Sunday, September 30, 2018

ඉන්ටර්සිටි සන්නිය..


සිකුරාදා වැඩ කිහිපයක්ම දමාගෙන කොලොම්පුරය වෙත ඇදුනෙමි. උදෑසන නගරාන්තර දුම්රියෙන් ගොස්, උදෑසන දුම්රිය මූලස්ථානයට ගොඩ වැදී එතැන කටයුතු සියල්ල ඉටුකරගතිමි. ඒ පිලිබඳ මෙතන සඳහනක් නොකරමි. 


පහලට ගිය නගරාන්තර දුම්රිය..

දවල් පොත් ප්‍රදර්ශනයට ද ගියෙමි. මිනිසුන් සූ ගා සිටියද පොත් ගන්න නම් එතරමට නැත. බහුතරයක් ඇවිදීමට ද, කොටසක් පෙම් කෙලීමට ද, කොටසක් නූඩ්ල්ස් කෑමට ද ආදී වශයෙන් පැමිණ, නිස්කාරනේ එම තැන හිර කොට තිබෙනු දුටිමි. කෙසේ හෝ, අවැසි පොත් ටිකක් ගෙන, මරදාන හරහා කොළඹ කොටුවට සේන්දු වුනෙමි. 


බුක් ෆෙයා..


කීමට ආ කතාව පටන් ගන්නේ මෙතනින්ය.
මේ සතියේ මුල පටන්ම දුම්රිය අක්‍රීය වීම් ගැන ද, ඒවා දුම්රිය සේවයේ හා භාහිර පුද්ගලයින්ගේ සහයෙන් අලුත්වැඩියා කරගෙන ගිය අයුරු ද අසන්නට ලැබුණි. මේ අතර, බ්‍රහස්පතින්දා රාත්‍රී 7.45ට ගෙලිඔය පසු කර යා යුතු දුම්රිය රාත්‍රී 9.20 තෙක් ප්‍රමාද වීම ද, සිතේ තරමක දෙගිඩියාවක් ඇති නොකලාම නොවේ. 


කොළඹ කොටුවට එන මහනුවර නගරාන්තර සීග්‍රඝාමී දුම්රිය..

කෙසේ හෝ, සිකුරාදා හවස 3 වන විටත් නගරාන්තර දුම්රිය කොටුවේ නොවීය. එය කොටුවට ආවේ 3.15ට පමණ ය. එන්ජින් අංකය M6 පංතියේ 797 ය. මෙම එන්ජිම පිලිබඳ ව ද මා සතුව ඇත්තේ එතරම් සුභදායී අත්දැකීම් නොවේ. කෙසේ හෝ, නියමිත වෙලාවට ම නගරාන්තර දුම්රිය මහනුවර බලා පිටත් වුනි.


කොළඹින් පිටත්වීමට සූදානම්ව..

දුම්රිය ස්ථානයේ දී, මා හඳුනන අයියා කෙනෙක් හමු විය. ඔහු මා දුටු පමණින්ම කීවේ, “මල්ලි මේක මේ ටිකේ ම කැඩුන ඈ..” කියා ය. එය අද දිනයේත් එසේ ම වේ යයි සිතන්නට මට කාරණයක් නොවූ බැවින්, අසුනට බර වී සිංදුවක් අසමින් පැමිණියෙමි. 


කෙසේ හෝ, වෙනදා පුරුදු ගමන් විලාශයෙන් වෙනස් වූ, තරමක් මන්දගාමී වේගයක් ඇය පෙන්නුම් කළා ය. එය ගණනකට නොගත් මම, වටපිට බලමින් පැමිණියෙමි. කෙසේ හෝ මේ අයුරින් හීන්දෙනිය- පට්ටිගොඩ ආදිය පසු කර, කීනවෙල අසලට එන විට දුම්රියේ වේගය හොඳටම අඩු වී, මාර්ග සංඥාවක් අසලම නැවතුණි. 


මග හිට්ටෝ...

සංඥා නැතිව දුම්රිය නතර වීම සාමාන්‍යය දෙයකි. එහෙත් මා නොසන්සුන් කලේ මෙම නැවතුමේ දීර්ඝතාවයයි. හෙඩ්සෙට් එක ගලවා කන් යොමා සිටිත්දී, ඩීසල් මෝටරය රේස් වෙනු ඇසුනෙන් ටික වෙලාවකින් මා දුම්රියේ එන්ජිම දෙසට ගියෙමි.


