දුම්රියෙන් උතුරට..

 

කොහොමද කස්ටිය..

අවුරුදු පෝස්ට් එකෙන් පස්සේ මොකුත් ලියන්න උනේ නෑ, අවුරුදු ඉවර උන සති අන්තේ, අපේ ගෙදර ඉඳන් මහපාර ට යන්න තියන “නිවන් මග” අධිවේගී මාර්ගයේ සිද්ධ උන අනතුර නිසා අතපය අවලංගු වෙලා හිටිය නිසා.

මේ පාර ලැබුන ඉතාම කෙටි අවුරුදු නිවාඩුව පටන් අරගන්න ඔන්න මෙන්න තියලා, මගේ දුම්රිය ගමන් සඟයා, අශාන්ගෙන් ඉන්විටේෂන් එකක් හම්බුනා අප්‍රේල් 30 වෙනිදා යාපනේ- කන්කසන්තුරේ පැත්තේ ගිහින් එන්න. ට්‍රේනිං කාලේ ඉඳන් යන්න හිතාගෙන හිටි ගමනක් උනත්, උතුරු මාර්ගය ගැන මගේ දැනුම සීමිත නිසාත්, අශාන් ඒ පැත්තේ කාලයක් වැඩ කරලා ඒ පැත්ත දන්නා නිසාත්, රේල්වේ එක පැත්තෙන් මට කරගන්න වැඩ ටිකකුත් තිබ්බ නිසාත්, මම මේ ගමන යමු එහෙනම් කියලා කිව්වා.

වෙනදා ගමන් සැලසුම් කරද්දී අපි දෙන්නම අදහස් දුන්නට, මේ සැරේ මම කරේ අශාන්ගේ ප්ලෑන් එක අනුව ගිය එක විතරයි. රිය අනතුරෙන් පස්සේ වම් කකුල තවම සම්පූර්ණයෙන් සුව වෙලා නැති නිසා, මම කියපු එකම දේ- ලොකු දුරවල් ඇවිදින්න නැතිව, සෙනග හිර වෙන දේවාල එහෙම අතැරලා යමු කියන එක විතරයි.

කොහොමින් කොහොම හරි, අපි ගමන යන්න කන්කසන්තුරේ රාත්‍රී තැපැල් දුම්රියේ දෙවන පන්තියේ ප්‍රවේශ පත්‍ර වෙන් කරගත්තා. මේ පාර ගමනට, තව මිත්‍රයෙක් එක්ක,  මගෙන් ඉගෙනගත්ත ගෝලයෙකුත් සම්බන්ධ උනා. එතුමා නම් දුම්රිය අල්ලාගෙන තිබ්බේ අන්තිම තප්පරේ විතර. කෝච්චි තිබ්බා නම් හවස 1008 එකේ පොල්ගහවෙලට ගිහිං යන්න තිබ්බා නේද කියල හිත හිතා, මමත් බ්‍රහස්පතින්දා වැඩ ඇරිලා ඇවිත්, නංගිගේ උදව්වෙන් කෑම ටිකත් හදාගෙන, කුරුණෑගලට බස් එකේ ගිහිං, එතනින් තමා දුම්රිය අල්ලාගත්තේ. 

ගමනාරම්භය.. උතුරු දුම්රිය මාර්ගය දැන් සම්පූර්ණයෙන්ම වර්ණ ආලෝක සංඥා තමයි භාවිතා කරන්නේ. හැබැයි පද්ධති දෙකක. එකක් ලංකාවේ හදපු එකක්. අනික ඉන්දියන්. ඔය තියන්නේ කුරුණෑගල වේදිකාවේ ආරම්භක සංඥාව.

 

අපි ගියෝ...

 ශාරීරික අපහසුතාවයයි, වැඩ කරපු එකේ මහන්සියයි නිසා මට නම් ඉඳගෙන පැය භාගයක් ඇතුලත නින්ද ගියා. විටින් විට ඇහැරලා බැලුවා කොයි හරියේද කියල. කොහොමත් රෑ අහසේ තිබ්බ අඳුරත් එක්ක මොකුත් පෙනුනෙත් නැහැ. කෝච්චිය ඇද්දේ M11 එන්ජිමක්. ඒකත් ආය නෑ ජෙට් එක වගේ ගියා. කොහොම හරි, පාන්දර 04.30 වෙද්දී අපිට යාපනෙන් බැහැගන්න පුළුවන් උනා. 

