Saturday, April 14, 2018

මෙදා සැරේ අවුරුදු..




ආපහු ඔන්න නිවාඩු හම්බුනා. මේ පාර කැලැන්ඩර් එක හදල තියන්නේ රුවිතෙට. ඒ නිසා අප්‍රේල් මාසෙම වෙසක් වැටෙනවා. ඉතිං අපේ පාසලේ පාලනාධිකාරිය ඔය දෙකම අල්ලලා මාසෙක නිවාඩුවක් දෙන්න තරම් කාරුණික උනා. ඒ කියන්නේ වෙන අයට ඉස්කෝල 23 වෙනිදා පටන්ගනිද්දී අපිට පටන්ගන්නේ මැයි 9 වෙනිදා!
නිවාඩු ලැබුනට ඉතිං, ඊට පස්සේ දවස් ටිකෙත් එක එක එක එක වැඩ සෙට් උනා. ඉස්කෝලෙම තෑගි දීමේ උත්සවයි තව සංගම් වල වැඩයි ඊළඟට කරගන්න බැරි උන අනික් වැඩයි අවුරුදු උත්සවයි ඉවර වෙද්දී 11 වෙනිදා උනා.
          එදා ගේ අස් කරන්නම් කියල හිටියට ඒක පටන්ගන්න උනේ 12 වෙනිදා දවල්. අම්මෝ.. ඒක නම් ඕනේ නෑ ආය. 2008 ජූලි මාසේ පරණ ගෙදර කාමරේ තිබ්බ ඒවා අහුරපු දවස් මතක් උනා. ඒ වගේම දෙයක් උනා අන්තිමේ මේකත්. තව ඒ කාලේ ෆයිල් වලට පුරවපුව ආපහු හම්බෙලා ඉතිහාසෙත් මතක් උනා.
කොහොමින් කොහොමින් හරි, මේ පාර අවුරුදු සිරි නම් අම්මටසිරි කියවෙන තරමටම අඩු වෙලා තිබ්බ කියල පෙනුනා. ඇයි ඉතිං මිනිස්සුන්ට මාර ජොලි නේ. පොල්තෙල් බෝතලේ 300යි. යකෝ ලංකාවේ ගහෙන් බාලා හදන තෙල් එක 300 වෙද්දී අර මුහුද මැද ඉඳන් හාරලා නැව් වලින් මෙහාට ඇවිල්ල පිරිසිදුත් වෙලා එන පෙට්‍රල් බෝතලේ එකසිය ගානක්. යකාගේ රටක් තමා මේකත්.
අවුරුදු උත්සව නම් එකසිය ගානට සෙට් උනා මේ පාර. නිවාඩු දෙන්න කලින්ම දහම් පාසලේ එක තිබ්බා. එකත් මේ පාර පොඩ්ඩක් මොඩ් වෙලා තිබ්බ. වැස්ස ධාවන තරඟ ටිකේ පාර නම් කාල තිබ්බ. ඒ නිසා වෙනද වගේ දුර බැරි උනා. ඒ නිසාම, අපේ ස්පොර්ට්මීට් එකටත් වඩා තරඟ ටික සංකීර්ණ උනා. දන්නෝ දනිති. 
                            
කෑම මේසය..
නිවාඩුවෙන් පස්සේ ස්ටාෆ් ගිල්ඩ් එකේ අවුරුදු උත්සවෙටත් මේ පාර ගියා. අම්මෝ.. සූ ගාලා සෙනග හිටියා. හැබැයි හවස තිබ්බේ පල්ලෙකැලේ පිට්ටනියේ. හරිම ලස්සන හැන්දෑවක්. ලොකුවට නැති උනාට ලස්සනට වැඩේ ගියා. එකේ නම් ගම හරහා දුවල දිනුවා. 
කෑම මේසය විවෘත කිරීම.. උපවිදුහල්පති තුමා අතින්.

සංගීත සාජ්ජය..

