Thursday, October 28, 2021

දශකයක සේවා උපහාරය..

 

          බ්ලොග් එක පාළුව ට ගිහිං.. වැරද්දත් ඉතිං මගේ ම තමා. වැඩ ගොඩක් එක්ක කාර්යය බහුල උනා. ඇත්තට ම මේ පෝස්ට් එකත් අද දැම්ම ට, මේක ලිව්වේ ජූනි මාසේ! පරණ හාඩ් එක ඇදලා ෆොටෝ ටික හොයාගන්න පුළුවන් උනේ සෙනසුරාද. ඒකයි පරක්කු උනේ.

          මේ පෝස්ට් එක ටිකක් විතර කෘතගුණ සැලකීමක් හැටිය ට ගණන් ගන්න පුළුවන්. ඇත්තට ම කිව්වොත් මේ බ්ලොග් එක, ඒ වගේ ම තව මම පහුගිය අවුරුදු 10 ඇතුළත කරපු, ලියපු, ඉගෙනගත්ත දේවල් ගොඩක් කරගන්න උදව් කරපු, ජීවමාන නොවුනත් ඒ හා සමාන කෙනෙක් ගානට ළඟ හිටිය දෙයක් ගැන තමා අද සටහන. වැදගත් ම දේ, මේ පෝස්ට් එක ලියන්නෙත් ඒකෙන් ම තමා. 

Desktop during heyday..

          මම මුලින් ම පරිගණකයක් දැක්කේ 1990 දශකයේ අග. ඒ අපේ අප්පච්චිලාගේ ඔෆිස් එකේ තිබ්බ කම්පියුටර්. ඒ කාලේ මම බොහොම පොඩි. ඉංග්‍රීසි අකුරක් වත් දන්නේ නෑ. තිබ්බේ වින්ඩෝස් 95 සමහර ඒවායේ. මම 2 වසර ට වගේ යද්දී සමහර ඒවා වින්ඩෝස් 98 වල ට සහ පස්සේ 2000, Xp වල ට අප්ග්‍රේඩ් උනා.

          2003 අවුරුද්දේ අපේ නෑ වෙන අයියා කෙනෙක් අපේ දිහා නැවතිලා හිටිය. මට සෑහෙන වැඩිමල්. ඒ වෙද්දී ඒ අයියා පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලෙ ඉගෙනගන්නවා. සමීර අයියා කියල තමා අපි අදටත් කියන්නේ. එයා තමා මට ඉලෙක්ට්‍රොනික්ස් වල ට අත්පොත් තිබ්බේ. ඔන්න ඒ අයියා ගත්තා කම්පියුටර් එකක්. පෙන්ටියම් 4 එකක්. ඕකේ තමා ඉතිං මම කම්පියුටර් එකක් කොහොම ද වැඩ කරන්නේ, මොනවා ද කරන්න පුළුවන් (ගේම් ගහන එක ට අමතර ව) කියන එක ඉගෙනගත්තේ.

          ඒ කාලේ ඉඳන් පරිගණකයක් ගන්න එකේ උවමනාවක් මට ලාව ට ලාව ට වගේ තිබ්බ ට, එහෙමක ට ඒකෙන් කරන්න වැඩක් නැති නිසා ලොකුවට උවමනාවක් තිබුනේ නැහැ. ඔය හින්දම, අපේ IT පාඩම් වල ලකුණු එහෙම මාර ගොඩක් තිබ්බා.

          9 – 10 වසර වල දී ගෙලිඔයේ පරිගණක කොටස් විකුණන තැන් දෙක තුනක් අඳුරගෙන, ඒවායින් ඔය අයින් කරන, පරණ කොටස් අරගෙන ඇවිත් ගලවලා කරලා බලල ඇතුළාන්තය ගැන පොඩි දැනුමක් ලබාගත්තා (ඔව් ඔව් අත පුච්චගත්ත, පුපුරපු වෙලාවලුත් තිබ්බා). 10 වසරේ අපේ ගෙදර නැවත හදන්න ගත්තයින් පස්සේ ඇත්තට ම සාමාන්‍ය පෙළත් එක්ක මේ වැඩ වල ටත් තිත තියන්න උනා.

          සාමාන්‍ය පෙළ ඉවරලා හම්බුන නිදහසත් එක්ක, මට හම්බුනා පරිගණක පාඨමාලාවක් කරන්න අවස්තාවක්. මාත් එක්ක ඒක ට ගිය ගොඩ දෙනෙක් සොෆ්ට්වෙයා තෝරගනිද්දී, මම කරේ හාඩ්වෙයා. ඕකෙන් පස්සේ, මම කෑලි කෑලි එකතු කරලා, අප්පච්චිගේ යාළුවෙක් දීපු කොටස් ටිකකුත් එකතු කරලා පෙන්ටියම් 3 පරිගණකයක් අටවගත්තා. ඕක පස්සේ ඩෙල් බෝඩ් එකක් තියලා පෙන්ටියම් 4 කරගත්තා. මේ කතාව ඉතිං විස්තර සහිතව කියනවා නම් ලොකු කතාවක්.

          කොහොම කොහොම හරි, ඔය වෙද්දී මගේ යාළුවෙක් හිටියා විරාන් කියල. එයා ට මම දවසක් කිව්වා මචං ලැප් එකක් ගන්න අදහසක් තියනවා, පෙන්ටියම් 4 වගේ එකක් පොඩ්ඩක් බලලා මට ගණන් එහෙම කියන්න කියල. ඔය ඇවිල්ලා 2010 අග.

          ඒ දවස් වල ඉඳන් මම පොකට් මනී එහෙම එකතු කරලා ඉතුරු වෙච්ච ගානකුත් මං ගාව තිබ්බා. ඕක හොය හොයා ඉඳලා, අන්තිම ට අප්පච්චිගෙන් අවසර අරගෙන, ඒ ලෙවල් ක්ලාස් ඉවරලා හවස් වරුවක් පුරාව ට නුවර ටවුමේ කඩවල් ඔක්කොම වගේ පීරලා පීරලා ක්වොටේෂන් එහෙම අරගෙන ආවා.

          එතනින් කඩවල් දෙකක් තෝරාගෙන, එතනින් ගත්ත විස්තර ටික අන්තිම ට අපේ ගෙවල් ළඟ හිටපු, ඒ කාලේ IT ඉහලට ඉගෙනගෙන ඒ පැත්තේ ම රස්සාවක් කරපු අකිල අයිය ට දීලා ඇහුවා එයා ගේ අදහස.

          ඔන්න එයා දෙකක් තෝරලා දුන්නා මේ දෙක බලන්න කියල. විෂයය දන්න අනික් අයගේ අදහසුයි, මේ වෙද්දී මම ඕවා අස්සේ රිංගල ම හොයාගත්ත කරුණුයි ඔක්කොම විශ්ලේෂණය කරලා, සංස්ලේෂණය කරලා (ඔව් ඔව් ප්‍රභාසංස්ලේෂණය විතරයි නොකරේ), සල්ලිත් හොයාගෙන ඔන්න ගියා 2011 ජූනි මාසේ 20 වෙනිදා නුවර Extreme Computers එක ට. එතැනින් අර අයියා තෝරලා දීපු දෙකෙන් Dell Vostro 1014 එකක ට ඇඩ්වාන්ස් කරලා ආවා.

          අන්තිමේ, පහුවදා ඉස්කෝලේ ඇරිලා ගිහිං ලැප් එක අරගන්න උදේ කතා කරගෙන ගෙදරින් ගියා. ඒ කාලේ අපි ඉස්කෝලේ ට ෆෝන් අරගෙන යන්නේ නැහැ. අපේ හිටිය ස්කූල් ඔෆිසර් කෙනෙක් වගේ ම අදටත් මගේ හොඳ ම මිත්‍රයෙක් වෙන රසික ට කියලා ඉස්කෝලේ ඇරිලා අප්පච්චි ට කතා කරලා ඔන්න අපි දෙන්නා ගියා. ගිහිං ලැප් එක බලලා, අප්පච්චි සල්ලි ගෙවලා, මට කිව්වා සොෆ්ට්වෙයා ටික දාගෙන එන්න කියල.