අමු පාන්දර යාපනෙන් බැහැපු වෙලාව.. අනික් කට්ටිය නිදිගැට කඩද්දි මම හැකි වේගෙන් එන්ජිම ගාවට ආවා මේ ෆොටෝ එක ගන්න.

 එලිය වැටෙනකල් අපි එහා පැත්තේ වේදිකාවට වෙලා මම අරං ගිය පාන් වලින් බඩ පුරවගත්තා. උදේ වෙද්දී අහසත් සෑහෙන්න පැහැදිලි වෙලා තිබ්බ නිසා, සූර්ය උදාව ඉතාමත් ලස්සනට බලාගන්න පුළුවන් උනා. 

යාපනය දුම්රිය ස්ථානයේ අරුණෝදය..

 

යාපනේ දුම්රිය ස්ථානය.. මේකේ පරණ ගොඩනැගිල්ල එහෙමම නවීකරණය කරලා තියනවා. 1960 රම්පාල මහත්තයාගේ කාලේ නවීකරණය කරපු ගොඩනැගිල්ල තමයි යුද්ධේ නිසා වැහෙනකල් පාවිච්චි උනේ. ඒකම තමා අදටත් ඔය දකුණු පැත්තෙන් පේන්නේ.

ඔය අතරේ මට බලාගන්න ඕනේ වෙලා තිබ්බ ටිකත් (මේ ගැන විස්තර පස්සේ ලියවෙයි) බලාගෙන, ෆොටෝ ටිකකුත් අරගෙන, ස්ටේෂන් රෙස්ට් රූම් එකෙන් මූණ අතපය හෝදගෙන, උදේ 6.45ට කන්කසන්තුරේ ඉඳන් යාපනේ හරහා අනුරාධපුර දුවන “යාල් රාණි” දුම්රියේ ෆොටෝ ටිකකුත් අරගෙන, අශාන්ගේ ගමන් සැලැස්මේ පළවෙනි ගමනාන්තය වෙච්ච නාගදීපය බලා පිටත් උනා. 

අනුරාධපුරය බලා ඇදෙන යාල් රාණි

 

නාගදීපය වෙත යන බස් එක. මෙහෙත් කොළඹ වගේ, රූට් නම්බර් වලින් තමයි බස් හොයාගන්න ඕනේ..

 අපි යාපනේට ආවේ මැයි 1 වෙනිදා. මීට කලින් මේ දවසේ මම මහනුවර, කොළඹ, අනුරාධපුර වගේ නගර වල ඉඳලා තියනවා. හැබැයි, මැයි 1 නිවාඩු දිනය ඇත්තටම නිවාඩු වෙලා තියනවා දැක්කේ උතුරේදී විතරයි. අපි බස් එකට එනකොට මුළු ටවුන් එකම හිස්. බස් ස්ටෑන්ඩ් එකෙන් මාර්ග අංක 776 - යාපනේ - කුරිකඩ්ඩුවාන් බස් එකට නැගලා වාඩි උනා. බස් එක පිටත් උනේ පැය භාගෙකට පස්සේ. හැබැයි ඒක නම් ඉන්ටර්සිටි කෝච්චිය වගේ ගියා. රුපියල් 185ක දුර කවර් කරන්න බස් එක අරගත්තේ විනාඩි 40යි! 

ජැටියට යන පාර. මේක තනි කෙලින් ඉද්ද ගැහුවා වගේ පාරක්..

 

ෆෙරිය.. මේක තාම හැදෙන ගමන්. මේක පටන් ගත්තම නම් ප්‍රවාහන ප්‍රශ්නයට සෑහෙන විසඳුමක් වෙයි. මේකෙන් වාහන පවා අරගෙන යන්න පුළුවන්. දැනටත් නාගදීපේ බස් දෙකක් තියනවා. මං හිතන්නේ මේකෙන් ගෙනියපුවා. 2005 ත්‍රිකුණාමලේ තමයි මම මීට කලින් ෆෙරි එකක ගියේ..

 

නාගදීපය බලා යන්න ගොඩබිම් මාර්ගයක් නැහැ. ජැටියට ගිහින්, එතනින් බෝට්ටුවක යන්න ඕනේ. බෝට්ටු වල ගණන් සාමාන්‍යයෙන් 100- 150 අතර වෙනවා බෝට්ටුව අනුව. අපි මෙතනට යද්දී, මේ දවස් වල ප්‍රසිද්ධ දේශපාලනඥයෙක් ඩෙල්ෆ්ට් යන්න එතනට ඇවිත්, හෙන කේස් එකක්.. ඒවත් විසඳිලා කොහොම හරි අපි නාගදීපේ යන්න තට්ටු දෙකේ බෝට්ටුවකට සෙට් උනා. 