මෙවේලෙහි පොද වැස්සක් පැවතුනි. කුඩයක් ද ගෙන තවත් දෙතුන් දෙනෙක් සමග එන්ජිම වෙත ආ අපට, තාක්ෂණ ශිල්පීන් කිහිප දෙනෙක් සමග රියදුරු මහතා සහ සහායක තැන එන්ජිම ගොඩ ගැනීමට උත්සාහ කරනු පෙනුනි. එක් වරක් එන්ජිම අදින්නට උත්සාහ කරන විට, අන්තිම රෝද කට්ටලය ලිස්සීමට (Wheel slip) ලක් විය.


මා එන්ජිමේ රියදුරු මහතාට කතා කොට, ඒ බව දන්වා, වැලි ටිකක් දමා ඇදීමට යෝජනා කලත්, ඔහු සඳහන් කලේ ගැටළුව එය නොවන බව ය. එතැන සිටි කාලය තුල ඔහු දෙමටගොඩ ධාවනාගාරය අමතා එතනින් ලද උපදෙස් අනුව සියල්ල ක්‍රියාත්මක කළේය. නමුත් සියල්ල ගඟට කැපූ ඉණි මෙන් විය. අවසානයේ අප යෝජනා කරේ, එන්ජිම සම්පූර්ණයෙන්ම ක්‍රියා විරහිත කර බලන ලෙස ය. එතැන සිටි කාර්ය මණ්ඩලය ද ඒ සමග එකඟ වූ බැවින්, ඔවුන් එය කිරීමට සූදානම් වෙත්දී, අප බැස මැදිරිය වෙත ආවේ, ඒ වන විටත් වර්ෂාවක් ඇද හැලෙමින් පැවති බැවින් ය.


මේ වනවිට මගීන් තරමක් නොසන්සුන් වී සිටියේ, කලින් දින ද මෙය මග නතර වී තිබුණු බැවිනුත්, පැයක් පමණ එක තැන සිටිය ද, කිසිඳු සහයක් නොපැමිණි බැවිනුත් ය. මා දුම්රිය පාලක මැදිරිය සම්බන්ධ කරගැනීමට උත්සාහ කලත්, එය කල නොහැකි විය.


ඔන්න ඔය අතර, එතැන සිටි මගීන් පිරිසක් ගොස් එන්ජිම වට කර, නියාමකවරයා සහ රියදුරු මහතාට බැනවදින අයුරු ද, කෝලාහලයකට සැරසෙමින් සිටිනු ද, මැදිරියේ සිටි අපට දක්නට ලැබුණි. පහල මාර්ගය සම්පූර්ණයෙන් දැන් අවහිර ය.


වලියක් වලියක්..

ඔය අහු අස්සේ 4.35ට කොළඹ කොටුවෙන් පිටත්ව මහනුවර බලා ධාවනය වන සෙංකඩගල මැණිකේ දුම්රිය පහල මාර්ගය ඔස්සේ නගරාන්තරය පසු කර යන්නට ආවාය. එනමුත් පහල මාර්ගයේ සිටි පිරිසක් එය නැවත්වීමට සංඥා කොට එය නතර කරගත්හ.


පසුකර යන්නට ආ සෙංකඩගල මැණිකේ දුම්රිය මග නතර කරගත් අවස්තාව.

දැන් මෙතැන මත දෙකකි. බහුතරය හැකි පමණින් සෙංකඩගල මැණිකේ නැගී එයට යාමට ඉඩ දිය යුතු යයි කියා, එයට නැගුණි. නමුත්, සිය පොරත්වය පෙන්වීමට අවැසි වූ, දුම්රිය ධාවනය ගැන හෝ, තමන්ගේ කරුමයක් වෙන මිනිසුන් පිටින් යැවීම පිලිබඳ අබමල් රේණුවක තරම් තැකීමක් නොමැති කිහිප දෙනෙක්, තමන්ට මහත් අසාධාරණයක් වූ බව කියමින් දුම්රිය මාර්ගය අවහිර කළහ.


කතා කොට නොහැකි වූ තැන, අප ඇසුවේ “දැන් පාරවල් දෙකම බ්ලොක් කරාම ප්‍රශ්නය විසඳෙනවා ද” යනුවෙනි. එයට දුන් පිළිතුර හමුවේ ඔවුන්ගේ තාර්කික බුද්ධිය පිලිබඳ ඇති වූ ගෞරවය නිසාම, එතනින් එහාට කිසිත් කතා නොකර, අප ගොස් සෙංකඩගල මැණිකේ දුම්රියේ එල්ලුනෙමු.