          ඔන්න ඔහොම ඉතිං අප්පච්චි ගේ මාර්ගයෙන් අටවපු නැති, අළුත් ම අළුත් පරිගණකයක් අපේ ගෙදර ට ලැබුනා. හැබැයි ඉතිං අප්පච්චි නම් ලියුම් කිහිපයක් ටයිප් කරවාගන්නවා, ස්කයිප් කෝල් දෙක තුනක් ගන්නවා ඇරෙන්න, ඉඳ හිටලා අප්පච්චිගේ වැඩ වල ට ඕනේ ගූගල් සිතියම් බලාගන්නවා හැරෙන්න, මේක පාවිච්චි කරේ නෑ. මම තමා මගේ වගේ පොර සේ තියාගෙන හිටියේ.. 

Dell Vostro 1014n
(සේයාරුව- www.dell.com)

          ඩෙල් එකේ වොස්ට්‍රෝ සීරීස් එක කියන්නේ බිස්නස් ලැප් විදියට තමා කියල තිබ්බේ. තාක්ෂණික දත්ත ගත්තොත් මෙන්න මෙහෙම තමා තිබ්බේ -

ප්‍රොසෙසර් එක - ඉන්ටෙල් Core 2 Duo – 2.1GHz

RAM ධාරිතාවය - 2GB DDR 3 (පස්සේ 4ක් කරා)

ග්‍රැෆික්ස් - ඔන්බෝඩ් 768MB (RAM එකෙන් අඩු වෙනවා)

චිප් සෙට් එක - ඉන්ටෙල් GM45

හාඩ් ඩිස්ක් එක - 320GB (පස්සේ 500ක් කරා)

ස්ක්‍රීන් සයිස් එක - අඟල් 14.1

බැටරි එක - 11.1 වෝල්ට්, සෙල් 6ක්

ඔප්ටිකල් ඩ්‍රයිව් එක - DVD රයිටර් එකක්

මේකේ VGA පෝට් එකක්, නෙට්වර්ක් පෝට් එකක්, ෆෝන් පෝට් එකක්, USB පෝට් 4ක්, ප්‍රින්ටර් පෝට් එකක්, මයික්, හෙඩ්සෙට් පෝට් තියනවා. වයිෆයි, බ්ලූටූත් එහෙමත් ආවා. ඒ වගේ ම දැන් කාලේ ඒවායේ වගේ නැතුව ඉතාම හොඳ ඒ වගේ ම සුමට ක්‍රියාකාරී ට්‍රැක් පෑඩ් එකක් ආවා වෙනම බට්න් දෙකක් එක්ක. ඒකෙම ස්ක්‍රෝල් බාර් දෙකකුත් තියනවා. හැබැයි තනි ස්පීකර් එකක් තියන්නේ වොට් 2ක.

          මේක මට ගන්න වහා අවශ්‍යතාවය ආවේ අපේ ව්‍යාපෘති වාර්තා හදාගන්න. මම ඒ දවස් වල කරේ අතින් ලියාගෙන, ඒ ටික බ්‍රිටිෂ් කවුන්සිල් හරි කැෆේ එකක ට හරි ගිහිං ටයිප් කරලා, මේල් එකක ටයිප් කරලා draft කරලා තියාගත්ත එක. ඉතිං අරගෙන ආපු පළවෙනි දවසේ ම කරේ රෑ වෙනකල් අර ඔක්කොම ටික තැන තැන ලියාගෙන තිබ්බ ඒවා වර්ඩ් ෆයිල් එකක ගහගත්ත එක. 

දාපු පළවෙනි ගේම් එක..Desert Storm.. මේක දාලා තමා මතක් උනේ මවුස් එකක් නෑ නේ ද කියල. පහුවෙනිදා ගත්තා මවුස් එකක්. තාම වැඩ ඒකත්. 

          ඊළඟ කාර්යය උනේ මේක ට ඉන්ටර්නෙට් ගන්න එක. මාසේ ට ADSL බිලක ට සල්ලි දෙන්නයි, හැම වෙලේ ම ඕනේ නැති උනත් ටෙලිෆෝන් එක ට අමතර ව  ඒකටත් තව බිලක් ගෙවන්නයි, ඒ මදිවට ADSL වල “මාර ස්පීඩ්” එක නිසා ලේ රත් කරගන්න ඕනේ නැති නිසයි, මම ඒක ට සිම්පල් ප්ලෑන් එකක් ගැහුවා.

          ඔය දවස් වල මම පාවිච්චි කරේ නොකියා 2730c වර්ගයේ ෆෝන් එකක්. මේක ට 3G තියනවා, නමුත් ඩේටා විතරයි. ඒ කියන්නේ 3G කෝල් කරන්න බෑ. ඒ දවස් වල දැන් වගේ නෙවේ ෆෝන් වල වෙන ම චාජිං පෝට් එකක් තිබ්බා. එකත් USB නෙවේ අර නොකියා පොඩි පින් කියපු හීනි පින් එකක්. මේකේ වාසිය කියන්නේ චාජ් කරන ගමන් කම්පියුටර් කනෙක්ෂන් එක දෙන්න පුළුවන්.

          ඉතිං මම Nokia PC Suite එක හරහා මේක කනෙක්ට් කරලා, එතැනින් USB MODEM එකක් විදියට ෆෝන් එක පාවිච්චි කරලා ඉන්ටර්නෙට් යන්න හදාගත්තා. ලොකු ස්පීඩ් එකක් නැතත්, සාමාන්‍ය වැඩ වල ට ඇති. ෆේස්බුක් යන්න, බ්ලොග් ටික කියවගන්න, ඊමේල් එකක් යවාගන්න එහෙම ඕනෙවටත් වඩා ඇති. පස්සෙන් පහු නොකියා 6220c එක ගත්ත ම 3.6MBps වේගයත් හම්බුනා. 

මෙන්න මෙහෙම තමා සෑහෙන කාලයක් මේ ලැප් එකෙන් ඉන්ටර්නෙට් ආවේ. මේක තාම වැඩ කරන ක්‍රමයක්. මේ අද. 

          ඒ ලෙවල් කාලේ ඒ මාස ගාන ට නම් මේක අයින් කරලා තිබ්බා. මේකේ ගේම් දෙක තුනක් එහෙමත් දාලා තිබ්බා, ෆිල්ම් තිබ්බා. ඒත් ඒ කාලේ ඕක ඕනේ උනේ නැති නිසා, පරෙස්සමෙන් අහුරලා තිබ්බා මොක ද ඒ වෙද්දීත් අපේ ගෙදර හදනවා, සෑහෙන්න දූවිලි. දූවිලි කියන්නේ ලැප්ටොප් වල ට විශේෂයෙන් තනි මාරකයක් කියල මම දැනගෙන හිටියා ඒ වෙද්දීත් (කොහොම ද කියනව නම් - දූවිලි ගිහිං ෆෑන්, හීට් සින්ක් බ්ලොක් කරනවා. එතකොට ඕවර්හීට් වෙනවා. යකඩ කපන කුඩු එහෙම තිබ්බා නම් ෂෝට් වෙන්නත් පුළුවන්. ෆෑන් බෙයාරින් වල ට එහෙම ශෝක් ඉතිං. අනික මේකේ තියන ඔප්ටිකල් ඩ්‍රයිව් එක..) 

පළවෙනිය ට OS අවුලක් ආපු දවස.. මේකත් ඉතිං මගේ පණ්ඩිත වැඩ නිසා තමා.. සමීර අයිය ට පිං සිද්ධ වෙන්න හදාගත්තා..    