වලි යන අතර අපි සෙල්ෆි ගත්තා.. මේ වෙලාවේ ජැටියේ හෝ ගාලා වලියක්. ඒක එක්කෙනෙක් ලයිව් දුන්නා.. 

 නාගදීපේට යන්න විනාඩි 20ක් විතර ගත්තා. අශාන්ට අනුව නොට් 5ක විතර වේගෙකින් අපි යාත්‍රා කරලා තියනවා. බෝට්ටුවේ සෙනග 200ක් දාන්න පුළුවන් කියලා තමයි කිව්වේ. 

මේකේ තමා අපි ගියේ. තට්ටු දෙකේ බෝට්ටුවක්.

 

කෝච්චියේ, බෝට්ටුවේ කියල නෑ.. අපි යන්නේ ෆුට් බෝඩ්..

 

පැමිණීමේ ජැටිය..

  නාගදීපයට තියන වැදගත්කම තමයි, බුදු හාමුදුරුවෝ තමන්ගේ දෙවෙනි ලංකාගමනය සිද්ධ කරේ මෙතනට වීම. ඒකත්, ජනප්‍රවාදයට අනුව, චූලෝදර - මහෝදර කියන නා රජවරු දෙදෙනා අතර තිබ්බ ගැටුමක් සංසිඳවන්න. මැණික් පුටුවක් මුල් කරගෙන ඇති වෙච්ච මේ යුද්ධේ සංසිඳුනාට පස්සේ, මේ මැණික් පුටුව නිධන් කරලා ස්ථුපයක් ගොඩනැගුවා කියලා තමයි කියවෙන්නේ (එහෙම නම්, ලංකාවේ පළවෙනි ස්ථූපය ථූපාරාමය කියන මතය අතාරින්න වෙනවා). 

නාගදීපය - මකර තොරණ. මේකේ නම් හැබැයි මකරු නෑ. නයි තමයි ඉන්නේ (නැත්තම් ද්වාරය කියමුකෝ)..

 කොහොමෙන් කොහොම හරි, පන්සල ලොකු දෙයක් නැහැ. හැබැයි ඉතින් අර කතාවට කියනවා වගේ, ලංකාවේ වැඩ ඉවර උන පන්සලක් කියල එකක් නෑ නේ.. මේකෙත් තාම එක එක එක එක ඉදිකිරීම් සිද්ධ වෙනවා. දැන් මේකේ තියන ස්ථූපයත් අළු පාටයි.. 

අළු පාට ස්ථූපය. අපි යද්දී කට්ටියක් මේකේ තීන්ත ගානවා..

 පන්සලෙන් එලියට ආව ගමන් කඩ සෙට් එකක් තියනවා අනංමනං විකුණන. මමයි කසුනුයි එතනින් තල් හකුරු ටිකක් ගත්තා. හැබැයි කඩ පේලියේ පළවෙනි කඩේට විතරයි බිස්නස්. අනික්වා වේලෙනවා.. 

පිටවීමේ ජැටිය.. මේ ජැටිය අද්දරටම බස් එකක් වැඩ කරනවා. ටර්න් එක දුවන්න ලංගම බස් දෙකක් දූපතේ තියනවා.

 නාගදීපයට ජැටි දෙකක් තියනවා. එකක් ළඟ පන්සලට. ඒක තමයි පැමිණීමේ ජැටිය. එන කෙනෙක් එන්න ඕනේ ඒකෙන්. අනික් එක පිට වීමේ ජැටිය තියන්නේ කෝවිලක් ළඟ. ලංකා ප්‍රධාන ගොඩබිමේ ඉඳන් එන බෝට්ටු පළවෙනියට එන්නේ පන්සලේ ජැටියට. එතනින් සෙනග බස්සලා, කෝවිලට යන අය අරගෙන ඒක යනවා පිට වීමේ ජැටියට. එතනින් විනාඩි 15න් 15ට වගේ බෝට්ටු ලංකා ප්‍රධාන ගොඩබිමට එනවා. අපිත් ඉතින් 10.30 බෝට්ටුව අල්ලගත්තා. 

ආපහු ආව බෝට්ටුව..

 ආපු එක වගේ නෙවෙයි, මේක නම් කෙලින්ම අටවපු වර්ගයේ බෝට්ටුවක්. හැමෝටම ජීවිතාරක්ෂක කබාය ගානේ දුන්නා. කලින් එකේ උඩ එන්න පුළුවන් උනාට, මේකේ හැමෝම යට තට්ටුවට යන්න ඕනේ. මම ගිහිං එන්ජිම ගාව ලෑලි බංකුවේ වාඩි උනා. 