තවත් ස්වල්ප වෙලාවකින්, නගරාන්තර දුම්රියේ පසු පසින් M10 පංතියේ එන්ජිමක් පැමිණ නතර විය. ඒ අතර, සෙංකඩගල මැණිකේ දුම්රියේ පැමිණි මගීන් 100කට අධික සංඛ්‍යාවක් ගොස්, මාර්ගය අවහිර කරමින් සිටි කිහිප දෙනා බලය යොදා ඉවත් කළහ. අවසානයේ නගරාන්තර දුම්රියේ ඉතිරි වී සිටි මගීන්ගේ දැඩි හූ හඬ මැද සෙංකඩගල මැණිකේ ඉදිරියට ගියා ය. ඒ හූ හඬ නිකුත් වූයේ, සෙංකඩගල මැණිකේ දුම්රිය ට ද, නොඑසේ නම් සමස්ථ දුම්රිය සේවයට ද යන්න මා තවමත් කල්පනා කරමි.


පසුපසින් පැමිණි M10 පන්තියේ එන්ජිමෙන් නගරාන්තර දුම්රිය තල්ලු කිරීමට සූදානම් වීම.

සියලු සිද්ධි අවසානයේ, සෙංකඩගල මැණිකේ දුම්රිය රාත්‍රී 8.30 වන විට පේරාදෙණියට ලඟා විය. ඇද හැලෙමින් පැවති ධාරානිපාත වර්ෂාව මැදින් මා 9 වන විට නිවසට පැමිණියෙමි. රුපියල් 280කට ලොව වෙන කිසිම තැනකින් නොලැබිය හැකි “ආතල්” එකක් අපේ රේල්ලුව අපිට සැපයූ බව එතැන සිටි බොහෝ දෙනෙක් උපහාසයෙන් පැවසුවත්, දුම්රිය යනු පාරේ යන බස් එකක් මෙන් යයි සිතා සිටින මිනිසුන් සිටිනා තාක් කල්, මේවා මේ අයුරින්ම සිදු වනු ඇත.


මෙහිදී කාර්යය මණ්ඩලයට එල්ල වූ ප්‍රධානතම චෝදනාව නම්, පෙරදින ද මග නතර වී තිබියදී, ඔවුන් එන්ජිම රැගෙන ආවේ කිසිඳු පරීක්ෂාවකින් තොරව වන බවයි. එසේ ම, ක්‍රියා විරහිත වූ මොහොතේ ද, කාර්යය මණ්ඩලයට දඬුවම් දීම හෝ වෙනත් දුම්රිය ප්‍රමාද කිරීම, මා නම් අනුමත නොකරමි.


දුම්රිය සේවයේ අඩුපාඩු ඇත. විශේෂයෙන්, මගීන් සමග කටයුතු කිරීමට නොදන්නා නිලධාරීන් මෙන්ම සේවකයින් ද මා දැක ඇත්තෙමි. එහෙත්, නගරාන්තර දුම්රියේ ප්‍රවේශපත්‍ර සෑහෙන ගණන් මිලදී ගෙන, ඒවා නැවත විකුණමින් ආදායම් උපයන මගීන් ද, තමන්ට වූ අසාධාරණයකට සමාජයකින්ම පළි ගැනීමේ මානසිකත්වයකින් පෙලෙන මගීන් ද, මා දැක ඇත්තෙමි. එදා දුම්රිය මූලස්ථානයේ දී මිනිසුන්ගේ ආකල්ප පිලිබඳ කතා බහක් ඇති විය. මෙතනදීත් මට සිහි වූයේ, ආකල්ප අතින් අප රට බොහෝ පසුපසින් සිටින බව මිස, වෙන කිසිවක් නොවේ ය..

Monday, September 24, 2018

පිදුරංගල, ඉතිහාසය සහ රැල්ල..