දැන් කට්ටිය සූ ගාලා සිංහල සංස්කෘතිය ද මොකද්ද එකක් ගැන කියෙව්වට, ඒ චාරිත්‍ර නම් මාර ගොඩක් කරනවා. මම හිතන්නේ දැන් අවුරුද්දට ෂොපින් යාම කියල වෙනම අලුත් චාරිත්‍රයක් දාන්න වෙනවා. ඇයි යකෝ, කන්න නැතුව හිටියත් අවුරුදු කිට්ටු වෙනකොට ටවුන් වලයි රෙදි කඩ වලයි අර මොකකදෝ වගේ සෙනග. හදිසියකට ඇඳුමක් කැඩුමක් ගන්න ගිය එකෙක් එහෙම අනාතයි ඉතිං. ඒ සෙනග බැලුවම මට හිතිච්ච දේ තමා යකෝ අවුරුද්දේ ඉතුරු හරිය මුන් හිටියේ හෙළුවෙන්ද කියන එක.
රෙදිත් ගත්තයි කියමුකෝ. එකලෙක්තරා රටෙක අවුරුදු කාලයේ නෑගම් යාම යයි චාරිත්‍රයක් විය කියල පුස්කොල පොතක නෙවේ කඩදාසි පොතක තිබිල කියෙව්වා. හැබැයි දැන් නම් නෑගම් නෙවේ නෑයෝ එද්දී ගම දාල යන තත්වයක් තියන්නේ. අනික් අතට ඉතිං එහෙමයි කියල දැන් ගෙවල් වලට එකතු වෙන්නෙත් නෑ කට්ටිය. ඉස්සර 2004-2005 වගේ අවුරුදු කාල වල අපි එක එකාගේ ගෙවල් වලට ගිහිං සෙල්ලම් කරනවා, කයිය ගහන් ඉන්නවා, අඩුම තරමේ කැරම් අතක් වත් ගහනවා. ඒකට දැන්.. එකෙක් නෑ පාරකවත්. ගෙදරකට ගියත් නිකම් ඔෆිෂල් ඉන්ටර්වීව් එකකට ගියා වගේ කතා කරලා යනවා. නැත්තම් ඔන්න කොහේ හරි ඉඳන් කවදාවත් දැකපු නැති එකෙක් ඇවිත් අහයි- “පුතා මාව අඳුරනවද” කියල. යකෝ අඳුරනවා නම් ගිහිං කතා කරනවනේ පොර අහනකල් ඉන්නේ නෑ නේ..
මේ පාර වැඩිය ගිනිකෙළි නම් ගෙනාවේ නැහැ. අප්පච්චි රතිඤ්ඤා ටිකක් ගෙනල්ල තිබ්බ. ඒ අස්සේ මේ අහස් කූරු හූ කියන්න පටන් අරගෙන. දවස තිස්සෙම අර දෙවෙනි ලෝක යුද්ධ කාලේ වගේ. අහස් කූරු ටිකකුත් කොහෙන්දෝ හම්බවෙලා තියනවා දැක්කා ගේ මුල්ලක. අද රෑ දාන්නම් කියල හිතං හිටියට හිටු කියල වහින්න පටන්ගත්තා. ඒ වැඩේ කල් දැම්මා. තව 2008 ගෙනල්ල අලුත් ගෙදරට ගිහින් පත්තු කරන්න කියල තියාගත්ත ටිකකුත් තියනවා. ඒ ටිකත් දානවා හෙට. 
.....ගුවන් ගත වීම ස්වල්ප වේලාවක් ප්‍රමාද වන  බව කරුණාවෙන් සලකන්න..
මේ අවුරුද්දේ හැබැයි එල වැඩක් වෙලා තිබ්බා. නොනැගතේ සෙට් වෙලා තිබ්බේ රෑට. ඉතිං වෙනදට කිසි දෙයක් කරන්න බැරුව ලැප් එක දිහා බලාගෙන කාලේ කන එක මේ පාර නිදාගන්න පුළුවන් උනා. එක පාරක් නොනැගතේ බ්ලොග් ලියල ඒ අවුරුද්දෙම මේක ලියාගන්න බැරි උනා. මේ අවුරුද්දේ නොනැගතේ නිදාගෙන ඊට පස්සේ නිදාගන්න නැති වෙයිද දන්නේ නෑ අවුරුද්දම..
මේක ලියන වෙලාවෙත් ධාරානිපාත වර්ෂාවක් ඇදහැලෙනවා. දවස් දෙකක් ඉඳන් දූවිලි නාලා, ඒ මදිවට අද කිරිබත් කාලා, තව මදි පාඩුවට අයිස්ක්‍රීමුත් කාලා, ඒ මදිවට වැස්සේත් තෙමිලා, සෑහෙන ඇරියස් එකක් එකතු වෙලා තියනවා. හෙට වෙද්දී ඵල දරයිද දන්නේ නෑ HO2  ගලාගෙන. උදේ අවුරුද්ද පටන් ගත්තෙම පළාතේ බළල්ලු ටික පන්නල දාල. අල්ලපු ගෙදර එකෙක් පාරෙන් පැනල වහලෙටත් උඩින් දුවනවා දැක්කා. උන් ටික නම් පැයක් විතර මගේ ගුණ ගයන ගමන් හෙව්වා ඇහුනා. අවුරුද්ද සුබයි වගේ ඒ නිසා..
බලමුකෝ.. ඔන්න එහෙනම් ලියන කියවන කමෙන්ට් කරන නොකරන එකී මෙකී නොකී හැමෝටම .. 
                    


Sunday, February 18, 2018

මොබයිල් පරිණාමය..

          මෙයට දස වසරකුත් සතියකට පෙර, එනම්, 2008 පෙබරවාරි මස 11 වන දින, මගේ දිනපොතේ මෙසේ සටහන් වී ඇත- 

          ...................... අද දින මගේ ප්‍රථම ජංගම දුරකථනය ලැබුණි. එය නොකියා 5110 වර්ගයේ එකකි....

          මට ලැබුනේ මෙහි චාජරය සහ දුරකථනය පමණකි. ඒ ද, අක්‍රීය තත්වයෙනි. බැටරියක් දමා පළමුවෙන්ම පණ ගන්වා බලා අද දිනට හරියටම වසරකි. මෙයින් ඇරඹුණු මාගේ ජංගම දුරකථන ඉතිහාසයේ දශකයක මතක ආවර්ජනයක් කිරීමට සිතුවෙමි. 
පරිනාමික චක්‍රය..

          5110 දුරකතනයේ පැවති පණ නොගැන්වෙන දෝෂය සැදීම සඳහා මා ප්‍රථමයෙන් උත්සාහ කලෙමි. අනතුරුව, අප්පච්චිගේ මොබිටෙල් සිම්පත දැමූ විට වැඩ නොකළේය! සිග්නල් නැත.. මේකට මක් උනාදැයි සිතාගත නොහැකිව සිටින විට, මතක් වූයේ ලංකාවේ 1800 සහ 900 ලෙස සංඛ්‍යාත දෙකක නෙට්වර්ක් ක්‍රියාත්මක වන බවයි. අවසානයේ මාර්තු මාසයේ අප්පච්චීට කියා එකල ටීගෝ නමින් තිබුණු ජාලයේ සිම්පතක් ගෙන්වාගතිමි. ඒ, මාගේ ප්‍රථම සිම් පතයි. එය අදටත් ක්‍රියාත්මක ය. 

          ඔය දුරබනනයේ වයිබ්රේට් පහසුකම නොතිබුණු අතර, නිකල් මෙටල් හයිඩ්‍රයිඩ් බැටරිය නිසා අධික බරක් තිබුණි. කොටින්ම, වලියකට බය නැතුව ගෙන ගොස්, දෙතුන් දෙනෙක් වත් බිම දැමිය හැකි තත්වයක් තිබුණි. ප්‍රමාණය නිසාම, සාක්කුවේ දමාගෙන යාම කිරීමට අපහසු දෙයක් නොව, කල නොහැකි දෙයක් විනි. 

          එකල තිබුණු ජංගම දුරකථන අලුත්වැඩියා සඟරාවකින් බලාගෙන, ප්‍රථම වරට ජංගම දුරකතනයක් ගැලවීමට ඉගෙනගත්තේ ද මෙම දුරකථනයෙනි. නමුත්, මෙම දුරකථනය නම් 2008 ඔක්තෝබර් මාසයේ අස්ථානගත විය. එහි චාජරය පමණක් මා සතුව ඇත. 

          මගේම කියා ප්‍රථම වරට නව ජංගම දුරකතනයක් ලැබුනේ 2008 අගෝස්තු මාසයේ 16 වන දින ය. ඒ, නොකියා 1200 දුරකතනයකි. කිසිඳු අතිශයෝක්තියකින් තොරව කියන්නේ, මෙතෙක් මා ලද සුපිරිම දුරකථනය එය බවයි. කෙතෙක් සුපිරිද කිවහොත්, අදටත් එය ඉතා හොඳ ක්‍රියාකාරී තත්වයෙන් ඇත! 
1200 සහ 1100 ..
නොකියා සමාගමෙන් නිකුත් කල අතිසාර්ථක දුරකථන දෙකක් හමු වූ අවස්තාව..                             