          2012 අපරාදේ පොත් වල සල්ලි - හුචස් පෙළ ඉවර කරලා, රට වටේ ඇවිදින්න තියාගත්තා නේ. ඔය හැම ගමනක ට ම වගේ මගේ පිටේ එල්ලිලා ලැප් එකත් ගියා. අව්වේ, අමු වැස්සේ, කෝච්චියේ ෆුට් බෝඩ් එකේ, කාර් වල, බස් වල, බයිසිකල් වල එකී මෙකී නොකී හැම එකේ ම රත්නපුර- කොළඹ- ගම්පහ- බලංගොඩ - හඟුරන්කෙත - අරහේ මෙහෙ හැම තැන ම අරගෙන ගියා මේක. ඉතාම රළු පාවිච්චියක් උනත්, අපරාදේ කියන්න බෑ හොඳ ට ඔරොත්තු දුන්නා. 

කොළඹ ගමනක් අතරතුර..

          2014 වගේ මේක ට දීපු වද නිසා ම, පපුවේ අමාරුවක් ඇල්ලුවා. හාඩ් එක මාරු කරගන්න කියලා ඔන්න මැසේජ් එකක් ආවා. ආපහු ගත්ත තැනට ම උස්සගෙන ගිහිං, සර්විස් එකකුත් එක්ක ම, මේකේ තිබ්බ 320GB හාඩ් එක වෙනුවට 500ක එකක් දැම්මා. අදටත් දුවන්නේ ඒක. මේකේ ආපු RAM එක 2GB. ඒකත් ගත්ත දවස් වල ම අප්ග්‍රේඩ් කරා 4ක ට. 

පපුවේ අමාරුව අල්ලපු වෙලාව..

          2016 ඉස්කෝලේ උගන්නන්න යනකොට තිබ්බෙත් මේ ලැප් රාජයා ම තමා. එතකොට ත් ඉතාමත් හොඳ ක්‍රියාකාරී තත්වයේ තිබ්බා. ඉස්කෝලේ පේපර් ටයිප් කරන්න, නෝට් හදන්න වගේ ම වෙන ඔය සිංහල සාහිත්‍ය සංගමයේ වැඩ වල ට එහෙමත් මේකෙන් තමා දායකත්වය අරගත්තේ. මොනවා නැතත් බෑ නොකියා වැඩ ටික කරා. හැමදාම වගේ මේක අරගෙන යන්න උනා ඉස්කෝලේ ට (මට IT ලැබ් එකේ A/C අවුල්).

          ඔන්න ඔය අතරේ මම ඕපන් යුනිවර්සිටි එකේ තව උපාධියක් පටන් ගත්තා. ඒකෙත් පළවෙනි අවුරුද්දේ අසයින්මන්ට් අනංමනං ඔක්කොම කරගත්තේ මේකෙන්. එක දවසක් අමු වැස්සේ කැම්පස් අරගෙන ගිහිං කැන්ටින් එකේ තියාගෙන අසයින්මන්ට් එකක් කෙටුවා ඒත් අවුලක් උනේ නෑ. 

2013 ගත්තා හුළං ටෙල් ඩොන්ගල් එකක්. මේ කාමරේ ට මාර විදියට සිග්නල් තිබ්බා සමහර දවස් වල ට. මේ එහෙම එක දවසක්.. 

          කොහොමිං කොහොම හරි, 2017 අවුරුද්ද අග වෙනකොට, මේකේ පොඩි පොඩි දෝෂ මතු වෙන්න පටන් ගත්තා. එකක් තමා මේකේ චැසිය කීප පොළකින් ඉරි තැලුවා. ඒ තැන් වලින් කීප පොලක් පිපුරුවා. ඒක එච්චර ම අවුලක් නැති උනත්, ඩිස්ප්ලේ එකේ හින්ජ් එක ගාවින් පුපුරපු එක ටිකක් දැනුනා. 2018 මේකේ කීබෝඩ් එකේ එක කී එකක් වැඩ නැතුව ගිහිං ඒක මාරු කරා ඔරිජිනල් එකක ට.

          ආය මම මේක 2014 සර්විස් කරන්න දීපු වෙලාවේ, එතනින් ගලවනකොට එයාලා අතින් ඉස්කුරුප්පු ඇණ හයි වෙන සොකට් දෙක තුනක් කැඩිලා, ඒවා සුපර් ග්ලූ වලින් අලවලා තිබුනා. ඒවත් එකින් එක ෆේල් වෙන්න ගත්තා (මේක නම් මම දැක්කේ පස්සේ දවසක මම ගලවපු වෙලාවේ). එදා නම් සර්විස් කරපු උන්ගේ පරම්පරාවල් මතක් උනා.

හාඩ්වෙයා පාඩම... 

          2018 දිහාවේ ආපු ලෙඩක් තමා මේක ඩෙස්ක්ටොප් එකක් වෙන්න බලපෑවේ. අවුරුදු දවසේ ගේම් එකක් ගගහා ඉන්නකොට, මේකේ ස්ක්‍රීන් එක එක පාරට ම සුදු වෙලා ගියා. මම හිතුවා ඩිස්ප්ලේ අවුලක් වෙන්න ඇති කියල, ගෙදර තිබ්බ එක්ස්ට්‍රා මොනිටරේ ගහල බැලුවා. ඒකත් එච්චරයි. 

මෙන්න මෙහෙමයි ආවේ.. 

          හෙමීට යට ගලවලා බලද්දී, ග්‍රැෆික්ස් චිප් එකේ හීට් සින්ක් එක ඉස්සිලා. මම ඉතිං ලැප් එක හෙමීට ගලවලා, ඒක ආපහු ප්ලේස් කරලා, දාලා බැලුවා අවුලක් නැහැ. ඒ උනා ට දවසක් ආපහු මේක ඉස්කෝලේ ගෙනියන්න උනා අලුත් ලැප් එකේ අවුලක් ඇවිත්. ඒ ගෙනියල වැඩ කර කර ඉද්දි ආපහු අවුල ආවා. 

මේ දකුණු පැත්තෙන් තියන හීට් සින්ක් එක තමා ඉස්සිලා තිබ්බේ. ඔය කොළයක් නමලා තියලා තියන්නේ ටෙස්ට් කරන්න ඒක ද දෝෂය කියල. 

          දන්න අයියා කෙනෙක් ට කතා කරලා ඇහුව ම කිව්වේ ග්‍රැෆික්ස් චිප් එක රී සොල්ඩර් කරන්න වෙයි කියල. ඒත් ඒක එයා ගාව ට ගෙනියන්න ඉද්දි, තව්හිඩ් ජමාද් එකෙන් ගැහුවා. ඒ වැඩේ එහෙම ම යට ගියා. හැබැයි ආය අවුල ආවෙත් නැහැ (දැනට). 

සාමාන්‍ය පාවිච්චියේ දවසක්.. මේ ගිය අවුරුද්දේ.. 

          මට මේක ට එක්ස්ට්‍රීම් එකෙන් වොරන්ටි දුන්නේ අවුරුදු දෙකයි. එකෙනුත් එකක් සර්විස් වොරන්ටි. ඒ කාලේ ඇතුලත නම් කිසි ම ප්‍රශ්නයක් දුන්නේ නෑ. ඒත් වැදගත් ම දේ තමා ඒ කාලේ සෑහෙන්න ඉක්මවලත් (5 ගුණයක්), ලොකු ප්‍රශ්නයක් නැතුව තාම මේක දුවන එක.

          ඔය ඉංජිනේරු ශිල්පය ඉගෙනගනිද්දී අපි ඉගෙනගන්නවා ඕනේ ම දේක ට පොදුවේ යෙදෙන MTBF (Mean Time Between Failures), MTTF (Mean Time To Failure)  කියලා කතන්දර දෙකක්. සරල ව කිව්වොත් අපි සළකන උපාංගය එක පාරක් ෆේල් වෙලා ආපහු ෆේල් වෙන්න යන කාලය සහ ඒක මුලින් ම පාවිච්චි කරන්න පටන් ගත්ත වෙලාවේ ඉඳන් ෆේල් වෙන්න යන කාලය.