බෝට්ටුවේ කවුළුවෙන් පේන්නේ මෙහෙමයි. හදිසියේ ගිලුනොත් මේකෙන් එලියට නම් එනවා බොරු..

 

බෝට්ටු එන්ජිම..

යන්මාර් ට්‍රැක්ටර් එන්ජිමක් වගේ සිලින්ඩර් 3ක එන්ජිමකින් පණගැන්වුන මේ බෝට්ටුව මට නම් සිහි කරේ රෝම යුගයේ යුද්ධ නැවක් (අර සූර පප්පා එකේ තියන ජාතියේ). එද්දී ගමන සෑහෙන්න සුමට උනාට, ආපහු යද්දී මුහුදේ පොඩි රළු ගතියක් තිබ්බා. කොහොම හරි, ආපහු විනාඩි 25කින් වගේ, යහතින් ලංකා වෙරළේ පය ගහන්න පුළුවන් උනා.

මෙතැනදී බස් එක පිටත් වෙන්න යම් ප්‍රමාදයක් උන නිසා, අපේ ලිස්ට් එකෙන් එකක් කපා හරින්න උනා. කීරමලේ පොකුණ බලන්න යන්න අදහසක් තිබ්බත්, එතන සෙනග ගැන කියන්න බැරි නිසාත්, පැයක වගේ ප්‍රමාදයක් දැනට තිබ්බ නිසාත්, ඒ අදහස අත්හැරියා (මට නම් අවුලක් උනේ නෑ මොකෝ ප්ලාස්ටර් ගහගෙන ඕවට නාන්න බහින්න කියල ය. ඒ නැතත් කකුලක් බාගෙට වැඩ කරද්දී පීනන්න උනත් බෑ නේ)..

ඒ නිසා, අපි තීරණය කරා යාපනේ තැනකින් දවල්ට කාලා, යාපනේ කොටුවට යමු කියලා. අශාන් කියපු තැනකට ගිහිං, ඉතුරු තුන් දෙනා බත් ගිලිද්දී, මම රෝල් එකකින් බඩ පුරවගත්තා. හැබැයි ඒ බත් එක හොඳයි, ප්‍රමාණයත් ඇති. කාලා එලියට බහිද්දී එකට කාලක් වගේ. රටතොට බලන්නත් එක්ක, අපි හිතුවා ගස් හෙවණ අල්ලාගෙන කොටුවට තියන පොඩි දුර පයින් යන්න. 

තැඹිලි එහෙම ගන්නවා නම් මෙන්න පොට් එක.. හරිම ලාබයි..

 යාපනේ කොටුවට එද්දී අමු දවල්. පරිසරයේ තිබ්බ ආද්‍රතාවය එක්ක, ඒ රස්නේ සෑහෙන්න අපිට දැනුනා. ඇඟපත නිකම් දාඩියෙන් ස්ප්‍රේ කරා වගේ. ඔය තත්වේ එක්කයි, මගේ කකුල එක්කයි මුළු කොටුවම වටේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර බලන්න පුළුවන් තත්වයක් තිබ්බේ නැහැ. ඒ නිසා අපි කරේ, කොටුව හරහා ගිය එක. මේක මුල් කාලේ පෘතුගීසි කොටුවක් වෙලා තිබිලා, පස්සේ ලන්දේසි කොටුවක් කරලා ගත්ත එකක්. තවම මේකේ කැණීම් කටයුතු සිද්ධ වෙනවා. හැබැයි ප්‍රධාන පිවිසුම එහෙම සෑහෙන හොඳ තත්වයෙන් තියනවා. 

යාපනේ කොටුව - පිටත ප්‍රාකාරයේ පිවිසුම. 

 

යාපනේ කොටුව - ඇතුලත ප්‍රාකාරයේ පිවිසුම. 

යාපනේ කොටුවේ තිබිලා හම්බෙලා තියන පරණ කාල තුවක්කුවක්..

 

මේ යාපනේ කොටුවේ බිත්තියක්.. බලන්නකෝ මේ ඉදිකිරීම් අමුද්‍රව්‍ය.. බෙල්ලන්ගේ කටු එහෙම, මුහුදු පාෂාණ, කොරල් එහෙමත් එහෙමම වගේ තියනවා. 