          මෙකල මා සාමාන්‍යය පෙළ ප්‍රථම වසරේ සිටි සමයයි. යුද්ධය දරුණුවට ඇදුනු මෙම කාලයේ, අමතර පන්ති සහ විවිධ ගමන් යෑම තරමක අවධානමක් එල්ල කළේය. නමුත් ඇත්තටම ඒ කාලයේ එය ගණනක් තිබුනේ නැත. ගෙදරට පණිවිඩයක් දීමට ක්‍රමයක් ලැබුණු නිසා, තිබුණු බයද නැති විය. 

          එකල යහළුවන්ගෙන් කිහිප දෙනෙකුට පමණක් දුරකථන තිබුණු අතර, බොහොමයක් ඒවා මොනොක්‍රෝම් තිර සහිත නොකියා දුරකථන විය. මේවායින් අප කම්මැලි සිතුනු විට කෙටි පණිවිඩ මගින් විහිලු තහළු කරගත් අතර, පින්තූර පණිවිඩ හෙවත් පික්චර් මැසේජ් එකතු කිරීම එම කාලයේ අපේ උනන්දුව විය. කෝල් නම් ගත්තෙම නැති තරම් වූ අතර, ඒ එකල යන කෝල් එකට මෙන්ම එන කෝල් එකටත් ගාස්තු අය වූ බැවින් ය! 
Tigo සිම්පත සමග ලැබුණු ගාස්තු සටහන..

          එකල තවත් කටයුත්තක් වූයේ කොම්පෝසර් එක භාවිතයෙන් රිංටෝන් තැනීමය. මුලින්ම කුණුහරපයක් වුවද, පසුව එයාටෙල් ජාලයේ නාද රටාව සහ X Files  කතාවේ තේමා වාදනය පවා තිරය නොබලා ටයිප් කිරීමට තරම් එම කලාව ප්‍රගුණ කළෙමු. 

          සාමාන්‍යය පෙළ කිරීමෙන් පසුව මාස හතරක් පමණ භාවිතා කිරීමෙන් අනතුරුව, නොකියා 6230i නම් වූ තෙවැනි දුරකථනය ලැබුණි. මුලින්ම අන්තර්ජංජාලය ගැන දැන සොයා ගත්තේ මෙන්ම, මුහුණු පොත හෙවත් ෆේස්බුක් එකට රිංගුවේ ද ඒකෙ පිහිටෙන් ය. කොත්මලේ ජලාශය බැලීමට ගොස් සේයාරූ ගත්තේ ද එයින් ය. මෙහි මෙමරි කාඩ් දැමීමට හැකි වූ අතර, තත්පරයට කිලෝබයිට සුළු ගානක් වූ අන්තර්ජාල වේගයන් භාවිතා කරමින්, මුලින්ම රසඳුන පත්තරයකින් පදමාලාව කියවූ  “හඳ හඬනා නිහඬ රැයේ” නම් ගීතය ඩවුන්ලෝඩ් කිරීමට පැය කාලකටත් අධික වෙලාවක් ගත වූවා මතකය. 

          මෙයින් පසු ගත් නොකියා 2700 දුරකථනය කමකට නැති වූයෙන්, මාස දෙකක පමණ අවෑමෙන් නොකියා 2370 ක්ලැසික් එකක් ගතිමි. උසස්පෙළ ආසන්නයට පැමිණෙන තුරු, ඉතා විශාල වැඩ කොටසක් කරගත්තේ මෙයින් ය. 

          මෙය භාවිතා කරන සමය, ලංකාවේ ජංගම දුරකථන ක්ෂේත්‍රය විශාල පෙරලි ගණනාවක් අත් දුටු කාලයක් විය. ටච් ස්ක්‍රීන් දුරකථන ලොව ආක්‍රමණය කිරීම, Android  මෙහෙයුම් පද්ධතිය කරලියට පැමිණීම, චයිනීස් ෆෝන් ප්‍රසිද්ධ වීම මෙන්ම 3.5G  කනෙක්ෂන් පැමිණීම, එමෙන්ම ජංගම දුරකථන කැමරා ක්ෂේත්‍රයේ දියුණු තියුණු වීම් මෙම කාලයේ සිදුවීය. 

          මෙම කාලයේ ෆේස්බුක් මැසේජ් වෙනම අඩවියක්ව තිබුනේ නැත. ෆේස්බුක් app එක ඩවුන්ලෝඩ් කල විට, බලා සිටිද්දී බැටරි බසී. සිංහල පෙන්නන්නේ ද නැත. මළ විකාරයකි. මෙහි තිබුණු සිම්බියන් S40  මෙහෙයුම් පද්ධතියේ එක වරකට ධාවනය කල හැක්කේ එක ඇප්ලිකේෂන් එකක් පමණි. 
                                             
          උසස්පෙළ ට මාස කිහිපයක් තබා, නොකියා 6220 ක්ලැසික් දුරකතයක් ගතිමි. මෙය භාවිතා කල තත්වයෙන් මිලදී ගත්ත ද, අවසානයේ 1200 එකට පසුව ලද සුපිරිම දුරකථනය බවට පත් විය. කැමරාව, එකල තිබුණු සාමාන්‍යය ඩිජිටල් කැමරාවක් තරමට ම විශිෂ්ට වූ අතර, ජංගම දුරකථන වල දුර්ලභ අංගයක් වූ සෙනොන් ෆ්ලෑෂ් එකකින් යුක්ත විය. අදටත් අර්ධ ක්‍රියාකාරී තත්වයෙන් පවතින මෙය, එම තත්වයට පත් වූයේ ද 2015 දීය. 
6220 දුරකථනයේ ඇතුලාන්තය.
          අනතුරුව 2012 අගදී ලද නොකියා 6720 ක්ලැසික් දුරකථනයත්, එය මාරු වී ලද ලුමියා 620 දුරකතනත් එතරම් මගේ කටයුතු සහ පිළිවෙල සමග සහයෝගයෙන් වැඩ කලේ නැත. ලුමියා 620 මා ලද ප්‍රථම ටච් ස්ක්‍රීන් දුරකතනයයි. එය මාරු කොට ලබා ගත් සෝනි එරික්සන් එක්ස්පීරියා රේ දුරකථනය, මට  Android  මෙහෙයුම් පද්ධතිය තිත්ත කරවීමට සමත් විය. 
නොකියා E52 දුරකතනයේ ඇතුලත..
          එය තිබියදීම ලැබුණු නොකියා  E52  දුරකතනයක් කලක් භාවිතා කල අතර, ඒ අතරතුර ලබාගත් නව නොකියා 230 දුරකතනයක් විකිණීමෙන් ලබාගත් මුදල් සහ අතේ තිබුණු මුදල් දමා, අවසානයේ ඇපල් අයිෆෝන් 5S දුරකතනයක් ගතිමි. 