පිදුරංගල සහ සීගිරිය
පින්තූරය- මෙතනින්..
          ටික දවසකින් ආවා බ්ලොග් එක පැත්තේ. පහුගිය මාසේ වගේ සෑහෙන අවුල් ගොඩක් උනා ගෙදර පැත්තේ. උපන් දා ඉඳන් මාව බලා කියාගත්ත, මට හයියට හිටපු අපේ අත්තා, අවුරුදු 94ක් ආයු විඳලා පහුගිය හතර වෙනිදා පාන්දර අපිව දාලා ගියා. ඒ වැඩ නිසයි අන්තිම ටිකේ සෙට් උන වැඩ නිසයි ඊට පස්සේ ඉස්කෝලෙයි දහම් පාසලෙයි වැඩ අස්සෙයි මේ පළාතේ එන්න උනේ නෑ.
          අත්තා ගැන පෝස්ට් එකක් ලියන්න හිතං හිටියා පහු ගිය ටිකේ. ඒත් අත්තා ගැන නම් පෝස්ට් එකක් නෙවේ පොතක් ලියන්න පුළුවන්. ඒ පෝස්ට් එක දෙසැම්බර් නිවාඩුවේ හෙමීට ලියල දාන්නම්. අද නම් කතා කරන්න ආවේ වෙන දෙයක්. 
          පහුගිය ටිකේ මම ෆේස්බුක් එකේ දැකපු දෙයක් තමයි, කට්ටිය උඩ දාගෙන අපේ ඉතිහාසෙට බනිනවා පලු යන්න. සමහරු ඉතිං දෙදාස් පන්සීයේ මෑණියන්ගේ වස්ත්‍රය කියලත් පාවිච්චි කරනවා දැක්කා. ඔව් ඉතිං පුදුමෙකුත් නෑ, මොකද ඉතිහාසය කන්න ද අහපු “නායකයෝ” හිටිය (සහ ඉන්න) රටක් නේ මේක.. 
          කොහොමින් කොහොමින් හරි, මේකට එක හේතුවක් තමා අපේ අජ්ජාපන ක්‍රමවේදය. හැම මගුලම කටපාඩම් කරවපුවම මාර දැනුමක් සහ මිනිස්කමක් වගේම වින්දනයක් හිතට ඔටෝ ඩවුන්ලෝඩ් වෙනවා කියල හිතං ඉන්න තාක් කල් ඉතිං රටට බුදු සරණයි සංස්කෘතියට දෙවි පිහිටයි තමා. 
          ඇයි මම එහෙම කියන්නේ කිව්වොත්, ඇත්තටම අද කාලේ ළමයි ඉගෙනගන්නේ “මේ මොන වදයක් ද” කියන ප්‍රශ්නේ හිතිං අහගෙන. අම්මල එලවන හින්ද ඉස්කෝලෙට එනවා, උගන්නන උන්ගේ පරම්පරාවල් මතක් කරන ගමන් ක්ලාස් යනවා, ඊට පස්සේ විභාගෙට වාඩි වෙලා ලියන ගමන් ජාතිය අමතනවා. අන්තිමට ඔලුවේ මුකුත් නැති, වෛරක්කාරයෝ ටිකක් බිහි වෙනවා. 
          එයාලා ඉතිහාසය දන්නෙත් නෑ, වටිනාකමක් දන්නෙත් නෑ, අර පීඩනය නිදහස් නිසා හිස් මනසට ඉබාගාතේ යන්න දෙනවා. ඔන්න ඕකෙන් තමා නිදහස් දිනය දන්නැති, ජාතික ගීය වත් කියාගන්න බැරි, රුවන්වැලි සෑයට වඳින්න බැරි, අම්මල අප්පල සත පනහකට ගණන් ගන්නැති තරුණ පරපුරක් බිහි වෙන්නේ. 
          රටේ අනාගතය තීරණය කරන තීන්දු තීරණ ගන්න තැන් වල උන්දලා කෙලින්ම මේ වැඩේට වග කියන්න ඕනේ. ඒ තැන් වලට ඉතිං කියන කටවල් හොඳයි බිම උලාගන්නවා. ඉතිං ඊට ලේසී, අපි අපිම හැදෙන එක. මේ ටික මෙහෙම ලිව්වෙත් ඒකයි. 
          මේ චුට්ටත් ලියල මේ කෙටි සටහන අවසන් කරන්න හිතුවා- මේ ටිකේ මම දැකපු “රැල්ලක්” තමා සීගිරි ගල ඉස්සරහ තියන පිදුරංගල ගල උඩට ගිහිං, තමන්ගේ පස්චාත්භාගයේ කැටයම් ලෝක ප්‍රසිද්ධ කිරීම. කරන එවුන්ට ඉතිං ඕක තමා හොඳම පොරත්වය පෙන්වීමේ ක්‍රමය. හැබැයි ඉතිං මොලේ කලඳක් හරි තියන අයට මේක හෙන අවුල්. ඇයි ඒ? 


මේ ප්‍රසිද්ධියේ දාන්න පුළුවන් එකක්..