          මේවා සාමාන්‍යයෙන් බලන්නේ ඒ උපාංගයේ එක බැච් එකක ට වගේ. ඒ කාලය එහෙම සලකල තමා වොරන්ටි එක හදන්නේ. එතකොට එහෙම බැලුවොත් මේ ලැප් එක සාමාන්‍යයෙන් අවුරුදු දෙකක් - තුනක් අතර උපරිම ෆේල් වෙන්න ඕනේ. ඒ උනාට ඒක එහෙම උනේ නෑ. හාඩ් එක උනත් එරර් මැසේජ් එක ආවේ අවුරුදු 3කින්. ඒකත් ඇත්තම කිව්වොත් තාම වැඩ.

          සාමාන්‍යයෙන් ඩෙල් බ්‍රෑන්ඩ් එක ටිකක් හාඩ් යුස් කරන්න පුළුවන් කියල පිළිගැනීමක් තියන බ්‍රෑන්ඩ් එකක් (2015න් වගේ පස්සේ ලැප් වල නම් කීබෝඩ් යනවා කියල කතාවක් ගියා මතකයි). ඒ උනාට ලැප් එකක ට අවුරුදු 10ක් කියල කියන්නේ මම හිතන්නේ හොඳ ආයු කාලයක්. මේකෙන් ඇත්තට ම තවත් වැඩ ගන්නවා. ඔන්ලයින් ක්ලාස් එහෙම ත් වෙලාවක ට මේකෙන් කරනවා. බැටරි එක එහෙමත් තාම පැය 2 හමාරක් - 3ක් අල්ලලා හිටිනවා.


බලංගොඩ දී එහෙ ලැප් සෙට් එකත් එක්ක..

          ජොබ් එක ට යන්න කලින් ගෙදර ඉද්දි සමහර දවස් තිබ්බා දවස් තුන - හතර එක දිගට ඕෆ් නොකර වැඩ කරපු. සමහර වෙලාව ට ෆිල්ම් බලන්න එහෙම අරගෙන කම්මැලි හිතුන ම එහෙම ම තියලා යනවා බයිසිකල් එක අරගෙන රවුමක්. ඒ ගිහිං එන්නේ පැය ගානකින්. ආපහු වෙන මොකක් හරි වැඩක් කරන්න ගන්නවා, එක්කෝ ගේම් එකක් වගේ. ඒ දවස් වල රෑ ඇහැරලා හිටිය ට ගාණක් නැති නිසා රෑ 1-2 වෙනකල් යනවා ඕක. ඊට පස්සේ ලැප් එක එහෙමම තියලා නිදාගන්නවා. ආය පහුවදා උදේ 6 ට ඇහැරලා වැඩ. ඔය කියපු ගේමුත් පොඩි පොඩි ඒවා නෙවේ, Call of Duty Modern Warfare, Need For Speed වගේ ඒවා.

          මේ ලැප් එකෙන් ඒ වගේ ම ගොඩක් දේවල් ඉගෙනගත්තා. ලැප් එකක් පාවිච්චි කරන්නේ කොහොම ද, ඒ වගේ ම ටයිප් කරන්න පුරුදු උනෙත් මේකෙන්. විශේෂයෙන් ම සිංහල ටයිප් කරන්න පුරුදු උනේ මේක ගත්ත ට පස්සේ. මං ගාව තියනවා මම ගත්ත සහ උඩ කිව්ව සමීර අයියලාගෙන් හම්බුන “විජය පරිගණක” සඟරා සෙට් එකක්. ඒවායේ තියන දේවල් ප්‍රයෝගික ව කරලා බලන්න හම්බුනෙත් මේක අරගත්තා ට පස්සේ.

          ඉස්කෝලේ පේපර්ස් ටික සිටි සිටි ගාලා ටයිප් කරලා දෙන්න, ඉල්ලන පරක්කුව ට ලියුම් හදල ටයිප් කරල දෙන්න වගේ වැඩ ටික කරගන්න මේ ලැප් එකෙන් සෑහෙන උදව්වක් උනා (ඇත්තට ම අළුත් එකෙන් ගත්ත ට වඩා වැඩ ටිකක් ඒක තියද්දි ත් මේකෙන් ගත්තා). මේකේ කීබෝඩ් එක දැන් තියන ඒවා ට වඩා පාවිච්චි කරන්න ලේසි. කී ස්ට්‍රෝක් එක (ඔබනකොට කී එකක් ඇතුලට යන දුර) ටිකක් අද තියන ඒවා ට වඩා වැඩියි. මේක 2010 වගේ කාලේ හැදිච්ච එකක් නේ. ඒ කාලේ විදියට තමා තියන්නේ. 

මදර්බෝඩ් එක එක්ක ඇතුල. ඔය දකුණු පැත්තේ හිස් කොටුව ඔප්ටිකල් ඩ්‍රයිව් එක ට. පිටිපස්සේ එක බැටරි එක.

          අනික තමා මම තව දැකපු දෙයක්- ඒ කාලේ ම වගේ සහ ඊට ටික කාලෙක ට පස්සේ අපේ නෑයෝ සහ යාළුවො අරගත්ත ලැප් ගෙදර ම වගේ තියාගෙන පාවිච්චි කරලා ත් අවුරුදු 3- 4ක් ඇතුලත වැඩ නොකරන ම තත්වේ ට වැටිලා ත්, මේක තාම වැඩ. ඔය මේ බ්ලොග් එකේ හයික් ගැන කියද්දී නිතර කියවෙච්ච යාළුවෙක් වෙන අශාන් ට මතකත් ඇති සමහරක් විට එක දවසක් අපි කොළඹ රවුමක් ගහන්න ගිය වෙලාවක බැක් පැක් එක වැටුනා අපි හිටි කෝච්චි පෙට්ටියෙ ෆුට් බෝඩ් එකෙන් බිම ට (නෑ නෑ දුවන කෝච්චියෙන් නෙවේ). ඒ වෙලාවේ ලැප් එකත් බෑග් එකේ. එහෙම වෙලත් අවුලක් වෙලා තිබ්බේ නෑ. 

මෙහෙට විසිට් එකක් ආපු ලැප් එකක් එක්ක.. මේ 2014  

          කොහොමින් කොහොම හරි, මගේ පාවිච්චිය එච්චර සුමට නැති වෙල ත්, මේක මෙච්චර කාලයක් තිබ්බ එක ගැන සන්තෝසයි, ඒ වගේ ම පණ නැති දෙයක් උනත්, මේක සෑහෙන උපකාරයක් උනා මට මම අද මේ ඉන්න තැනට එන්න. එක දවසක් මගෙන් ඉගෙන ගන්න දරුවෙක් කියනවා “සර් ගාව තියන ගොඩක් දේවල් පුරාවස්තු නේ” කියල.

          හැබැයි මෙච්චර කාලයක් ඒ දේවල් වැඩ කරන තත්වෙන් පාවිච්චි කරන්න පුළුවන් වෙච්ච එක ගැන මම ආඩම්බරයි. 2011 ඉඳන් මේ ගත වුන අවුරුදු 10 ඇතුලේ මගේ ජීවිතේ වගේ ම මේ ලෝකෙත් සෑහෙන වෙනස්කම් ගණනාවක ට අහු උනා. අර “Being with you through thick and thin” කියන එක මේ ලැප් එක ට හරියට ම ගැලපෙනවා. මේ ලැප් එක කියල දීපු තව පාඩමක් තමා, පණ නැති දේකට උනත් හරියට සැලකුවොත්, ඒ දේ ත් අපි ට සර්විස් එක හරියට ගොඩ කාලයක් දෙනවා කියන එක.