          ඇපල් දුරකථනය මගේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් නම්, සියලු නවීන අංග සහිත, එහෙත් භාවිතය අතින් 2000 දශකයේ පවතින දුරකතනයකි. ඒ ඇයිද කිවහොත්, බ්ලුටූත් ආදී කිසිදු ක්‍රමයකින් කිසිවක් හුවමාරු කල නොහැක. ගීත, වීඩියෝ ආදිය ඩවුන්ලෝඩ් කල නොහැක. අඩුම තරමේ, ජායාරූපයක් වත් හුවමාරු කල නොහැක. නමුත් ඒ අතරම, කිසිඳු විටක ස්ටක් නොවෙන අතර, විශ්වාසවන්ත භාවය නම් උපරිම ය. 

          2016 ලබාගත් මෙම දුරකථනය තවමත් හොඳින් ක්‍රියාත්මක වේ. ඇපල් සමාගම පසුගිය යාවත්කාලීන කිරීමෙන් අනතුරුව, 5S දුරකථනය සඳහා සේවා අත්හිටවනු ලැබුණි. නමුත් මගේ දැනීමේ හැටියට, අස්ථානගත නොවුනහොත් හෝ හදිසි ආපදාවකට ලක් නොවුනහොත්, අඩුම වශයෙන් තවත් වසර 4ක් හෝ භාවිතා කල හැකි තත්වයක් මෙහි ඇත. 

          1999 වසරේ ප්‍රථම දුරකථන ඇමතුම ලබාගත් තැන සිට, දුරකථනයේ පරිනාමික යුගයේ අති දැවැන්ත පෙරලියක් අපේ පරම්පරාව සියැසින් දැකගතිමු. කුඩා අවධියේ රූපවාහිනී බලන විට, ඩයලොග් එකෙන් ඕෆ් පීක් සඳහා ගාස්තු අඩු කරන ලද බව කියන දැන්වීමක් විකාශය වනු මට මතකය. එසේ අඩු වූ ගාස්තු, අද නැවතත් අහස උසට නැග, හඳේ හැප්පීමට යන බවක් දිස් වේ. 

          එකල අත්‍යවශ්‍ය පණිවිඩයකට පමණක් භාවිතා වූ මෙම උපාංගය, අද නැතුවම බැරි, හැම වෙලේම අතේ රැඳෙන (හෝ කනේ රැඳෙන) උපාංගයක් වී ඇත. මෙය ඇත්තටම කරදරයක් වන අවස්ථා ද නැත්තේ නොවේ. වෙලාවකට මම ද, මෙහි කරදර වැඩි වන විට, 1200 දුරකථනය භාවිතයට ගනී. ජංගම දුරකථන, එතෙක් දුරට අද ප්‍රයෝජනවත් මෙන්ම කරදරකාරී උපාංගයක් බවට පත් වී ඇත. මේ නිසා සිදු වූ ජීවිතහානි ප්‍රමාණය නිමක් නැත. 2011 වසරේ මගේම පාසලේ මට පහල පන්තියක ශිෂ්‍යයෙක්, දුරකථන පණිවිඩයක් දෙමින් පාර පිලිබඳ අවධානය ගිලිහී දුම්රිය මාර්ගය මාරු වීමට යාමේදී දුම්රියට හසුවිය. 
                                                      

          එමෙන්ම, 2004 වසරේ පළ වූ “බුවාලන්තයේ සිට” නම් කතාවේ, ජංගම දුරකතනයට කුදලාගෙන යන දුරකථනය යයි නම් තබා තිබුණි. සත්‍ය වශයෙන්ම එකල විවිධ සමාගම් වලින් හැකිලිය හැකි දුරකථන, දෙකට නවන දුරකථන ආදී වශයෙන් නානාප්‍රකාර දුරකථන හඳුන්වා දුනි. නමුත් දැන් නම් සියල්ල එක මෝස්තරයට පැමිණ, කුදලාගෙන නොව අතේ තබාගෙන යෑම පවා කරදරකාරී වන තැනට පැමිණ ඇත. මා දුටු මෙහි ඉතිහාස කතාව අනුව අවසානයේ මට කිව හැක්කේ, ගඩොල් බාගයක් ලෙස ඇරැඹී, ජංගම දුරකථනය ටයිල් කැටයක්ව නැවතුනු බවය.. 

Thursday, February 15, 2018

විවාහ මගුල් සහ මළ මගුල්..

                                         

          පහුගිය දවසක පාසලේ 8 ශ්‍රේණියේ පන්තියකට බුද්ධ ධර්මය විෂයය යටතේ බෞද්ධ චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර ගැන ඉගැන්වීමට තිබුණි. එම පාඩම කරන අතරවාරයේ ඔලුවට ආ කරුණු සුවල්පයක් මෙසේ අකුරු කර තබන්නෙමි. 

          ඊයේ දිනයේ ලංකාවේ මතු නොව ලොව බොහෝ රටවල වැලන්ටයින් නම් දිනයක් විශේෂයෙන් තරුණ පරම්පරාව විසින් සමරන ලදී. එයට තව වචනයක් භාවිතා වේ. එනම්, ආදරවන්තයින්ගේ දිනය යන්නයි. අද මෙම සටහනින් මා කතා කරන්නේ ආදරය ගැන ය. හැබැයි ඉතිං, මෙකී වැලන්ටයින් දිනය සමරන්නේ ද, කාගේදෝ ආදරය වෙනුවෙන් වූ මරණයක් වෙනුවෙනි. එනම්, මෙය මගුලක් නොව මළ මගුලකි. 

          තරුණ කාන්තාවක් සහ පුරුෂයෙක් එකිනෙකා කෙරෙහි ආකර්ෂණය වීම සරලව ආදරය ලෙස අර්ථකථනය කෙරේ. නමුත්, අද දින පත්තරයේ පලවන මංගල යෝජනා තීරයන් විශ්ලේෂණය කර බැලීමේදී ඉහත නිර්වචනය අභියෝගයට ලක් වන අයුරු ද දක්නට හැකිය. 