          එකක්, පිදුරංගල සහ සීගිරිය කියන්නේ ලෝක ඉතිහාසයේ වගේම ලංකා ඉතිහාසයේත් වැදගත්ම ස්ථාන දෙකක්. බුද්ධාගමට අදාළ කාරනා ටික පැත්තකින් තියමුකෝ මොකද දැන් ලංකාවේ ආගමක් නෑ ලු නේ. පිදුරංගල කියන්නේ මහාවංශය ලියන්න පටන්ගත්ත තැන. ලංකාවේ විතරක් නෙවේ ඔය උඩ දාගෙන ඉතිහාසේ කියවන ඉන්දියාවේත් ඉතිහාසය ට්‍රේස් කරන්න ඕනේ වෙච්ච මූලාශ්‍රයක් තමා ඒ. එතැනින් එහාට ගියාම, පස්චාත්භාගය ඔය පැත්තට පෙන්නද්දී, තමන්ගේ ඉතුරු උපාංගය දික් කරන්නේ, අදටත් ලෝකේ විශිෂ්ඨතම ඉංජිනේරු නිර්මාණයක් වෙන සීගිරිය දිහා ට. එකක් ඒක රජ මාලිගාවක්. එච්චර ආදායමක් සෘජු හා වක්‍ර මාර්ග වලින් රටට හොයල දෙන සංචාරක ස්ථාන තව තිබ්බොත් ඒ ඉතිං දෙක තුනයි වැඩිම උනොත් පහයි. ලංකාවේ උන්ගේ ඉතිං කොහොමත් තියන්නේ කන්න දෙන අත හපන ගුණය නේ.
          අනික් අතින්, ලෝකේ මොන රටේ ද මිනිස්සු තමන්ගේ හෝ තමන්ගේ නොවන ඓතිහාසික උරුම මේ විදියට හෑල්ලු කරන්නේ? උදාහරණයක් කිව්වොත් ඇමරිකාවේ ඉන්න සුද්දෝ ටික ඇවිල්ලා ඒ රටට කිසිම සම්බන්ධයක් නැති, හිටිය අය මරලා දාලා රට අල්ලගත්ත “කාලකන්නි” ටිකක්. අපේ භාෂාවෙන් කියනවා නම් අධිරාජ්‍යවාදියෝ. හැබැයි අද කාලේ උන් උනත් තමන්ගේ රටේ තියන අර ඉතිහාසය වනසන්න යන්නේ නෑ. ඒක හොඳින් රැක ගන්නවා. දෙන්න ඕනේ ගෞරවේ දෙනවා. 
          අපේ රටේ උන්ට මාකට් කරන්න තියන දේ ටත් ගරහලා විනාස කරලා අන්තිමට පස්චාත්භාගේත් දික් කරලා ඉතිහාසය කන්නදත් අහනවා. ලැජ්ජා නැති කම මහමුදලි කමටත් එහා වෙච්ච නිසා ද කොහෙද, තව ඒවා ෆොටෝ අරං ෆේස්බුක් එකටත් දානවා. ඕවා බල බල පිට රටවල මිනිස්සු මෙලහට ලංකාවට හිනා වෙනවා ඇති. ඔය දාන *කෙන් ම.


       

Monday, August 13, 2018

ආදිවාසීන් හමුවට ගිය විනෝද සවාරිය..


          මාස තුනක් එක දිගට දුවල දුවල දුවල, ඔන්න ආපහු නිවාඩුවක් හම්බුනා. මේ පැහු වෙච්ච වාරේ නම් වැඩ ටිකක් විකාරයි වගේ. ටිකක් විතර 2008 දෙවෙනි වාරෙට සමානයි. ඒ වාරේ නම් ඉවර උනේ උන්හිටි තැන් අහිමි වෙලා. ඒ ගැන කලින් දැම්ම නේ.
          හරි. කොහොම හරි, මේ වාරේ ඉවර උනේ පහුගිය අගෝස්තු 3 වෙනිදා. අපේ ගුරු මණ්ඩලය කතා උනා මේ නිවාඩුවේ විනෝද සවාරියක් යමු කියල. මට උගන්නපු ගුරුවරුයි තව වැඩිමල් අයයි එක්ක විනෝද සවාරි යන්න ගිහිං මොන මොන හෙණ ගෙඩි පාත් වෙයිද කියල බයකුත් තිබ්බත්, කමක් නෑ කියල ඔන්න ඔහේ මගේ නමත් ලියල සහභාගීත්වය ස්ථිර කරා.
          යනවයි කියල තිබ්බේ මුහුද පැත්තේ උනාට, පස්සෙන් පහු ඒක ටිකක් උඩහට කැරකිලා අපේ ආදිවාසී ජනතාව ජීවත් වෙන මහියංගනේ පැත්තෙන් නතර උනා. කොහොමින් කොහොම හරි, කැම්පස් එකේ වැඩත් අයින් වෙලා, දවසත් ෆ්‍රී උනා. 