          කියවන ඔයාලා බලයි ඇයි මේ ලැප් එකක් වගේ දේක ට මේ මනුස්සය මෙච්චර සටහනක් තියල තියන්නේ කියල. මේක කිසිම විදියක ට ඩෙල් සමාගම ප්‍රමෝට් කිරිල්ලක් නෙවේ. අඩු ම ගානේ මම මේකට පස්සේ ගත්ත අනික් ලැප් එක වත් ඩෙල් එකක් නෙවේ. මේ අජීවී දේ ට මට ට්‍රිබියුට් එකක් දෙන්න සෑහෙන හේතු ගොඩක් තියනවා, සමහර ඒවා මෙතන ලිව්වා. සමහර ඒවා ලිව්වේ නෑ. ඒ මොකටත් වඩා, මේ ලැප් එකත් මට එක්තරා විදියකට ළඟ මිත්‍රයෙක් වගේ. අවුරුදු 10ක් ළඟ හිටපු, දුක සැප බෙදාගත්ත කෙනෙක් වගේ. ඒ වගේ ම මෙතනින් තව දෙයක් මට කියන්න ඕනේ කම තිබ්බා. ඒ තමා අපි ඕනේ ම දේක ට හරියට සලකනවා නම්, අවධානය දෙනවා නම්, වගකීම් කාලය ත් ඉක්මවලා සෑහෙන කාලයක් ඒකෙන් වැඩ ගන්න පුළුවන් කියන එක.

          අද කාලේ තියන ගොඩක් ෆෝන්, ලැප්ටොප්, ටැබ්ලට් වගේ දේවල් වගකීම් කාලය ඉවර වෙද්දී ම කැඩෙනවා, ෆේල් වෙනවා දකින්න පුළුවන්. සමහර විට ඒක එහෙම හදලත් ඇති. ඒත් ඒවා උනත් ටික කාලයක් හරි එක්ස්ටෙන්ඩ් කරගන්න පුළුවන් වෙයි අපි හරියට පාවිච්චි කරොත් (ඒ කියන්නේ අල්මාරියේ දාලා සුවඳ දුම් අල්ලලා තියන්න ඕනේ කියන එක නෙවේ ඈ). විශේෂයෙන් අද ලංකාව තියන තත්වේ එක්ක, ආනයන සීමා වෙලා, ලැප් එහෙම Fire Mathematics වෙලා තියන කාලේ, තියන දේවල් පරෙස්සමෙන් පාවිච්චි කරන එක සෑහෙන්න වටීවි.

          එහෙනම්, ඊළඟ සටහනෙන් හම්බ වෙමු. කොරෝනා නම් ඉවර වෙන පාටක් නෑ ළඟ පාත ක. 2020 ජනවාරි වල හයික් එකක් ගියා ට පස්සේ ආය කොහෙවත් යන්න උනේ නෑ. ඒ නිසා තමා සටහන් ලියවීම අඩු උනෙත්. බලමු දැන් එන්නතකරණය එක්ක වැඩේ ටිකක් හොඳ අතට හැරුනොත් ගමනක් යාගන්න. එහෙනම්, කට්ටිය ට ජය වේවා!

Friday, April 16, 2021

අවුරුදු සටහන..

 

කට්ටිය ට සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා! 

බක් මාසෙ ට පරිසරයත් සැරසෙනවා කියනවා නේ. මේ රජවත්ත රේල් හෝල්ට් එක ගාව..

සෑහෙන කාලෙකින් ආවා බ්ලොග් එක පැත්තේ.. (ඔව් ඔව් මේක හැමදාම ලියන වාක්‍යය තමා. ඒත් ඉතිං ඇත්ත කියන්ටත් එපා යැ)  

මාසෙන් මාසේ ට ලියනවා කිව්වා ට අන්තිමේ ලියන්ට වෙන්නේ ම මාස තුනකට සැරයක් වගේ. එක්කෝ වැඩක් වැටෙනවා, නැත්තම් ලියන්ට දෙයක් සෙට් වෙන්නේ නැහැ. ගිය අවුරුද්දේ රිවීව් එකෙන් පස්සේ මුකුත් ලියාගන්ට උනේ නැහැ. මොන පෙරේත දිෂ්ටියක් වැටිලා ද දන්නේ නෑ බ්ලොග් එක ට.  

මාස හතරක් කෝමා එකක ද හිටියේ කියල අහන්ට එපා ඉතිං. කෝමා එකක් වගේ එකක තමා හිටියේ. මොකද ඉස්කෝලේ එක්සෑම් පෝලිමක් ඇරෙන්ට වෙන කිසි ම දෙයක් කරගන්ට වෙලාවක් තිබ්බේ නැහැ. පිරිත එහෙම තිබ්බා, එච්චර තමා. 

මේ පාර පිරිත වරුවකට සීමා කරලා, සහභාගීත්වය ත් සීමා කරන්න උනා තියන තත්වේ එක්ක. ඒ උනාට නොකැඩී තියාගන්ට පුළුවන් උන එකත් ලොකු දෙයක්..   

දහම් පාසලේ කථික සංසඳය කඳුරට සේවයේ හඬ පරීක්ෂණයක ට තියාගන්න පුළුවන් උනා. ඒ ටික තමා ඉතිං ඔය මාස තුන පුරාව ට වෙච්ච වැදගත් දේවල් ටික. ආ... අර ගල් අඟුරු කෝච්චියත් ආපහු උඩරට කරක් ගහන්ට ගියා. 

යකඩ යකා. මේ යකා ට එන අවුරුද්දට වයස අවුරුදු සීයයි..

ඒ ටික වෙලා පිරිතත් ඉවර වෙනකොට මෙන්න අවුරුදු කට උඩ.. මේ පාර කස්ටිය මොනවා නැතත් ෂොපින් නම් කරා දැක්කා ගිය අවුරුද්දට විතරක් නෙවේ ඊළඟ අවුරුද්දට ත් හරියන්නම. නුවර ටවුමේ මාර සෙනගක් හිටියේ. අර දළදා වීදියේ එහෙම නිකං ඉතියෝපියාව ට පාන් දැම්ම ගානයි. හැබැයි අනික් නගර වලත් තත්වේ එච්චර ම තමා කියල ෆේස්බුක් එක පැත්තේ කරක් ගැහුවා ම දැනගන්ට පුළුවන් උනා. ඒවල ප්‍රතිඵල මැයි මාසේ දිහා ට හම්බ වේවි.

අවුරුදු ගැන නම් ඉතිං හැමදාම වගේ රිවීව් එකකුයි කතා ටිකකුයි ලියන නිසා අමුතුවෙන් ලියන්ට කියල දේකුත් නැහැ. ගිය පාර තමා මම හිතන්නේ සාමකාමී ම අවුරුදු තිබ්බේ. ඇයි රතිඤ්ඤා එහෙම අරගන්ට තැනක් තිබ්බෙත් නැහැ නේ රට ලොක් ඩවුන් නිසා. මේ පාර නම් ඒකටත් එක්ක හරියන්ට තියනවා. ඊයේ හවස ඉඳන් මේ හරිය නිකං ගාසා තීරේ වගේ.

මේ සටහන ලියාගෙන යනකොට මට මතක් උනා අර කලින් කියපු හඬ පරීක්ෂණය. ඒකෙදි ළමයින්ට තිබ්බේ අවුරුද්ද ගැන පොඩි වැඩසටහනක් ඉදිරිපත් කරන්ට. ඕකට ටිකක් අපි ටික පන්සල ට සෙට් වෙලා ප්‍රැක්ටිස් කරා. ඒකෙදි මම දැකපු දෙයක් තමා ගොඩක් කට්ටියගේ අපේ පරණ සෙල්ලම් අනංමනං ගැන තිබ්බ අවබෝධය ඉතාමත් අල්පයක් කියල. චාරිත්‍ර ගැන උනත් (ඔව් ඉතිං විභාග ඉලක්ක කරපු අධ්‍යාපන ක්‍රමයකින් ඊට එහා දෙයක් බලාපොරොත්තු වෙන්ට බැහැ). 