          මේ ගැන කියන්නේ නම්, අද ලංකාවේ පුවත්පත් වල පලවන විහිලු කතා තීරයන්ට වඩා විහිලු මේවායේ තිබේ. එක් දිනක් ෆේස්බුක් අඩවියේ පළවූ මංගල යොජනාවක මෙසේ සඳහන් වී තිබෙනු දක්නට ලැබුණි- 

“............................. උගත් රූමත් කාන්තාවට වාහනයක් ගැනීම අදහස බැවින් විවාහයට රියදුරු මහතෙක් සොයති.......” 

          බඳින එකාට ඉතිං බුදු සරණයි දෙවි පිහිට තමා ය. ඒ අස්සේ තවත් වර්ගයක් ඇත. ඔවුන්ගේ දැන්වීම් පොදුවේ මෙම ආකෘතිය ගනී- 

“.................. උගත් බුද්ධිමත් චරිතවත් දියණියට මතින් දුමින් තොර අහිංසක සුකුමාල සහකරුවෙක් සොයයි.. (සුළු වරදකින් දරුවෙක් සිටී).....” 

          තවත් පාර්ශවයක් ඇත. ඔවුන් සියලු වස්තූන්ගෙන් සපිරි දිව්‍යසම දිවියක් ගෙවන අතර, ජීවිතයේ පාළුව කාන්සිය නිවාගැනීමට තරුණ කාන්තාවක් සොයයි. මෙහි කිසි අවුලක් නැත. නමුත් අවුල මතු වන්නේ මොවුන්ගේ වයස දුටු විටය. මට හමු වී ඇති සමහර දැන්වීම් වලදී මෙය වයස 80 පමණ වූ අවස්ථාද දැක ඇත්තෙමි. 

          මේ සියලු ආතබූත බලාගෙන යන විට, මංගල යෝජනා තීරය - මංගල විහිලු තීරය ලෙස සංශෝධනය කිරීමේ වරදක් මා නොදකිමි. 

          කෙසේ හෝ කොහෙන් හෝ සහකරු/සහකාරිය හමු වූ විට, මීළඟ කාරිය වන්නේ කසාඳ බැඳීමයි. අද ලංකාවේ කසාඳය හෙවත් විවාහය වනාහී, අදාළ පවුල් මතු නොව අදාළ නැති අහක සිටින මිතුරු මිතුරියන් පවා මූල්‍යමය වහනයකට ලක් විය හැකි අති භයංකාර කටයුත්තකි. 

          උදාහරණයකට, අද කාලයේ මගුලක් ගැනීමේදී එය හෝටලයක (ගෙස්ට් හවුස් එකක) නොගතහොත් එය “පොෂ්” මදි බව කියවේ. මෙයින් එකක සාමාන්‍යයෙන් කෑමට හැකි අයුරින් සැකසූ ආහාර පිඟානක් අඩුම 4000ක් වත් වේ. සිතා බලන්න- සෙනග 100ක් පමණ පවුල් දෙකෙන්ම ආවොත් 100 x 4000 = 400000කි. රුපියල්ම 400000ක් ආහාර වලට පමණක් වියදම් ය!! මේ අවශේෂ වියදම් නැතුව ය. 

          කලකට පෙර පොඩි කුමාරිහාමි නම් බ්ලොග් එකේ හාට් ඇටැක් හැදෙන ආකාරයේ මගුල් සැලසුමක් දුටිමි. නමුත් අද සමහර මගුල් දකින විට, ඒවා මොනවද යයි සිතේ. පෙර මංගල්‍යයෙන් අනතුරුව ගත් එක් සේයාරුවක් වෙනුවට, දැන් ප්‍රී ෂූට්, වෙඩින් ෂූට්, හෝම් කමින් ෂූට් ආදී නානාප්‍රකාර ෂූට් වර්ග හැටහුටාමාරක් ඇත. මේවාට යන ගණන් බැලීමේදී තුවක්කුවක් ගෙන බුලට් ෂූට් කරගැනීමට නොසිතීමම පුදුමයකි. 

          ඈත ඉතිහාසයේ තමන් කැමති කාන්තාවගේ හිසට පොල්ලකින් තඩි බා සිය වාසස්ථානයට ඇදගෙන ආ විවාහ ක්‍රමයක් තිබුණු බව කියති. ඒ ක්‍රමය පසුව වෙනස් වී, අද කාලයේ විච්චූර්ණ විකාරය වෙත විකාශය කෙසේ වෙතත් විනාශය වී ඇත. ඒ මේ සියලු වැඩකිඩ දමා ලියාපදිංචි කරන විවාහය, මාසයකින් හමාරකින් අවසන් කොට කෙල්ල පැත්තකටත්, කොල්ලා අනෙක් පසටත් ගොස්, දෙදෙනාම තරඟයට සිය “සෙකන්ඩ් ෂයි” එක කිරීමට වලි කෑමත් අද සුලභ දර්ශනයකි. 

          පෙර යුගයේ විවාහයකට ආරාධනා ලැබුණු විට පවුලම සහභාගී විය. ආරාධනාවද පවුලටම ලැබුණි. එසේ නොයාමට නම් හොඳ හේතුවක් තිබිය යුතු වූයේ, නොගියේ  නම් අදාළ අය තරහා විය හැකි බැවිනි. නමුත්, සත්‍යය නම්, අද කාලයේ ආරාධනා කර නොගොස් සිටීමෙන්, සංවිධායකයින්ට විශාල වාසියක් වන බවයි. මේ මගුල් වලදී සිදු වන රසකතා බොහොමයකි. එයින් කිහිපයක් කලකට පෙර දුමී අයියා මෙසේ සටහන් කර තිබුණි.. 

          විවාහ ගැන කතා කරද්දී හඳහන හෙවත් නැකත් පත්‍රය ගැන කතා නොකරම බැරිය. බොරු හඳහන් සෑදීමේ සිට, විවිධ මගඩි සම්‍යක් ප්‍රයෝග සමග හඳහන බැඳී පවතී. කැමති කෙල්ල සමග විසි පොරොන්දම් නොගැලපෙද්දී, හඳහන් හදාගෙන හෝ විවාහ වීම ලංකාවේ සිදු වේ. එසේම, කපුවකු මගින් සිදු වන විවාහයකදී වුවත් මෙම නැකත් පත ප්‍රධාන තීරකයක් වේ. 

                           
          වතාවක් මෙසේ මගුලක් කතා කරන්නට යන කපුවකුට, අදාළ නැකත් පත ගෙන යාමට අමතක වුනි. දැන් කිරීමට දෙයක් නොමැති බැවින්, එම අමතක වීම කපු මහතා මෙසේ කවියකින් ගෙදර උදවියට ප්‍රකාශ කළේය.

