩුවත් ඉවරයි. කලින් දවසේ බයිසිකලේ එහෙමත් හෝදලා සර්විස් කරලා ගෙවිච්ච කෑලි අහක් කරලා අලුතින් දාලා හදල ගත්තා. ඒ වගේම දැන් කාමරේත් අස් කරා. ඊළඟ අවුරුද්දට තව ඉතුරු වෙලා තියන්නේ බොහොම පොඩි කාලයක්. ඊයේ රෑ අපේ පන්සලේ පිරිතක් තිබ්බා. ඒකටත් ගිහින් ඇවිත් අද දවසේ කාලා නාලා කාමරේ එහෙම අස් කරා ඊළඟ අවුරුද්දේ වැඩ පටන්ගන්න. මට ඉවෙන් තේරෙනවා සෑහෙන කාර්යයබහුල අවුරුද්දක් වේවි කියල. එක අතකට මට හිතෙනවා මේ අවුරුද්දත් හරියට 2008 අවුරුද්ද වගේමයි කියල.  

බයිසිකලේ ෆුල් ෂෙඩියුල් රිපෙයාර් දැම්මා.
අවුරුදු 25ක් එකට ඉඳපු කට්ටිය නැතුව, අලුත්ම ජීවිතයක් හෙටිං පටන්ගන්න තියනවා. දැන් බඳින්න කෙනෙක් හොයාගන්න, කවුරුත් තාම නැද්ද වගේ ප්‍රශ්නත් දැන් දැන් එල්ල වෙන්න පටන් අරං. අපි අහු වෙයි ඕවට.. අර කෝච්චි භාෂාවෙන් ම කිව්වොත්, “ගැරට් කවද්ද ඩබල් හෙඩ් කරේ..”
එහෙනං, ගිය අවුරුද්දේ මගේ වැඩ වලට උදව් කරපු, මගේ එක්ක ඉඳල මට මග පෙන්වපු හැමෝට මත්, ඒ වගේම මා ගැන විශ්වාසය තියපු හැමෝට මත් ස්තුති කියන්න ඕනේ. ඒ වගේම ඉතිං ඒ ස්තුතියට මගේ කකුලෙන් ඇදපු, කපල දාන්න උත්සහ කරපු අයවත් එකතු කරගන්නවා. එයාලත් මගේ ජීවිතේට පාඩම් කියල දීපු නිසා.. 



අවුරුද්දේ අන්තිම ඉවෙන්ට් එක- අපේ බැච් එකේ ගෙට් එක වෙනුවෙන් නිර්මාණය වූ පෝස්ටරය.  මේකේ සංවිධායක මණ්ඩලයට සෑහෙන්න ස්තුති කරන්න ඕනේ.

එහෙනම්, ඔන්න ලියන කියවන හැමෝටම,
“හෙටිං උදා වන ලෝකය සැමහට - සුවදායක කරමු..”
කියන ප්‍රාර්තනයත් එක්ක 2019 වසරට පා තබන්න ලැබේවා කියල සුභ පතනවා..! 




 

Sunday, December 23, 2018

වර්ෂාවසාන සංචාරය.