කඳුරට සේවයේ හඬ පරීක්ෂණය ට ගිය දහම් පාසල් කථික සංසඳය..
(සේයාරුව- හංසිනි ද සිල්වා)

ඉතිං මම මොකද කරේ, සෙට් එක අපේ ගෙදර එක්කං ඇවිත් අපේ අප්පච්චිට කිව්වා පොඩ්ඩක් උන්දැල ටික ට කියල දෙන්ට කියල මේ ඔක්කොම වානිජකරණය වෙන්ට කලින් කොහොමද අවුරුදු සැමරුවේ කියල. මෙතන ඒ ඔක්කොම නම් ලියන්ට බෑ, ඒත් අප්පච්චිගේ ඒ විස්තරේ අහං ඉන්නකොට මට හිතුනේ අපි අද කාලේ ස්මරණ අවුරුද්ද මොන අවුරුද්දක් ද කියල.

වාණිජකරණය කොහොම උනත්, ඩිජිටල්කරණය වෙන්ට කලින් යුගය නම් අපිට මතකයි. ඒ කාලේ සෙල්ෆෝන්, කම්පියුටර් එහෙම නොතිබ්බ නිසා අපි ළමයි විදියට ඒවා ට සීමා වෙලා හිටියේ නැහැ. අපි නිවාඩුව දෙනකල් බලං ඉන්නේ සෙට් වෙලා සෙල්ලම් කරන්ට. ඇත්තට ම කිව්වොත් නිවාඩුව නෙවේ, පළවෙනි වාර පරීක්ෂණය ඉවර උන දා ඉඳන් ආය ඉතිං අපි ව ගෙවල් වල තියාගන්නවා කියන එක කරන්ට අමාරු වැඩක් නෙවේ, කරන්ට බැරි වැඩක්.

ඒ කාලේ ලොකුවට කට්ටිය පැල් බැඳගෙන ක්ලාස් ගියෙත් නෑ, ගිය ඒවත් උපරිම සතියට පැය දෙකක් වගේ. ඒවත් බොහෝ එව්වා නිවාඩුව ට සති දෙකක් වත් නිවාඩු දුන්නා. ඉතිං සෙල්ලම් කරන්ට ඕනේ තරම් වෙලා තිබ්බා. උදේ ට කාලා පිහිල්ල පාර ට හරි රේල් පාර ට හරි සෙට් උනා ම ආය ඉතිං දවල් ට කන්ට ගෙවල් වල ට යනවා, ඊට පස්සේ සෙට් උනා ම ආය හවස පහ - හය ට තමා.

අපි අර සිංහල සාම්ප්‍රදායික ක්‍රීඩා ටික නම් කරේ බොහොම අඩුවෙන් තමා. ඒ උනා ට ඉතිං කරපු මොන ඉලව්ව හරි කරේ ෆෝන් එකෙන් ඔන්ලයින් නෙවේ රියල් ලයිෆ්. අප්‍රේල් මාසේ කියන්නේ ඉතිං හුළං එහෙම නැති මාසේ නේ. අපි කරන්නේ පිහිල්ල පාර අවට කැලේ එහෙම හැංගිමුත්තම් කරන එක එහෙම සෙල්ලම්. ඔය පාරේ එක පැත්තක වෙල. වෙල වටේ ට තමා පාර යන්නේ. අනික් පැත්තේ කැලේ තිබ්බේ. ඕකේ තිබ්බා ඉස්සර නරි හිටිය නරි වලක්. ඔය අහු අස්සේ තමා හැංගෙන්නේ. ආය ඉතිං වරු ගාණක් හොයනවා. සමහර වෙලාව ට ෂර්ට් මාරු කරගන්නවා. ඉන්න තැන ශේප් එකේ මාරු වෙනවා. නිකං ගරිල්ලා මිෂන් එකක් වගේ තමා. අප්‍රේල් නිවාඩුවේ ක්‍රිකට් ගහන්ට සෙට් උනේ අඩුවෙන්, මොකද වැහැලා පාරවල් එහෙම මඩ වෙලා නිසා.

ආය  තව අපි කරා පොයින්ට්/නෝ පොයින්ට් කියල සෙල්ලමක්. මේකේ ම තව වර්ෂන් එකක් තිබ්බා තාරාඳි කියල (නමේ තේරුම මොකද්ද, කොහෙන් කොහොම ආව ද නම් දන්නේ නෑ). සරල ව කිව්වොත් මෙච්චරයි කතාව. ටින් එකක් අරගෙන, ගල් ටිකක් දාලා කට තලනවා. ඉඩ තියන තැනක් අරගෙන (පාරක් මැද වගේ ශෝක්) අඩි දෙකක විතර රවුමක් ඇඳලා ඕක තියනවා මැදින්. ඉන්න සෙට් එක ගණන් කරලා එකෙක් තෝරනවා.

ආ.. ගණන් කරනවයි කිව්වා ම තව එකක් මතක් උනා. අපි ඔය ගණන් කරන්ට නිකම්ම දහය විස්ස කියල කිව්වේ නෑ. ඒක ට අපි ට තිබ්බා කවි අනංමනං කිහිපයක් ම. මට දැන් ඔක්කොම නම් මතක නැහැ, එක දෙකක් මෙතන ලියල තියන්නම් කියල හිතුවා මේ ගමන් ම. එකක් තිබ්බා මෙන්න මෙහෙම-

“ මුහුද මැදින් නැවක් ගියා එංගලන්තේ ට - එකේ හිටපු තට්ට මාමා පැන්නා මුහුදට

කෝ මාමේ කලිසම- මාළු කෑවා ද..”

ආය තව එකක් තිබ්බා පොඩි ම කාලේ කියපු එකක්. ඒකෙ අන්තිම පේලිය විතරයි මතක. ඒක ඉවර උනේ “තට්ටු දෙකේ බස් යනවා මහනුවර” කියල.

මේ ලඟක් වෙනකල් මතක තිබ්බ, පාවිච්චිත් කරපු එකක් තිබ්බා මෙන්න මෙහෙම. මේක දැකලා කට්ටිය ටිපර් වෙන්ට එපා ඉතිං ඈ..

“තම්බි ගේ තට්ටේ දිලිසෙනවා- ටොක්කක් ඇන්න ම හිල් වෙනවා

තම්බි ට ඉන්නේ එක ම දුවයි- ඒ දුව දුන්නොත් සල්ලි ගොඩයි..”

මේ වර්ස් එක සාමාන්‍යයෙන් ඉවර කරන්නේ “ටක් ටික් ටුක්” කියල නේ. අපි නම් ඉවර කරේ “ටක් ටික් ටූන ටුකෙන් ටුක්” කියලා. තව අර වගේ කවි දෙක තුනක් තිබ්බා. මතක නෑ හයියෝ..

හරි, දැන් ඔහොම කියලා ගැනල ගත්ත එකා ඉද්දි, අනික් අයගෙන් එක්කෙනෙක් අර ටින් එක අරගෙන හොලවලා ටිකක් ඈත ට විසි කරනවා. ඒ ගමන් ම අර ගැනලා ගත්ත එකා ගිහිං ඒක අහුලලා අරගෙන ඇවිත් අර රවුම මැදින් තියනවා. ඒ අතර අනික් අය ගිහිං හැංගෙනවා.