යන ගමන් ෆොටෝ..
          6 වෙනිදා උදේ පාන්දර, කාලා බීලා, උදේ බස් එකේ ආව ඉස්කෝලෙට. ඇවිත් ඔන්න ලේලන්ඩ් එකේ කොනකට වෙලා වාඩි උනා. බස් තුනක් ගියා උනාට, අපේ එක ද කොහෙද අන්තිමට බලද්දී එලම එක. 


මේක තමා වාහනේ..



කට්ටිය කනවා මම ෆොටෝ අල්ලනවා..


          යනින් ගමන් අපි ගියේ 18 වංගුව පාරේ. මගදී ඉතිං ගිටාර් ගහගෙන සිංදු කියාගෙන කට්ටිය ෆුල් ෆන් එකේ ගියා. හැබැයි අනේ බස් එකේ වේගේ නම් 1800 බර ගණන් වල බරකරත්තෙකින් ගිය ගමනක් සිහිපත් කරා කිව්වොත් එකේ වැරද්දක් නෑ. 18 වංගුව කිට්ටු කරලා ඉතිං කට්ටිය නැවැත්තුව උදේ ට කන්න. මට ඉතිං මොන උදේ කෑම ද.. ඒත් අපේ සර් කෙනෙක් එයාගේ උදේ ආහාර වේල මගෙත් එක්ක බෙදාගන්න තරම් කාරුණික උනා. එතුමාට පිං! 


උදේ කෑම..



එක හිත නැති උඹේ හිතත් දහ අට වංගුව වාගේ...
          අපි කොහොම හරි මහියංගනේ ආදිවාසී ජනපදය හරියට එනකොට දවල් 11-11.30 වගේ උනා. අන්තිමට මම ඔය පලාතට මංගච්චල තියන්නේ 2002. අවුරුදු 16කට කලින්. එතකොට මම 4 වසරේ. හැබැයි ඉතිං, දැන් ඒ පැත්ත මොඩ් වෙලා තියන හැටි දැක්කම, අනේ අනිච්චං කියවුනා මට නම්. 

නව්‍යකරණය වූ ආදිවාසීන්..
          කෞතුකාගාරයක් එහෙම හැදිලා, කැකුලෝ දෙන්නෙක් ටිකට් කඩන්නත් දාලා. කලින් පාර යද්දී කටුමැටි ගේ පිල උඩ ඉඳගෙන එයාල එයාලගේ භාෂාවෙන් කියපු කතා අහගෙන හිටිය අපි, මෙදා පාර යද්දී නිකම් කොළඹ මියුසියම් එක බලන්න ගියා වගේ උනා. ඒ හින්දම ද මම දන්නේ නෑ මට එතන වැඩි වෙලාවක් රැඳෙන්න කැමැත්තක් තිබ්බේ නෑ. දුන්නකුයි ඊතල දෙකකුයි ගත්ත අපේ සර් කෙනෙක්. ඕකෙන් විද විද හිටියා පොඩි කාලේ පුරුද්දට. එච්චර තමා මම කලේ ෆොටෝ අල්ලනවට අමතරව ඉතිං. 

පොඩි කාලෙට...
          ඊට පස්සේ ඔන්න අපි ගියා දිවා ආහාරය වළඳන්න. සොරබොර ගෙදර කියල අපේ ඉස්කෝලෙම ආදි ශිෂ්‍යයෙකුට අයිති හෝටලයක්. කෑම ටික නම් හොඳට තිබ්බා. හැබැයි ඉතිං අර කොහෙදිත් මට සෙට් වෙන පෝරියල් එක වෙන, මස් මාංශ නැත්තම් කන්න දේවල් හරිම අඩු වෙන එක මෙතනදීත් සෙට් උනා. මම ඉතිං ටාර් පටාර් ගාලා කාලා, පිහිනුම් තටාකය ලඟට වෙලා හූල්ල හූල්ල හිටිය. 

තනි අඟක් තිබ්බ මුවා...
          ඔය අතරේ ඒ අස්සට ආවා එක අඟක් තියන මුවෙක්. හැබැයි මුවා උනාට මේ යකා බල්ලා වගේ හපනවා. ඉතිං වැඩිය සෙල්ලම් දාන්න ගියේ නෑ. අනික් සෙට් එක හෙමි හෙමිහිට කාලා බීලා ඉවර වෙලා, සෙට් වෙලා ෆොටෝ අල්ලන්න පටන්ගත්තා. මමත් ඉතිං ඔහේ කොනකට සෙට් වෙලා දෙක තුනක් ගත්තා. 