නිවාඩුත් හම්බුනා ඔන්න සෑහෙන කාර්යබහුල සති දෙකකින් පස්සේ.. කාර්යබහුල වෙන්න හේතුව තමා නොවැම්බර් අන්තිම සති ටිකේ මට විභාග තිබුනා. ඒ අතරේ ඉස්කෝලේ වාර විභාග. ඒ ගැන කලින් පෝස්ට් එකේ ලිව්වා. ඕවා මේවා අහවර වෙනවත් එක්කම, අපේ අත්තම්මත් අපිව දාලා ගියා හදිසියේම වගේ. ඒ නොවැම්බර් 26 වෙනිදා සඳුදා.
ඒ වැඩ ඉවර කරලා, ඉතුරු වෙලා තිබ්බ පේපර් එකටත් ලියලා, හත් දවසේ දානේටත් පස්සේ තමා හරිහමන් නිවාඩුවක් හම්බුනේ. ඉතිං ඊට පස්සේ සති අන්තේ (දෙසැම්බර් 15 වෙනිදා), අපේ දුම්රිය සමූහයේ ගෙහාන්, තූර්ය, ලහිරු, ගයන්ත අයියල ඇතුළු යාළුවො ටික ගමනක් ලෑස්ති කරලා තිබ්බා. ගමනාන්තයක් නැති ගමනක් කිව්වොත් තමා හරි.
මේ ගමනේ තීරණය වෙලා තිබ්බ එකම සාධකය තමා උදේ මහනුවර ඉඳන් බදුල්ලට යන අංක 1126 මිශ්‍ර දුම්රියේ උඩහට යනවා කියන එක. යන්නේ කොහෙද, බහින්නේ කොහෙද, ඊට පස්සේ මොකද කරන්නේ කියන එක දුම්රිය කාලසටහන සහ ධාවනය වන ආකාරය මත තීරණය කරන්න අපි ලැස්ති පිට තමා ඉතිං ගියේ.
කොළඹින් පිටත් වෙන කස්ටිය ඉතිං මහා රෑ යක්කු ගස් යන ජාමේ රස් බතයකින් නුවරට ඇවිල්ල තිබ්බා. ඒ අස්සේ එන්නම් කියල හිටි එක්කෙනෙක් අන්තිම මොහොතේ අසනීප වෙලා ගමන අලවංගු කරලත් තිබ්බා. මමත් ඉතිං පාන්දර නැගිටලා ලැස්ති වෙලා උදේ 3.40 වගේ වෙද්දී ගෙලිඔයට ගිහිං ගත්තා හපුතලේ ට ටිකට් කෝකටත් කියලා. 


මෙයා තමා M7 එන්ජිම. අඩු ඉඩකඩකින් උපරිම ප්‍රයෝජනයක් අරං හදපු එන්ජිමක්. ඒත් දැන් මේ ගෙවෙන්නේ මෙයාගේ අවසාන කාලය.

දැන් ඉතිං ඉන්නවා ප්ලැට්ෆෝම් එකට වෙලා. ඒ අස්සේ එදා ඔන්න තවත් අලුත් වැඩක්. නාවලපිටියට ලේසියකට යන්නේ නැති M7 පන්තියට අයිති අංක 810 එන්ජිම ආවා මිශ්‍ර දුම්රිය අරං. මොනා නැතත් වෙලාවට ආවා හැබැයි. ගම්පොලින් පාර්සල් පනස් ගාණක් බාලා, ඔන්න ආවා නාවලපිටියට. එතනින් මම බයේ හිටියේ කලින් වගේ M5 එකක් හම්බ වෙලා ගමන සොරි.කොම් වෙයි කියල. ඒත් මගේ බලවත් සතුටට හේතු වෙන පරිදි, අපිට M6 පන්තියේ අංක 792 එන්ජිම ලැබුනා. ඔය පන්තියේ තියන සුපිරිම එන්ජිමක්. 


ඔන්න ඉඟුරුඔය පහු කරලා එනකොට ඉර පායාගෙන එනවා..


ඉඟුරු ඔය..


කලින් ගමන වගේ නෙවේ මේක ඉතිං රොකට් එක වගේ යනවා උඩහට. මෙදා සැරේ අපේ කණ්ඩායමට අලුතෙන් පවුල් පන්සල් උන දෙන්නෙකුත් ඇවිත් හිටියා. ඉතිං ඒ බවලත් උදවිය නිසා යන ගමනේ වැඩි හරියක් ගියේ ආසන වල වාඩි වෙලා තමා. හැබැයි ඉතිං ඒ කියලත් මගේ චර්යාවේ නම් වැඩි වෙනසක් තිබ්බේ නෑ. ෆුට් බෝඩ් එකේ තමා මගේ ගමන වැඩි හරියක් තිබ්බේ. කන වෙලාවට විතර ද කොහෙද ඉඳගන්න ආවේ. 


මේ යන ගමන් අපි සෙට් එක. ගානට සීට් එකට ඉන්නවා.


වටවල..