දැන් තියන වැඩේ තමා අරයා හැංගිච්ච කට්ටිය හොයන්ට යනවා. හැබැයි රවුමෙන් වැඩි ඈත ට යන්ට බෑ. ඒ අතර හැංගිලා ඉන්න අය හෙමින් රවුම ට කිට්ටු කරලා, එක්කෙනෙක් දූවන් ඇවිත් අර ටින් එක ට පයින් ගහනවා. එහෙම උනොත් අර කලින් එක්කෙනා ම ආපහු හොයන්ට ඕනේ. දුවන් ඇවිත් ගහන්ට කලින් දැක්කොත් හොයන්ට ඉන්න කෙනා ඇවිල්ලා ටින් එක අරගෙන අදාළ කෙනා ගේ නම කියල තාරාදී කියල කෑ ගහනවා. එහෙම උනොත් ඒ පළවෙනිය ට අල්ලගත්ත කෙනා තමා ඊළඟ වටේ හොයන්නේ.

ඕක ම ටින් එකක් නැතුව, පොයින්ට් කියල කණුවක් හරි ගහක් හරි අරගෙන කරනවා. එතකොට හැංගෙන්න වෙලාව දෙන්නේ අදාළ කෙනා ව කණුව පැත්තට හේත්තු කරලා කියනවා එකේ ඉඳන් 100 ට ගණන් කරන්ට කියල. හයියෙන් කියන්ට ඕනේ. එතකොට කට්ටිය ගිහිං හැංගෙනවා. කාව හරි දැක්කොත් එයා ගේ නම කියල කණුව ට ගහනවා නෝ පොයින්ට් කියල. පේන්නේ නැතුව කණුව ගාව ට ආපු කෙනෙක් තමන්ගේ නම කියල පොයින්ට් කියල කෑ ගහනවා.

ඕවා තමා ප්‍රධාන වශයෙන් සෙල්ලම් විදියට කරේ. ආය අපි ඔක්කොටොම වගේ 7-8 වසර වලට එද්දී බයිසිකල් හම්බුනා. ඉතිං ඊට පස්සේ වැඩේ බයිසිකල් පදින එක උදේ වරුවේ. හවස් වරුවේ වහිනවා ගොඩක් වෙලාව ට. එක්කෝ අපේ ගෙදර ට හරි, නැත්තම් හිටියා නිපුන් කියල යාලුවෙක්. එහෙ ට හරි සෙට් වෙලා, එක්කෝ රටේ නැති කෙප්ප කෙල කෙල ඉන්නවා. නැත්තම් කැරම් ගහනවා. සමහර වෙලාව ට මට තිබ්බ ඉලෙක්ට්‍රොනික් උණ හොඳ වෙන්ට කට්ටිය ම එක්ක සර්කිට් හදනවා.

අපේ ගෙදරයි, නිපුන්ලා ගේ ගෙදරයි ගස් දෙකක් උඩ හදල තිබ්බා අට්ටාල දෙකක්. ඕක වැස්ස ට තෙමෙන්නේ නැති වෙන්ට හොඳ ට හදල තිබ්බා. හෙන ගගහ වහින වෙලාවක උනත් ඕක ට නැගලා ඉඳගෙන කයිවාරු කෙලින එකේ අමුතු ම රහක් තිබ්බා. කොකෝවා අනංමනං තිබ්බොත් ඒකකුත් අරගෙන තමා යන්නේ.

නැත්තම් ළඟ කඩේ තිබ්බා රුපියල් 5 ට මුරුක්කු. ඉස්සර රුපියල් 5 කියන්නේ සැලකිය යුතු ගාණක්. 5 බයිට් පැකට් දෙකක් කෑවා ම නිකං දවල් ට කෑවා වගේ තමා. ඕවා කාලා කට දනවට කන්නේ අයිස් පැකට් (ඔව් ඔව් මම දන්නවා කට්ටිය ට අයිස් කියන මත් ද්‍රව්‍ය තමා මතක් උනේ කියල. මේ කියන්නේ ඒ අයිස් නෙවේ. වතුර ට රසකාරකය දාලා සීතල කරලා හදන අයිස් එක). මේවා රුපියල ට, දෙක ට, පහට, දහය ට තිබ්බා. රුපියලේ එක පොඩි. දෙකේ එක ඒකමයි ටිකක් දිගයි. පහේ ඉඳන් එක එක රස ඒවා තිබ්බා. කෝපි, චොකලට් එහෙම එහෙම කියලා.

ආය ඔය ආසන්න කාලේ (වැස්ස පායපුවම) කරපු දෙයක් තමා ඔට්ටුපාළු බෝල ඔතන එක. මේක කරන්නේ අපේ පැත්තේ තියනවා (තිබ්බා) පරණ වතු වලින් ඉතුරු උන රබර් ගස්. මේ ගස් වල කඳට වක් පිහියෙන් කොටනවා. එතකොට කිරි වෑස්සෙනවා. ඕවට ගලාගෙන ගිහිං කැටි ගැහෙන්ට දෙනවා. කඳ දිගේ පහලට ගලපුවාම එහෙම ම කැටි ගැහෙනවා. හවස් වෙලා ආව ම, තීරු තීරු ගලවගන්ට පුළුවන්. මේවා ඒ එකක්ම හරි, කොලයක් ගුලි කරලා අරං ඒක වටේ හරි ඔතලා, බෝලයක් හදන්ට පුළුවන්. දිගෑරෙන්නේ නැති වෙන්ට අමු කිරි ටිකකුත් ගානවා ඔතලා ඉවරල එතනින් ම අරං. ඔය විදියට 2004 ඉඳන් හදපු බෝලයක් තාම මං ගාව තියනවා. 

ඔට්ටපාළු බෝලේ.. මම 6 වසරේ ඉද්දි හදන්ට අරගෙන, 7 වසරේ තමා ඉවර කරේ.  

ආය ඉතිං උණ බට තුවක්කු හදන එක, රීම් ගහන එක, ටයර් ගහන එක එහෙමත් සුළු සුළු වශයෙන් කරා. දුණු ඊතල හදාගෙන ඒවායින් විදින තරඟ තිබ්බා, හෙළි හදාගෙන ගෝත්‍රික ජීවිත ගත කරා.. ඔය මුකුත්ම නැත්තම්, පිහිල්ල පාර වෙල ඉවුරෙන් උඩට හැරෙන තැන තිබ්බා බෝක්කුවක්. ඕකේ කණු ටික අපි සෙට් එක බුක් කරගෙන හිටියේ. එක එක්කෙනා ට. ඕකේ වාඩි වෙලා කයිය ගහන එක තමා වැඩේ. කලාතුරකින් දවසක ඩෙක් පීස් එකක් ගෙනත් අපේ ගෙදර හරි, සීඩී එකක් ගෙනත් නිපුන් ල ගේ දිහා හරි බලනවා.

ආ අළුත් අය ඩෙක් පීස් එක අහල නැතුව ඇති නේ.. ඒ නමින් අපි හැඳින්නුවේ VHS කැසට් එක. ඒ ප්ලේයර් එකක් මෙහෙ තියනවා. ID තියලා තමා අරගෙන එන්නේ. අඳුරන ම තැනක ට තමා ඒක නැතුව දුන්නේ. දවස ට කුලිය 40- 60 අතර ගියේ. එකක් අරගෙන ගිහිං බලලා එදා ම ගෙනත් දුන්නොත් තව එකක් ගත හැකි. ප්‍රශාන්ත කියල වීඩියෝ සෙන්ටර් එකක් තිබ්බා ගෙලිඔයේ (තාම තියනවා). මේකෙන් තමා අරගෙන ආවේ. 

මෙන්න මේවා තමා ඩෙක් පීස් කියන්නේ. මේවා නඩත්තුවත් ඉතිං සෑහෙන කාරියක්. දන්නෝ දනිති.  