ඔය ඉන්නේ අපි සෙට් එක..
          ඊට පස්සේ ඉතිං එයාලට ස්තුති කරලා, එතන නවතින සෙට් එක එහෙ හිටවලා, අපි ආවා අපේ නවාතැනට. ඔන්න දැන් තමා මට නම් ට්‍රිප් එක හරියට පටන් ගත්තේ. ගිහිං ටික වෙලාවක් රෙස්ට් එකේ ඉඳලා, කාමර එහෙම බලල, මමයි තව අපි එක්ක ගිය මල්ලි කෙනෙකුයි බැස්සා පූල් එකට. 2016 මැලේසියාවේ ගියාට පස්සේ පූල් එකකට බැස්ස ම ද කොහෙද.
          සෙනසුරාදා හෙන ගහන්න උන හැදිලා බෙහෙත් බිබී හිටි නිසා, පැය බාගෙකින් එලියට එන්නම් කියල බැස්සට, අන්තිමේ ගේම් එකකටත් සෙට් වෙලා එලියට එවෙද්දී පැය එක හමාරක් පූල් එකේ. මොන වාසනාවකට ද දන්නේ නෑ වෙලාවට හෙම්බිරිස්සාව හැදුනේ නෑ. මම හිතන්නේ ඒ පළාතේ දේශගුණේ නිසා.
          පූල් එකෙන් එලියට ඇවිත් කාමරේට යනකොට මම දැක්කා කොනක බයිසිකල් 3ක් නවත්තල තියනවා. අපේ හෝටලේ වෙච්ච මාපාකඩ විලේජ් කියන හෝටලේ එක පැත්තකින් මායිම් වෙන්නේ පරණ පොඩි වැවකට. මේ දවස් වල ඒ පලාතට හිටු කියල වහින නිසා, වැවේ බොහොම දුරක් යනකල් වේලිලා කර වෙලා ගිහිං. මම ඉතිං මොකද කලේ බයිසිකල් එකක් අරගෙන ගිහිං ඔය වැව වටේට පැද්දා. එක එක සත්තු එහෙමත් හම්බුනා. අලි ඉන්න බවටත් සලකුණු තිබ්බා. 

මට ඉතිං බයිසිකලයක් සෙට් උනා කියන්නේ කෑමත් එපා..
          හවස තේ වෙලාව ඉවරල, මමයි තව ස්ටාෆ් එකේ 4 දෙනෙකුයි ඒ වැව ඉවුරේ තිබ්බ ඔරුවකට වෙලා කයියක් දාගෙන හිටියා. ඉර බැහැගෙන ගිහින් තරු එක දෙක පායාගෙන එද්දී ඒ පරිසරය හරිම ලස්සනයි. ඒ වගේම නිස්කලංකයි. එතන දාල එන්න ලෝබ හිතුනත්, අන්තිමේ හවස 7 වදිනකොට අපි එතනින් ආවා. 

ඔන්න අපේ වීව් එක.. මේක ගැනනම් කට්ටියක් හූල්ල හූල්ල හිටියා..
          අපි එතන ඉන්න අතරේ කට්ටිය ගිනි මැලයක් එහෙම ගහල කට්ටිය සාදයක් පටන් අරං. අපිත් ඉතිං හෙමීට ගිහිං සෙට් උනා. මට නම් ආසම තැන උනේ ගිනි ගොඩ ගාව. ටික වෙලාවක් එතෙන්ට වෙලා ඉඳල, ලස්සන ෆොටෝ ටිකකුත් අල්ලගත්තා. 