“ මේ මනමාල මහතාගේ නැකත් පත - අත්වැරදීමකින් අද මෙහි ගෙනත් නැත..” 

          මෙය කන වැකුණු කාමරයේ සැරසෙමින් සිටි මනාලිය, කවියේ ඉතිරි දෙපාදය මෙසේ සම්පූර්ණ කලේ ලු. 

“එහෙනම් අම්මේ ඒ දීගෙන් කමක් නැත- මේ මනමාල මහතාගේ නැකත් පත..”





Friday, January 12, 2018

මා මළ පසු...


                                            
මා මළ පසු සොහොන් කොතේ-
දුක් ගීයක් ලියනු මැනවි..
මේ ලොව යම් කිසිවකු මා හට පෙම්කල බව-
එතකොට ඒ ගී රාවය හීන් හඬින් මට කියාවි..  


          කලකට පෙර මහගම සේකර ශූරීන් අතින් ලියැවී අමරදේවයන්ගේ හඬින් ගැයුණු එම ගීතයේ එසේ කියැවෙද්දී, මේ සටහන ලියවෙන්නේ වර්තමානයේ මල ගෙවල් සහ මරණය පවා වෙළඳාම විසින් අතික්‍රමණය කර, සිය තත්වය පෙන්වීමේ කැඩපතක් ලෙස යොදාගැනීමට සමාජය යොමු වී සිටින මොහොතකය. 

          අද මා පියාණන්, හෙට දුර ඈතක මළ ගෙදරක යාමට තිබෙන බව පැවසීය. මා පියාණන් ඉතා දක්ෂ කථිකයෙක් වන නිසාම, මෙවැනි ස්ථාන වලදී කතාවක් වරදින්නේ නැත. පාඩම් මේසයේ පොත දෙස බලා මේ ගැන සිතමින් සිටි මට, මේ අකුරු කිහිපය සටහන් කර තැබීමට සිත් විය. 

          මළ ගෙදර මගුල් ගෙදරක් වන් වූ අද වැනි කලෙක, එහි තිබිය යුතු දුකට වඩා ඇත්තේ සාදයක ස්වරූපයකි. විවිධ ඇඳුම් ආයිත්තම් වලින් සැරසුණු කාන්තාවන්, විලාසිතා තරඟයකට ඉදිරිපත් වූවාක් මෙන් හැසිරීමත්, “පොෂ්” විදියට ඉංග්‍රීසිත් නොවන සිංහලත් නොවන අමුතුම බසකින් අමුතුම ක්‍රමයකට වැළපීමත්, අවසානයේ කෑම වෙලාව පැමිණි විට, “බුෆේ” ක්‍රමයට සූදානම් කෙරුණු අති උත්කෘෂ්ට කෑම මේසය වෙත පැමිණ විවාහ මංගල්‍යයකට නොදෙවෙනි අයුරින් ආහාර ගැනීමත් සිදු වේ. 

          සාමාන්‍යයෙන් වත්මන් මළ ගෙදරක් දින දෙකක හෝ දෙක හමාරක කාලයක් පැවැත්වේ. ඊට වඩා කල් පැවැත්විය හැකි වුවත්, එසේ කිරීම අදාළ නිවැසියන් බංකොලොත් භාවයට පත් කිරීමට හේතු වන බැවින්, එසේ නොකෙරෙන බව සිතිය හැකිය. අවසාන දවසේ අවමංගල සභාව නම් මංගල සභාවකට නොදෙවෙනි සභාවක් තබනු ලැබේ.  

         මෙහි ගුණ කථන නම් නිමක් නැත. හාමුදුරුවන් එකකුත්, වැඩිහිටියන්ගෙන් කෙනෙකුත්, ඥාති කෙනෙකුත්, මිතුරෙකුත්, මිතුරියකත් ආදී වශයෙන් අටෝරාසියක් කතා මෙහි පැවැත්වේ. සාමාන්‍යයෙන් වැස්සකට වත් පන්සලට ගොඩ නොවූ තැනැත්තා මෙහිදී මහා උපාසක ය. ඉන්නා තුරු අංචි ඇද පවුල් කෙටවූ පුද්ගලයා/ කාන්තාව මෙහිදී සද්ගුණවත් ගමට හිතැති සුදනා ය. 

        මේ සියලු විකාර බලමින් අර මියගිය පුද්ගලයා ඉපදී සිටින ලොවකදී පපුවේ අමාරුවක් සැදී නැවත මිය නොගියහොත්, මෙවැනි ඥාතී මිතුරු පිරිසක් අතහැර දමා ඒමට සිදු වීමේ ශෝකයෙන් ලය පැලී මිය යනු ඒකාන්තය. වත්මන් ලංකාවේ මළ ගෙදර වනාහී එතරම් අලංකෘත වූත්, අත්‍යලංකාර වූත්, නොයෙක් විකාර ඇත්තා වූත්, බලන්නටම වටිනා වූත් දර්ශනමාත්‍රයකි. 

        මේ සියල්ල සටහන් කරන විට, යම් දවසක මා මළ පසු කුමකින් කුමක් සිදු වේ දැයි නිකමට සිතුනි. ඒ අනුව, මා මළ පසු සිදු කිරීමට මා යෝජනා කරන දෑ පහත අයුරින් සටහන් කිරීමට සිතුනි. –
  • ·        මියගිය දිනට පසු දිනම පාංශුකූලය ලබා දී දේහය වෛද්‍ය විද්‍යාලයට ලබා දිය යුතුය (ඔවුන් ප්‍රයෝජන ගෙන සුදුස්සක් කරනු ඇත) .
  • ·        එකදු ගුණ කථනයක් හෝ අවශ්‍ය නැත (මැරිච්ච එකා ගැන මොකට කියනවද) .
  • ·        මා මළ පසු ඇඳට හෝ මේසයට හෝ කාමරයට හෝ අරක්ගෙන සිටීවි යයි බිය විය යුතු නැත. එහෙයින් එම දේවල් ගිනි තැබීම අනවශ්‍ය ය.
  • ·        දේහය ගිනි නොතබන බැවින්/ වළලනු නොලබල බැවින්, මිනී පෙට්ටියක අවශ්‍යතාවයක් නැත. ඒ සඳහා වියදම් කිරීම මා නිකරුනේ බැනුම් ඇසීමටත් හේතු වේ.. (මේකාට තව පෙට්ටිත් හොයන්න උනා නේ... නොදකින් කාලකන්නියා...)
  • ·        එන කිසිවකුට හෝ කන්නට නොදිය යුතුය. මළ ගෙවල් වලින් කෑම අප්‍රිය කල යුතු දෙයකි. ඇරත් කුණු වන විසබීජ පිරි මළ සිරුරක් අසළ තබාගෙන ආහාර ගැනීම කෙතරම් ගැලපේ දැයි ඔබම කල්පනා කර බලන්න.
  • ·        දුර කතර ගෙවාගෙන මළගෙදර පැමිණීම අවශ්‍ය නැත.
  • ·        පෝස්ටර් හෝ බැනර් අවශ්‍ය නැත. මා ප්‍රසිද්ධ වීමට ඉතා අකමැතිය.
          සොහොන් කොත් සෑදීම නමැති අඥාන ක්‍රියාව කවදා අපේ මිනිසුන් නවත්වයි දැයි මට කිව නොහැක. කෙසේ නමුත් එකක් නම් සහතිකය. පොළොවට බරක් වන පරිදි, මගේ මිනී වල ඉහ කෙලවරේ නම් සොහොන් කොත් නොබැඳෙන බවයි. 
                                 