මේ තමා අපේ දුම්රිය සහ එයට බලය සපයපු M6 පන්තියේ අංක 792 එන්ජිම. මේ M6 පන්තියට ලංකාවේ බහුතරයක් දුම්රියට කැමති ප්‍රජාව හරිම ආදරෙයි. මම නම් කියන්නේ අර ගෙහාන් අයියා බ්ලොග් එකේ ලියල තිබ්බ වගේ- උඩරට කඳුකරයේ බටහිර ජර්මානු රිද්මය..
මේ ඇවිල්ලා හැටන් දුම්රිය ස්ථානයේ තියන කාලයට අනුව ඩිජිටල්කරණය වී නවීකරණය වූ පැරණි තරාඳියක්. අවම වශයෙන්  ග්‍රෑම් 500ක් කිරන්න පුළුවන්.  


මම අත්දැකීමෙන් දැකල තියන දෙයක් තමයි, උඩරට පැත්තට යන්න හොඳම කාලේ දෙසැම්බර්- ජනවාරි කියන එක. ඔය කාලෙට ඔය පැත්ත මාර ම ලස්සනයි. ටිකක් පායපු කාලයක් නිසා, ඒ ලස්සන තවත් වැඩි වෙලා වගේ මට පෙනුනා. කොහොමින් කොහොම හරි, අපි උඩහට ඇවිත් ඔන්න කොටගලටත් ආවා. කලින් මේ දුම්රියේ ගිය දෙපාරම මෙතන ෂන්ටින් සෙට් වෙලා නැතත්, මේ පාර ඉස්සරහ තිබ්බ ඔයිල් ටැංකිය (BGT- Bogie Gasoline Tank)  ගලවලා ඉවත් කරලා වෙන එකක් දාගත්තා. කොටගල ෂන්ටින් එකක් දැක්කමයි. 


කොටගලදී දුම්රියට එකතු වූ ඉන්ධන ප්‍රවාහන ටැංකිය.

එතන ඉඳන් ඒකත් බලලා, ඔන්න ආවා නානුඔයට. මෙතනින්  කෝච්චිය පිරුනා හරියට පොල් ලොරිය වගේ. මේ දුම්රියේ තිබ්බේ තෙල් ටැංකියක් (BGT), භාණ්ඩ ප්‍රවාහන ගැලක් (BCGS), තෙවන පන්තියේ තිරිංග මැදිරියක් (TV),  දෙවන පන්තියේ මැදිරියක් (SC)  සහ පළමු පන්තියේ නිරීක්ෂණ මැදිරියක් (OFV). ඔය තුනම ෆුල්. ඔය අහු අස්සේ අපිට දැනගන්න ලැබුනා අඹේවෙල ආපහු ෂන්ටින් එකක් තියනවා කියල. ඉතිං අපි තීරණය කළා අඹේවෙලින් බැහැලා, පට්ටිපොළ සමිට් ලෙවෙල් එක වෙනකල් පයින් යන්න. 


මේ ඇවිල්ලා BCGS හෙවත් භාණ්ඩ ප්‍රවාහන ගැලක රෝද කට්ටලයක්, එහෙමත් නැත්තම් රේල්වේ භාෂාවෙන් කිව්වොත් බෝගියක්. මේකේ මේ එක රෝදයක් හරහා ගහල තියන උපකරණයට කියන්නේ " Sprag" එක කියල. ඒ කියන්නේ මේකෙන් කරන්නේ, මේ රෝදය කරකවෙන්නේ නැති වෙන්න තියාගන්න එක. යාන්ත්‍රික තිරිංගයක්. ආනතියක් සහිත මාර්ගයක නවතා තැබීමේදී පාවිච්චි කරනවා. මේක දැක්කේ අඹේවෙල ෂන්ටින් එකේ දී.