ඕක බලන්ට විශේෂෙන් සූදානම් වෙන්ට ඕනේ. අත්තලා එහෙම ටීවී බලන්නේ නැති වෙලාවක් හොයාගෙන, ගෙදර ම තියන බෙඩ් ශීට් ගෙනල්ලා ජනෙල් වල එල්ලලා සාලේ කළුවර කරලා අත්තම්ම ට කියල කන්ට මොනාහරි හදවාගෙන තමා බලන්ට සෙට් වෙන්නේ. ප්ලේයර් එක ටීවී එකේ ඇන්ටනා ජැක් එක ට තමා කනෙක්ට් වෙන්නේ. අපේ ටීවී එක නැෂනල් ක්වින්ට්‍රික්ස් එකක්. ඒකෙ චැනල් 8යි තියන්නේ. ඒකෙන් අංක 1 ට තමා ප්ලේයර් එක ටියුන් කරන්නේ. අපි බලන්නෙත් හොල්මං, පිටසක්වල වගේ ෆිල්ම් ඉතිං. ආනිසංස තියන්නේ රෑ නිදාගන්ට ගිහාම තමා.. හැබැයි ඒකෙන් දැන් ඕනේ හොල්මං කතාවක් අහලා, බලලා කිසි අවුලක් නැතුව නිදාගත හැකි.

අපේ කාලේ ඉතිං අවුරුදු නිවාඩුව ගෙවුනේ ඔහොම තමා. අපේ ඉස්කෝලේ කොහොමත් අවුරුදු නිවාඩුව ටිකක් දිගයි. අන්තිම සතිය ඉතිං උදේ වරුව තනියම. අනික් අය ඔක්කොම ඉස්කෝලේ යන නිසා. ඒ වෙලාව ට ඉතිං ඔය කාමරේ අස් කරන ඒවා එහෙම තමා කරන්නේ. හවස ට පුරුදු ටයිම් ටේබල් එක ම තමා. ඕක වෙනස් වෙන්නේ ඉතිං ඉස්කෝලේ පටන්ගත්තා ම තමා.. 

ගෙනාපු නිලා කූරු ටිකක් හම්බුනා. පත්තු කරා ඉතිං නිකං ඉන්න එකේ..

අවුරුදු කාලේ ඉතිං අපිට නම් වැඩියෙන් ම රස වෙන්නේ ගිනිකෙළි නිසා. ඒත් ඒ ගැන කලින් කතා කරලා තියන නිසා ආය කතා කරන්ට යන්නේ නැහැ. මේ දේවල් ලියාගෙන යනකොට ඒ කාලේ වෙච්ච සිද්දි සෑහෙන ගාණක් මතක් උනත්, ඒවා රස තියන්නේ විඳපු අපිට තමා. මොකද පසුබිම් කතා අනංමනං ඔක්කොම දන්නේ අපි විතරක් නිසා. ඒ නිසා ඒවා ටිකත් මෙතන ලියන්ට යන්නේ නැහැ.

මේ දේවල් මතක් වෙනකොට ඇත්තට ම මට ම දුකයි. දුක අතරිනුත් පොඩි හිනාවක් එනවා අනේ ඒ කාලේ ඉතිං නේ ද කියල. අප්පච්චිලා කියපු 60-70 ගණන් වල අවුරුදු තරම්ම නැති උනත්, අපේ කාලේ අපිත් අවුරුදු අසිරිය වගේ ම ළමා කාලේ නිදහස එහෙම වින්දා උපරිමේට ම. ගෙවල් වල ට සෙට් වෙලා කෑම අනංමනං කාලා කරලා සෙල්ලම් කරා. ඒ අතින් ඇත්තටම දැන් ළමයි පව්.

ඉස්කෝලේ ගිහිං අනිවාර්යයෙන් සිංහල, ඉංග්‍රීසි විෂයන් දෙකට ම සෙට් වෙන වැඩක් තමා අවුරුදු නිවාඩුව ගෙවපු හැටි ගැන රචනාවක් ලියන එක. ඉංග්‍රීසි එච්චර පොහොසත් නැති නිසා ඒක එච්චර දිග නොවුනට, සිංහල රචනාව නම් පිටු 4-5ක් අදින්ට පුළුවන් උනේ අපි ඇත්තට ම ගොඩාක් දේවල් කරපු නිසා. හැම දවසක ම අත්දැකීම් එකකින් එකක ට වෙනස්. ඒ ටික ඒ දවස් වල ම ලිව්වා නම්, මෙලහට ඇත්තට ම ටොප් සෙලර් පොතක් ලියන්ට තිබ්බා. කියවන ඔයාලටත් මීටත් වඩා රසවත් මතක සටහන් ඇති.

අද කාලේ ළමයින්ට ඒ රචනාව ම ලියන්ට දුන්න ම ලියන කරුනුත් අපි දෙන්ට ඕනේ. ෆෝන් එකෙන්, කම්පියුටරෙන් එළියේ ජීවිතයක් එයාල ට නෑ. ගහපු ගේම් ටිකයි, බලපු ෆිල්ම් ටිකයි ගැන තමා අද කාලේ කට්ටිය ට කතා කරන්ට තියන්නේ. නැත්තම් අවුරුද්ද කට උඩ වෙනකල් ක්ලාස් කට්ටිය ට. දැන්නම් ඔන්ලයිනුත් තියනවා. ඒවාට වෙලාවක් කලාවක් නෑ. මේ විදියට ගිහිං අපේ ළමයි, රටේ අනාගතේ ගිහිං නතර වෙන තැන නම් හිතාගන්ට බෑ..

ලියන්ට හිතාගෙන ආපු පොඩි විස්තර ටික ට වඩා සෑහෙන දිග ට ලියවිලා. ඒ උනාට, තවත් ගොඩාක් විස්තර නොකියා ඉතුරු වෙලා ඇති. විටින්විට මතක් වෙයි. ඒ ආපහු නොඑන දවස් වල ට හිතින් හරි යන්ට තාම ආසයි.

ඊයේ හඟුරන්කෙත ගිහිං ආවා. ඔය කාලේ දැකපු ගෙදර ට වඩා අද යනකොට තිබ්බ ගෙදරත් සෑහෙන්ට වෙනස් වෙලා. ඒ දවස් වල අවුරුද්දට අත්තයි අත්තම්මයි හිටිය නිසා කට්ටිය ම මෙහෙ එනවා අවුරුද්ද ට කලින්. දැන් ඒවත් ටික ටික නැති වෙනවා. වෙනදා වගේ ජේදයක් ගානේ ෆොටෝ නොතිබුනා ට, මම හිතන්නේ දිගට ම ලියවෙච්ච සටහනක් වෙන්ට ඕනේ මේක. 

හඟුරන්කෙත ගියා අමු වැස්සේම.. ගෙදර සෑහෙන්ට වෙනස් වෙලා.. 

ලෝකේ වෙනස් වෙන ඉතිං ස්වාභාවිකයි. ඒ උනාට එහෙමයි කියල මම නම් හිතන්නේ නැහැ අපි ආසාවෙන් විඳපු දේවල්, අද උනත් මතක් වෙද්දී කට කොණට හිනාවක් එකතු වෙන දේවල් දැන් ළමයින්ගෙන් ඈත් කරන්ට ඕනේ කියල. ගුරුවරයෙක් විදිහට මගේ අදහස නම් ඒක මහා පවුකාර වැඩක්. ඒ වගේ ම, රටක්, ජාතියක් ගැන හැගීමක් ඇති කරනවා නම්, ඒක කිසි ම දවසක සිලබස් එකක් හැටියට හදලා ඒවා එක්සෑම් වල ට කට පාඩම් කරවල කරන්ට බැහැ කියන තැන තමා මම නම් ඉන්නේ. දැන් ජන ක්‍රීඩා සිලබස් වල ට සීමා වෙලා තියන්නේ, අවුරුදු උත්සව පාටි ගේම්ස් වලින් පිරිලා තියන්නේ එහෙම කරපු නිසා තමා.

එහෙනම්, කට්ටිය ට ම ආපහු වතාවක් සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා කියන්නම්!