          මහගම සේකර ශූරීන් පෙර ලෙස කීවත්, ඔහුගේ සොහොන් කොතේ ද දුක් ගී ලියවුනේ නැත. පරිසරයට පස් වී යන මේ කය වෙත මොන දුක් ගී ද.. මොන ආදරේ ද.. 

අප පාසලේ පාසැල් ගීයේ මෙසේ සඳහන් වේ -
For though the dust that’s a part of us- To dust again be gone..” 

          මෙම පාඨය සත්‍යයක් කරමින්, අප මුතුන් මිත්තන් කරා සේ, සරලව පොළොවට පස් වී මව්බිමට පොහොරක් වීමට වත්මන් සමාජයේ මිනිසුන්ට මොලේ පෑදේවා කියා පතමින් මෙම කෙටි සටහන අවසන් කරමි.. 

                                   

Monday, January 1, 2018

තවත් අවුරුද්දක් ගිහින්...



අවුරුද්දක් ගිහින්.. දැනුනෙවත් නැති තරම්..
අවුරුද්ද රිවීව් කරන්න කියල බැලුවම මතක් උනේ- මේ අවුරුද්ද ආවට වඩා ඉක්මනට ගියා නේද කියල. ඉස්සරවෙලාම අවුරුද්ද පටන්ගත්තේම ට්‍රිප් එකක් වගේ එකකින්. ඉස්කෝලේ මෝටර් යාන්ත්‍රික විද්‍යාව කරපු ළමයි ටික එක්කරගෙන රත්මලානේ යන්න සෙට් උනා.
ඒ ගමන ඉවරලා ස්පෝර්ට්ස් මීට්. වාරයක් කට්ට කෑවා. ඉස්කෝලේ එන කාලේ වගේ නෙවේ වැඩ කරන කාලේ. ඒ කාලේ නම් කට්ටියත් එක්ක සෙට් වෙලා ෆන් එකේ කරනවනේ ඔය වැඩ. කොහොමින් කොහොම හරි, ඒ ඉලව් ඉවර වෙද්දීම හැරෙන්නවත් කාලයක් නෑ වාර විභාග.
6 වසරට බුද්ධ ධර්මය ප්‍රශ්න පත්‍රය හදලා ඒක අමාරු වැඩි වෙලා ජංජාලයක් වෙලා තිබ්බා. ඒ කතාව මම අවුරුදු පෝස්ට් එකේ ද කොහෙද කිව්වා. පේපර් මාර්ක් කරන දවස් වල ඒ අස්සේ ෆෝන් එකේ හෙඩ්සෙට් ජැක් එක වැඩ කරන්නේ නැතුව ගිහිං වොරන්ටි ක්ලේම් කරා.
නිවාඩුත් ලැබිලා, ඔන්න යන්න සෙට් උනා කොළඹයි අරහෙයි මෙහෙයි ටිකක් ඇවිදින්න. රවුම ඇවිදලා කට්ටියත් හම්බ වෙලා, ගෙදර ආවා. දවස් තුනක රවුමක්. රේල්වේ කට්ටිය, හිටපු රේල්වේ කට්ටිය, එතකොට යාළුවෝ මාළුවෝ ඔක්කොම බලලා, තමා ඒ ආවේ.
ඊට පස්සේ මෙන්න හැරෙන්නත් කලින් වෙසක්. කූඩු පහක් හදල තිබ්බා. ඇලෙව්වා ටාර් ගාලා. බල්බ් සෙට් එක හදල දැම්මා. ඔච්චර තමා ඉතිං අපිට වෙසක්. පන්සලේ දහම් පාසලේ පන්තියේ සෙට් එක වෙසක් කූඩුවක් හැදුවා. එකටත් පොඩි හෙල්ප් එකක් දුන්නා. 


දන්සල

වෙසක් ඉවරල පොසොන්. භක්ති ගීත වැඩසටහනක් ඉල්ලලා දාගත්තා දහම් පාසලේ සෙට් එක. ඕකට අනවුන්සින් වලට කට්ටියක් නෑ කියල අන්තිමේ දවස් 4ක් විතර අරගෙන ඒකටත් සෙට් එකක් හැදුවා. වැඩේ නම් ලෙසටම ගියා. ඒ වැඩේට හැබැයි දහම් අවසානේ පන්තියේ කට්ටියගෙන් මාර හෙල්ප් එකක් ලැබුනා. 