කොහොමින් හරි ඔන්න 10.45 වෙනකොට අපි අඹේවෙල. ෂන්ටින් එකත් බලලා, කෝච්චියට යන්න දීලා, අපි ඒ වටේත් පොඩ්ඩක් ඇවිද්දා. අඹේවෙල කියන්නේ පාෂ මාර්ග දෙකකින් සහ ගබඩාවකින් සමන්විත පුංචි උප දුම්රිය ස්ථානයක්. කොළඹ ඉඳන් කිලෝමීටර් 219ක් දුරින් මෙතන පිහිටලා තියන්නේ. අපි යන්න ඕනේ ඔතන ඉඳන් පට්ටිපොළ ට. ඒ කියන්නේ ලංකාවේ උසම දුම්රිය ස්ථානයට. ඒක තියන්නේ කිලෝමීටර් 223ක් දුරින්. ඒ කියන්නේ ආසන්න වශයෙන් කිලෝමීටර් 5ක වගේ ගමනක් තියන්නේ. 





පා ගමන ආරම්භ කිරීමට පෙර අඹේවෙල දී..


අපි ඉතිං හෙමි හෙමිහිට යන්න පිටත් උනා. අපි ආපහු එන්න කතා උනේ පොඩි මැණිකේ ට පස්සෙන් එන අංක 1008 දරණ දුම්රියේ. ඒක පට්ටිපොළ ට එන්න තිබ්බේ පස්වරු 1.55ට. ඉතිං අපිට පැය තුනක වගේ කාලයක් තිබ්බා. මේ සෙක්ෂන් එකේ බිංගෙවල් එහෙම මුකුත්ම නැහැ. හැබැයි පරිසරය ලස්සනයි. අපිට පස්සෙන් ඇල්ල බලා යන සීග්‍රඝාමී දුම්රිය එන්න තිබ්බා. ඒ වගේම ඉස්සරහින් පොඩි මැණිකේ එන්න තිබ්බා. ඔය දෙකෙන් කෝක එයිද කියල විමසිල්ලෙන්, ඒ උනත් අනංමනං කකා සැහැල්ලුවෙන් විහිලු තහළුවෙන් අපි ගමන ගියා. 


මේවත් එහෙං මෙහෙන් නෙවේ හරියට හම්බුනා.



මාර්ගයේ අධික ආනතියත්, වංගු වල තීව්‍ර බවත් නිසා සිදු වන ගෙවීම. මේ පීල්ල හරියට කන්නාඩියක් වගේ ගෙවිල තියන්නේ හේතු කිහිපයක් නිසා. පළමුවැන්න -ඔබ සිතුවා නම් තිරිංග යෙදීම නිසා කියල, ඔබට වැරදීමක්. පළමුවැන්න තමා කලින් පෝස්ට් එකේ කියපු "වීල් ස්ලිප්" වීම. එහෙම නැත්තම් බලය දෙන රෝද එකතැන කරකැවීමට ලක් වීම. මේක අදටත් වඩා අහන්න හම්බුනේ වාෂ්ප දුම්රිය යුගයේ.
දෙවන හේතුව නම් තිරිංග යෙදීම තමා. මේ පීල්ලට එහා පැත්තේ තියන්නේ "ගාඩ් රේල්" එහෙමත් නැත්තම් සාමාන්‍යය ව්‍යවහාරයේ පරිදි "චෙක් රේල්" එකක්. මේකෙන් අරමුණු කිහිපයක් ඉෂ්ඨ වෙනවා. එකක් තමා තිරිංග යෙදීමේ දී මේකෙනුත් රෝදය අල්ලා ගැනීමක් සිදු වෙනවා. ඒ කියන්නේ රෝද හිර වීමක්. තව පීලි පැන්නොත් මේකට "වීල් ෆ්ලෑන්ජ්" එක, එහෙමත් නැත්තම් රෝදේ තියන ගැට්ට හිර වෙන නිසා දුම්රිය පෙරලෙන්නේ නැහැ. අනික තමා වංගුවකදී එන බර දරාගන්න මාර්ගයේ පීල්ලට උපකාරී වීම.  