ගිනි මැලේ..
          එකත් ඉවරලා නටලා එහෙම, ඔන්න කට්ටිය කන්න සෙට් උනා. ඒ අහු අස්සේ ආරංචියක් ආවා සෙංකඩගල මැණිකේ බ්‍රේක් වෑන් එකක් කුඩු වෙන්න ඉන්දියන් ලදරමක් ඇවිත් ඇනල කියල. ඒ ගැන හොයන්න වෙලාවක් තිබ්බේත් නෑ මොකද ඇත්තටම ඒ වෙලාවේ එතන එකතු වෙලා හිටිය අපි සෙට් එක සෑහෙන විනෝදයෙන් හිටි නිසා.
          කාලා බීලා අන්තිමට ඉතිං අනික් හෝටලේ ඉන්න කට්ටිය පිටත් වෙලා ගියා. 10 ට විතර අපිට හම්බුනා හෝටලේ අයිති අයියා. එයත් අපේ ඉස්කොලෙමයි. ඉතිං පරණ කයිවාරු අවුස්සා අවුස්සා ඉද්දි, ඔන්න ඈතින් අලි වෙඩිල්ලකුත් ඇහුනා. තව ටික වෙලාවක් ඉද්දි, එක වලාකුලක් නැති අහසේ, අපේ චක්‍රාවාටයත් ලස්සනට පේන්න ගත්තා. ඒත් ඒවා ෆොටෝ ගන්න කැමරා නෑ නෙහ්..
          ඊළඟ දවසේ ඉතිං නිදහසේ ඉන්න තිබ්බේ. උදේම කාලා එහෙම පැන්නා පූල් එකට. පැයක් විතර නාද්දී, ඇස් දෙකට ෂොට් එක හම්බුනා. ක්ලෝරීන් දැම්ම කියල අමතක උනා උදේම. ඉතිං එලියට ඇවිත්, ඇඟ රත් වෙන්න සමහන් එකක් එහෙමත් අරං ඇවිත් බීලා, වැව් ඉවුරට වෙලා සර් කෙනෙක් එක්ක කයියක් දාගෙන හිටියා. 

වැව් ඉවුරේ තුරු සෙවනේ...
දුලාංජය සර් විසින් ස්තුති කතාව..

නවාතැනේ අයිතිකරුවන් දෙදෙනා ඇතුළු ආදී ශිෂ්‍යයන්..
          ඔය වැඩ ටික ඉවර වෙලා, දවල්ට කාලා එහෙම, අපි ආපහු එන්න පිටත් උනා. ඒ අස්සේ ඔන්න ලක්ෂරි කියපු බස් එකේ බැටරි එක පුපුරලා! අනේ ඉතිං ලක්ෂරි පැත්තක දාලා, එකෙන් කස්ටියක් අපේ එකට ගොඩ උනා. හවස 4 වෙනකල් ඔය කෙරුවාව නිසා අපි දොරකඩ. 

වියන් ඇල. මේක පහුගිය ටිකේ සෑහෙන කතා බහට ලක් උනා..
          බස් එක පිටත් උනත් හරි, කට්ටිය නිදි. මට ඉතිං දවල්ට මලාට නින්ද යන්නේ නෑ නේ. ඉතිං ඉස්සරහට ගිහින් රියදුරු මහත්තය එක්ක කයියක් දාගෙන, අහු වෙන සත්තුයි පාරේ විස්තරයි ෆොටෝ ගහගෙන, හිපාටු වාහන කාරයින්ට බැන බැන ආවා. අපි ආවේ ගිය පාරේ නෙවේ. රන්දෙනිගල හරහා එන පාරේ. වේල්ල පහු වෙද්දී එක එක්කෙනා ඇහැරලා, වෙෆර්ස් එහෙම එහෙ මෙහෙ යන්නයි, සිංදු එක දෙක කියවෙන්නයි පටන් ගත්තා. 

අවිවාහක සෙට් එක..
          එක එක්කෙනාට විහිලු කර කර, කයිය ගහගෙන, ඔන්න කොහොමින් කොහොම හරි, චාරිකාව සාර්ථකව නිමා කරලා, හවස 7.10 වෙද්දී ඉස්කෝලෙට ආවා. කට්ටියට ගුඩ් බායි කියල, මම එන්න ක්‍රමයක් හොයද්දි, එක ටීචර් කෙනෙක් මාව පේරදෙණිය හංදියට දාන්නම් කියල එක්කං ආවා. ඒ ටීචර්ටත් බොහොම පිං! 

ආපසු එන රජ මාවත..
          මේ ට්‍රිප් එක ජීවිතයේ ගිය තවත් එක සොඳුරු චාරිකාවක්. කෝච්චියේ නොවුනත්, අමුතු දෙයක් නොබැලුවත්, හැමදාම දකින පිරිසකගේ හැමදාම නොදකින අංශයක් අඳුරගන්න ලැබුනා. ඒ වගේම, ගුරු වෘත්තීය කියන්නේ කොයි වගේ රස්සාවක්ද කියල දන්නේ එකේ යෙදෙන අය පමණයි. ඉතිං ඒ පීඩනයෙන් ටිකකට හරි නිදහස් වෙලා, ,ඒ වගේ හුදෙකලා පරිසරයකට අපිට යන්න ලැබෙන එකත් වටිනා අවස්තාවක්. ඒ අවස්තාව උදා කල ත්‍රිත්ව විද්‍යාලයීය ගුරු මණ්ඩලයට සහ සංවිධායක මණ්ඩලය ට බොහොමත් ම ස්තුතියි!!