නිවේදක සංසඳය

ඊට පස්සේ නම් ඔන්න ටික දවසක් ෆ්‍රී ඉන්න හම්බුනා. එත් ඉස්කෝලේ එක එක වැඩ නිසා එහෙමට කියල ඉතිං නිදහසක් නම් තිබ්බේ නෑ. විවාද පුහුණු කරන්නයි, තව එක එක එව්වට උදව් කරන්නයි, පේපර් හදන්නයි, ඒවා බලන්නයි ආය හදන්නයි අන්තිමේ ජුලි අග වෙද්දී ආපහු විභාග. ඇති යන්තම් මේ පාර හදපු පේපර් වල කිසි අවුලක් උනේ නෑ. ලකුණුත් එහෙමෙහෙ කරන්න ඕනේ උනේ නෑ.
ඔය ටික ඔහොම වෙද්දී, දුම්රිය අනතුරු දෙක තුනක් වාර්තා උනා. සැලකිය යුතු මට්ටමේ එව්වා. අර කොටගල දී නයිට් මේල් එක පීලි පැනපු එක එහෙම. නිවාඩු දීපු ගමන්ම වගේ ගියා ඒ පළාතේ රවුමක් දාලා එන්න. හැටන් කොටගල නාවලපිටිය පැත්තේ ඇවිදලා, ඒ තොරතුරු අරගෙන සටහනක් තිබ්බා. ඔය ඔක්කොම වෙද්දී, මේ පාර දහම් පාසැල් තරඟ පුරුදු කරන්නත් සෙට් උනා. මේ පාර නම් යන්නේ නෑ කියල හිතාගෙන හිටියට, අන්තිමේ කථික ටිකයි රචනා ටිකයි මට බලන්න උනා. කථික සෙට් එකට අලුතෙන්ම පුරුදු කරන්න උනා. ඒ වැඩේට දහම් පාසලේ මල්ලි කෙනෙකුයි, අපේ ඉස්කෝලේ විවාද කණ්ඩායමේ කැප්ටනුයි ගොඩක් උදව් කරා.
තරඟ ඉවර වෙද්දී තව ඉලව්වක්- මට කැම්පස් එකේ එක්සෑම් පෝලිමක් සෙට් උනා. ආය හැරෙන්නවත් බෑ. ඒ අස්සේ ධර්මාචාර්ය එකත් දාල තිබ්බා. එකත් ඔය අහු අස්සටම වැටුනා. එක දිගට එක්සෑම් ලියල අන්තිමේ ඔලුවත් අප්සට් ගිහිං ඒ මූඩ් එකෙන් දෙතුන් දෙනෙක්ට අමතලා එක්කෙනෙක් තරහත් උනා..
ඔය අස්සේ ඉස්කෝලේ විවාද සංසඳය අරගෙන එහෙ මෙහෙ විවාද වලට යන්න උනා. පළවෙනියට කණිෂ්ට විවාද කණ්ඩායම කතා කරපු ටූනමන්ට් එකේ එයාල අර්ධ අවසන් පූර්ව වටය දක්වාම ආවා. ඒ ගැන ඉතාමත් සතුටුයි. 


කණිෂ්ට විවාද සංසඳය

ඔහොම ඉතිං අවුරුද්ද ගෙවිලා ගියා. මම ටිකක් කලින් සිලබස් ඉවර කරපු නිසා, අන්තිම දවස් වල නහින්න ඕනේ උනේ නෑ. පේපර් හදන්න තිබ්බ එව්වත් කලින්ම හදලා දීලා තිබ්බ නිසා, විභාගේ දවස් වෙද්දී නම් ඔලුවේ බරක් තිබුනේ නැහැ. උත්තර පත්‍ර ටිකත් ගානට බලල දුන්නා. 


පේපර් මාකිං විත් ටිපිටිප්..

දෙසැම්බර් නිවාඩුව නම් ඉතාම කෙටියි. සති තුනක් වගේ. ඔකේ පලවෙනි දවසෙම රෑ ක්‍රිස්මස් එකට ඩිනර් එකක් තිබ්බා. ඒකට ගිහිං එන්න ක්‍රමයක් නැති නිසා නොයන්න හිටියත්, අන්තිමේ අපේ ස්ටාෆ් එකේ මල්ලි කෙනෙක් මාව ගෙනල්ල දාන්නම් කිව්ව නිසා ආවා. නිවාඩුවේ ඉතිං ගිය පලවෙනි ගමන තමා අර ඔටෝමෝටිව් සෙට් එක අරගෙන ගිය ෆීල්ඩ් විසිට් එක. ඊට පස්සේ සතියේ ගියා නානුඔයට රවුමක්. 


ෆීල්ඩ් විසිට් එක

රත්නපුරේ ගමන නම් මිස් උනා. හඟුරන්කෙත ගිහිං ආවා, ඊට පස්සේ කොළඹ ගියා. ඒ එද්දී, මගේ දෙවෙනි ලැප්ටොප් එක අරගත්තා. මේ පාර ඩෙල් එකක්ම ගන්න ගියත්, ඒක අතට අරං බලද්දී ප්‍රමිතිය ගැන ප්‍රශ්නයක් ආපු නිසාත්, ඇසුස් එකේ ටිකක් හොඳ ඔප්ෂන් එකක් අඩුවට තිබ්බ නිසාත්, මේ පාර ඒකකට යන්න තීරණය කළා.
ඒකත් අරගෙන, අලුත් මාතලේ කොච්චියෙ, ඩබ්ලිව් 2 එන්ජිමක් එක්ක ගෙදර ආවා. ඒ ඇවිත් තමා මේ සටහන තිබ්බේ. අවුරුද්ද දිහා බලද්දී, ගොඩක් දේවල් ඉගෙනගත්ත අවුරුද්දක්. ඉස්කෝලෙන්, යාලුවන්ගෙන්, නෑයින්ගෙන් එහෙම. තමන්ගේ වැඩ අනික් අයට පවරලා අයිස් ගහන්න බලං ඉන්න කීප දෙනෙක්ම අඳුරගන්න ලැබුනා. ඒවා තමා ජීවිත පාඩම්.
ඒ වගේම, අවුරද්ද පටන් ගත්තේ දරුණු විදියට අපේ අත්තා අසනීප වෙලා. ඇත්තෙන්ම කිසිම බලාපොරොත්තුවක් නෑ කියන තැනටම ආවා. ඒත් දැන් සනීපෙන් ඉන්නවා. ඒ දීපු ඉඟිය එහෙමම ක්‍රියාත්මක වෙලා, මේ අවුරුද්ද තමා මළ ගෙවල් වැඩියෙන්ම ඇහිච්ච අවුරුද්ද මම හිතන්නේ. දන්න ගොඩ දෙනෙක්ගේ නෑයෝ, යාළුවො, දරුවෝ, මවුපියෝ නැති උනා. 





ඊළඟට ඉතිං කතා කරන්න තිබ්බේ වැස්ස ගැන තමා. අප්පෝ මතක් වෙද්දීත් වෙව්ලනවා. ඇයි යකෝ අවුරුද්දේ වැඩිය වැස්සේ නැති උනාට වැහැපු ටික දුන්නනේ තෙමිලා දිය වෙලා නැති වෙලා යන්නම.. දේශපාලනේ නම් කිසි දෙයක් ලියන්නේ නෑ මම. ඒ මේ කොහොම වෙතත්, මම මේ අවුරුද්ද අවසන් කරන්නේ තරමක් අසනීපයෙන්. ඒ වගේම, ඩේටා නැති නිසා, මේ සටහන දාන්න වෙන්නේ පළවෙනිදා. එහෙනම්, කියවන ලියන හැමෝටම, මේ අලුත් අවුරුද්ද,
සුභ නව වසරක් වේවා!!