මේ සෙක්ෂන් එකේ අතරදී අපිට හම්බවෙන එක සුවිශේෂී ස්ථානයක් තමයි අඹේවෙල හයිලන්ඩ් කිරි කර්මාන්තශාලාව. මේක රේල්පාරට අල්ලපු වැට වගේ. ඇත්තම කිව්වොත් රේල් පාරෙන් කටුකම්බි වැට පැන්නොත් කෙලින්ම ෆැක්ටරියේ. මේ කර්මාන්තශාලාව පිහිටවන්නේ 1974 අවුරුද්දේ මට මතක විදියට. ඔතන කරන්නේ එක එක තැන් වලින් එකතු කරන දියර කිරි ගෙනල්ලා, එක්රැස් කරලා, විසිර වියලන ක්‍රමයට වියලීම. 


අඹේවෙල හයිලන්ඩ් කිරි කර්මාන්ත ශාලාව.

 ඒ කියන්නේ කිරි සියුම් බිංදු විදියට විසුරුවනවා. ඔය විසිරෙන කිරි, රත් කරපු ලෝහ බැරල් එකකට වදිනවා. ඒකෙන් වෙන්නේ වතුර වාෂ්ප වෙලා පිටි වගේ කිරි එකතු වෙනවා බැරල් එකේ. ඔන්න ඕක එකතු කරලා පැකට් වල අහුරලා තමා ඔය පිටිකිරි විදියට කඩේ ට එන්නේ. මෙහෙම සරලව කිව්වට ඒක තව පියවර ගණනාවක් තියන ක්‍රියාවලියක්. ඊට අමතරව ඔතන තව නිෂ්පාදන වෙනවා. යෝගට්, ඒ වගේම, අපි හැමෝම බොහොම ආසාවෙන් බොන හයිලන්ඩ් රස කල කලකිරි එහෙමත් මෙතන නිපදවෙනවා. 
ඔතන ඉතිං ෆොටෝ ටිකක් එහෙම ගහගෙන අපි ඉස්සරහට ගියා. ඒ අතරේ ඔන්න ඇහුනා S12 හෝන් දෙකක් විතර. දැන් අපි බැලුවා කොහෙන්ද මොකද්ද එන්නේ කියල. ටිකකින් ඔන්න ඉස්සෙල්ලම අංක 1006 දරණ පොඩි මැණිකේ අපේ කන් බීරි කරගෙන හෝන් එකක් ගහගෙන පහලට ගියා. 


මේ ඇවිල්ලා පහලට යන පොඩි මැණිකේ අපිව පහු කරගෙන යන ගමන්..

ගිහිං අඹේවෙල ස්ටේෂන් එකේ ගහපු හෝන් එකත් ඇහුනා. දැන් මේ කියන තැන ට කිලෝමීටර් 2ක් වගේ දුරයි. ඒත් හෝන් එක ඇහුනා. අපි ඉතිං ඕනේ එකක් කියල දැන් ඉස්සරහට යනවා. ඔන්න ටිකකින් පහලින් තවත් හෝන් එකක් ඇහුනා. මේ වෙද්දී අපි පට්ටිපොළ අවුට් හෝම් සංඥාවට ඇවිල්ල. ඒත් ඒක තාම ඔන්. ටිකකින් ඔන්න සංඥාව ඕෆ් උනා. අපි ටක් ගාලා පාරේ අයිනට උනා. මහනුවර සිට ඇල්ල බලා යන දුම්රියත් එතැනදී අපිට පාස් උනා. දැන් ඉතිං ආය දුම්රියක හැපීම ගැන බයක් නැහැ. 


ඇල්ල සීග්‍රඝාමී දුම්රිය.

අපි පට්ටිපොළ ට ආවා 12.15 වගේ වෙද්දී. මමයි ගෙහාන් අයියයි ලැස්ති උනා සමිට් ලෙවල් එකට ගිහිං එන්න. ඒත් ඉතිං ගයන්ත අයියයි තූර්ය අයියයි කිව්වා “අපි මෙහෙම ඉන්නං. ඔහෙලා ගිහිං වරෙල්ලා” කියල. ඉතිං ඒ දෙන්නට එතන බලා කියාගෙන ඉන්න කියල, අපි ඉතුරු ටික දෙනා එක්ස්ප්‍රස් එකේ ඇද්දා සමිට් ලෙවල් එකට. ඒ කියන්නේ ලංකාවේ විතරක් නෙවේ, ලෝකෙම පුළුල් ආමාන දුම්රිය මාර්ගයක් යන ඉහලම උන්නතාංශය තියන තැන. 

පට්ටිපොළ දුම්රිය ස්ථානයෙන් සැතපුම් කාලකට ඉහලදී හමු වන මෙම ස්ථිර මාර්ග සංඥාව පවසන්නේ මාර්ගයේ පවතින ආනතිය. ඒ කියන්නේ, 66 කිව්වොත් ඒ පැත්තට යනකොට දුම්රිය මාර්ගය අඩි 66ක දී අඩියක බැස්මක් තියනවා. එහෙමත් නැත්තම් පට්ටිපොළ සිට එන විට අඩි 66ක දී අඩියක් එසවෙනවා. L යන්නෙන් Level හෙවත් තැනිතලා බව ඇඟවෙනවා. ආනතිය වෙනස් වෙන ස්ථාන වල තමා මේක පිහිටවල තියන්නේ.




සමිට් ලෙවල් හෙවත් ලෝකයටම ක්‍රියාකාරී පුළුල් ආමාන මාර්ගයක් යන උසම ස්ථානය. මේ ගැන පෝස්ට් කිහිපයකම කතා කල නිසා වැඩි විස්තරයක් සඳහන් කරන්නේ නෑ.

එතැනට ගියාම දකින්න තිබ්බ දර්ශනයට නම් හදවත නතර උනා කිව්වොත් හරි. කලින් පාරවල් වල එනකොට තිබුණු වන ආවරණය නැත්තටම නැති වෙලා එතන ගස් කපලා දාලා. එතනට එන්න තිබ්බ ආසාව සම්පූර්ණයෙන්ම නැති උනයි කියල දැනුනේ මට විතරක් නොවෙන වග, ගෙහාන් අයියගේ වචන වලිනුත් තේරුනා.


මේ ඉතා පැරණි මාර්ග සංඥාවක්. මේකේ භාෂා භාවිතය ගැන පොඩ්ඩක් අවධානයෙන් බලන්නකෝ.

ඔතන ඉඳන් ෆොටෝ එකක් ගත්තට පස්සේ, අපිට අංක 18 බිංගය බලන්න යන්න වෙලාව තිබ්බත්, බඩගින්න බලවත් උන නිසයි, බවලත් අය දෙන්නෙක් හිටි නිසයි, අර දෙන්නා ස්ටේෂන් එකේ දාලා ආපු නිසයි, අපි තීරණය කළා ගමන මෙතනින් නවත්තල ආපහු හැරෙන්න. ගියාට වඩා ඉක්මනින් කොහොම හරි ස්ටේෂන් එකට ආපහු ආවා. 


පට්ටිපොළ දුම්රිය ස්ථානයේ ඇති විස්තර පුවරුව.

පට්ටිපොළ වර්තමාන කාල සටහන.

ඒ ඇවිත් ඔන්න අපි කඩේකට ගියා කන්න. එතනින් ෆ්‍රයිඩ් රයිස් එකක් හම්බුනා ආය ඒක නම් තරු පහයි. මම ඉතිං කොහොමත් ටාර් පටාර් ගාලා කනවා නේ. කාලා ඉවරලා අනික් අය එනකල් මම පට්ටිපොළ වටේ ඇවිදලා බැලුවා. පට්ටිපොළ ගැන මම කලින් ලියල තියනවා. එතකොට ඔතන තිබ්බ දුම්රිය ත්‍රිකෝණය ගැන කියල තියනවා. 


පට්ටිපොළ ත්‍රිකෝණයට ඔහිය දෙසින් පිවිසීම. මේ පොයින්ට් සිස්ටම් එකට කියන්නේ "ගුණ්ඩු පයින්ටු" කියල. දුම්රිය ස්ථානාධිපතිවරයාගේ අධීක්ෂණය යටතේ තමා මේක මාරු කරන්න පුලුවන්. අනික් වෙලාවට ඉබි යතුරු දාලා ප්‍රධාන මාර්ගයට යොමු කරලයි තියන්නේ.

ඕක හැදුවේ ඒ දවස් වල පට්ටිපොළ දක්වා පසුපසින් තල්ලු කරන්න යොදන එන්ජිම, ඒ කිව්වේ බෑන්කින් එන්ජිම, එහෙමත් නැත්තම් ඉස්සරහින් යොදන සහායක හෙවත් පයිලට් එන්ජිම ආපහු හරවගන්න. ඕකට දෙපැත්තකින් ඇතුල් වෙන්න තිබ්බත්, දැන් තියන්නේ එක පාදයක් විතරයි. ඕක බල බල ඉන්න අතරේ, පහලට යන පොඩි මැණිකේ ගියා. 


මේ තියන්නේ මේ පැත්තේ පාවිච්චි වෙන මේ"ගුණ්ඩු පොයින්ටුවක්" මගින් ක්‍රියාත්මක වෙන හැරවුමක සම්පූර්ණ සේයාරුවක්. මේකේ නම්බර් එක තමා ස්ටේෂන් එකේ තියන සටහනේ තියන පොයින්ට් නම්බර් එක. ඕකටම තමා යතුරු නිකුත් කරන්නෙත්. එහා පීල්ල බැලුවොත් පෙනෙයි ලොක් එකක් දාලා තියනවා G කලම්පයක් වගේ.

ඔය අතරේ කට්ටිය කාලා බීලා ඉවරල කඩෙන් එලියට ආවා. ඒ කරලා ඉතිං ගිහිං ස්ටේෂන් එකට වෙලා කයියක් දාන් හිටියා. නාගන්න උණු වතුර උණු කරන හැටි ගැන එහෙම රසවත් කතා ගොඩක් එතන උනා ඉතිං. ඔය අතරේ අපේ ඉස්කෝලේ සෙට් එකකුත් කොහේදෝ ගිහිං ඇවිත් ඔතනට සෙට් උනා.
නියමිත වෙලාවට විනාඩි 10ක් විතර පරක්කු වෙලා, ඔන්න 1008 දුම්රිය ආවා පට්ටිපොළ ට. ඒක ඇද්දේත් හොඳ එන්ජිමක් වෙන M6 පන්තියේ 783 එන්ජිම. වේගෙන් නමුත් සුපුරුදු ලතාවට දුම්රිය පහලට ධාවනය උනා. අපි ආවේ දෙවෙනි පන්තියේ මැදිරියක. මම ගිහින් මැදිරියේ ඉස්සරහම පා පුවරුව අල්ලගත්තා. එතන හිටිය ඇමරිකන් ජාතික යුවලක් එක්ක කෙටි කතා බහකටත් සෙට් උනා මමයි තූර්ය අයියයි. 

1008 දුම්රියේ අනික් අයට ටිකක් නිදහසේ මහන්සි අරින්න ඇරලා මම ආවා පා පුවරුවකට.
කිසි විශේෂ සිදුවීමක් නැතුව ඉතිං 1008 පහලට ආවා. මට මතක් උනා 2012 ගිය බදුලු ගමනයි 2013 ගිය හපුතලේ ගමනයි පොඩි මැණිකේ එක්ක. 1008 දුවන්නෙත් ඒ වගේම සෙට් එකක් එක්ක තමා. ඇත්තම කිවොත් 1008 රීප්ලේස් උනෙත් පොඩි මැණිකේ දැන් දුවන සෙට් එකෙන්. ඉතිං ඒ මතක සටහනුත් එක්ක, හැටන් එද්දී, මට ආසනයක් හම්බුනා. එතන ඉඳන් ටික දුරක් එනකොට කැමරාවේ බැටරි බැස්සා. ඒ නම් සීතලට මම හිතන්නේ. මොකද ෆෝන් එකේ බැටරි එකත් බැහැල තිබ්බ නිසා. 

නානුඔය දුම්රිය ස්ථානයට ලඟා වන 1008 දුම්රිය. මට නම් පොඩි මැණිකේ ආවා වගේමයි.
තේ වතු කලාපය පසු කරන 1008 දුම්රිය. මේ කාලේ නම් නියම උඩරට ගතිය තියනවා මේ පළාතේ.

මීදුමෙන් වැසෙන වටගොඩ දුම්රිය ස්ථානයේ නවතා ඇති 1008 දුම්රිය.

නියමිත වෙලාවට ම රොසැල්ල දුම්රිය ස්ථානයට ලඟා වීම.
කැමරාව චාජ් කරගන්න ක්‍රමයක් නැති නිසාත්, විශේෂෙන් ෆොටෝ ගන්න දෙයක් නැති නිසාත්, සීට් එකට වෙලා කට්ටිය එක්ක කයියක් දාන් ආවා. රයිට් ටයිම් ම වගේ පහලට ආපු කෝච්චියට පළමුවෙනි ප්‍රමාදය අහු උනේ නාවලපිටියත් පහු වෙලා උලපනේ දී. ඉහලට එන අංක 1023 ටිකිරි මැණිකේ එනකල් විනාඩි 20ක් විතර එතන බලං හිටියා.
කොහොමින් කොහොම හරි, පොද වැස්සකටත් මැදි වෙලා, 7ට 10ක් තියලා ඔන්න 1008 පේරාදෙණිය හංදියට ආවා. එතනින් කට්ටියට සමු දීලා, මම හිටියා අංක 1185 නාවලපිටිය දුම්රිය එනකල්. ඒක ටිකක් ප්‍රමාදයි කියපු නිසා, පැණිදෙනිය පැත්තට පොඩ්ඩක් ගිහිං ආසාවට ලේයර් කේක් දෙකක් කෑවා. ඒකත් කාලා කොළඹ ඉඳන් එන 1035 සෙංකඩගල මැණිකේ දුම්රියත් ආවට පස්සේ අපි එතනින් පිටත් උනා. 
අපි පහලට එන ටිකට මේ යකා ඇල්ල ටත් ගිහිං ආපහු ත් යනවා.

සංචාරය සාර්ථකව නිම කරලා, රෑ 8.30 වෙනකොට මම ගෙදර. මුළු ගමනේම කිලෝමීටර් 12ක් වගේ ඇවිදලා තිබ්බා කෝච්චියේ ෆුට් බෝඩ් ආපු ටික නැතුව. අතරමග දී වෙච්ච කතා බහයි, අත්දැකීමුයි, ගත්ත ෆොටෝ ටිකයි එක්ක මේකත් අමතක නොවෙන වටිනා ගමනක්. ඒක කරගන්න උදව් කරපු වගේ ම, මට මේකට එන්න කියපු හැමෝමත් මේ වෙලාවේ මතක් කරන්න ඕනේ.
අර කියමනක් තියනවා නේ- යන හැම ගමන ම සංචාරයක් වෙන්නේ නෑ, සංචාරයක් වෙන්න නම් තමන් ප්‍රිය කරන අය එක්ක යන්න ඕනේ කියල. මෙතෙක් කාලෙකට මම ගියපු දුම්රිය ගමන් නම් කෙලින්ම සංචාර ගමන් විදියට ගන්න පුළුවන්. මොකද ඒ අතින් හොඳ යාළුවො ටිකක් ඉන්න නිසා. මේ ගමනට ආපු අය වගේ ම, හැමදාම ගමන් යන අශාන් එහෙමත් එහෙමයි.
මේ අවුරුද්දට ආය ගමන්/ සංචාර යන්න වෙන්නේ නැහැ. කොළඹ ගියා තව වැඩ ටිකකට, ඒක ඉතිං සංචාරයක්ම නෙවේ. තාම සිංගල් හෙඩඩ් දුවන එකේ, එන අවුරුද්දත් මේ වගේ ටුවර් ටිකක් වැඩි වැඩියෙන් යන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. හැබැයි ඉතිං කැම්පස් එකේ එක්සෑම් එක්ක මොනවයින් මොනවා වෙයිද දන්නේ නෑ.