යාපනේ තියන තවත් අයිකන් එකක් තමයි රියෝ අයිස්ක්‍රීම්. ඔතනට යන්න උවමනාව මට තිබුනා. අශාන්ට යෝජනාව දැම්මම, දුර බලද්දී කිලෝමීටර් දෙකක් වගේ. වෙනදා නම් රේල් හයික් වල කිලෝමීටර් 10-12 ඇවිද්දට, අද එච්චර බැරි නිසා, පික් මී එකක් දාගෙන එතනට ගියා. ඇත්තටම ඒ අයිස්ක්‍රීම් එක රසයි. ගානට සාධාරණයි. සීනි දාපු පිටි වගේ ගුලියක් වෙනුවට, ඇත්තටම කිරි රසයි චොකලට් රසයි තියන හොඳ අයිස්ක්‍රීම් එකක් හම්බුනා. ඔය සයිස් එකේ අයිස්ක්‍රීම් එකක් නුවරින් ගන්නවා නම් එතන ගාන වගේ දෙගුණයක් වත් ගෙවන්න වෙනවා.

Rio හිමකිරම 

 කාලා ඉවර වෙද්දී, ඉර බැහැගෙන යන පැත්තට හැරිලා තිබ්බ නිසාත්, ආය වෙන බලන්න දෙයක් නැති නිසාත්, අපි හිතුවා හෙමින් හෙමින් පයින් යමු කියල බස් එක අල්ලගන්න. අපි ඉතින් පට්ට පාලු පාරවල් දිගේ, කයියක් දාගෙන ඇවිදගෙන ආවා. 

යාපනේ කියද්දී මතක් වෙන දෙයක් තමයි මොරිස් මයිනර් ටැක්සි.. හැබැයි දැන්නම් දකින්න සෑහෙන්න අඩුයි. අපිට දවස පුරාවටම හම්බුනේ දෙකයි..

 මැයිදින රැලි මෙහෙත් තියනවා. හැබැයි ටවුන් එකේ රතු කොඩි දාලා තිබ්බට, කිසි හාහූවක් තිබ්බේ නැහැ. ටියුෂන් ක්ලාස් අනංමනං ඔක්කොම වගේ නිවාඩු. බහුතරයක් කඩ උනත් වහලා. මම අශාන්ට, ධනංජයට එහෙමත් කිව්වේ, මහනුවර, කුරුණෑගල වගේ නම් නිවාඩු දවසක උනත් මිනිස්සු හැල්මේ දුවනවා නේද කියලා. ක්ලාස් අනංමනං අලුත් අවුරුද්දට පවා දැන් තියනවා. හැබැයි රිසල්ට්ස් නෑ. එක්කෝ ළමයි බහුතරේකට ඩිප්‍රෙෂන්. මෙහෙ ඒ මොකුත් නෑ, හැබැයි රිසල්ටුත් තියනවා කියන එක.

බස් ස්ටෑන්ඩ් එක පැත්තට ඇවිත්, යාපනේ ආවා කියන්න අනංමනං ටිකක් අරන් යන්න කට්ටියට උවමනා උනා. අශාන් අපිව එක්ක ගියා පොලක් වගේ එකකට. එතන ඉතිං ඔය අනංමනං කඩචෝරු එහෙම තිබ්බා. කට්ටිය එතනත් පැය භාගයක් වගේ ඉඳලා, ගමනේ අවසාන කොටසට යන්න පිටත් උනා.

යාපනේ ඉඳන් කන්කසන්තුරේට යන්න බස් එකක් විනාඩි 50ක් - පැයක් වගේ ගන්නවා. මෙහෙ තවම මේ වගේ රූට් වල දුවන්නේ පොඩි රෝසා බස්, කෝස්ටර් එහෙම. ඒසී නම් නෑ. අපේ පැත්තේ මං ඔය බස් අන්තිමට සර්විස් දැක්කේ මහනුවර - ගෙලිඔය- ගංහත (අංක 736) රූට් එකේ. 

යාපනේ - කන්කසන්තුරේ බස් එක..

 බස් එක සැමන් ටින් එකකට පොඩ්ඩක් අඩුවෙන් පිරිලා තමයි ගමන පටන්ගත්තේ. අනික් තුන් දෙනා ඒ රස්නේ අස්සෙත් නිදාගත්තා. මට නම් මේ මගුල කොයි වෙලේ පුපුරයිද කියල හිති හිතී තමයි තිබ්බේ. ඇයි කිව්වොත් ඇතුලේ ගිනි රස්නෙයි. ඒ මදිවට හිටු කියලා තව ලෝඩ් වෙනවා..

කොහොම හරි, අඬු 4 බේරාගෙන, හවස 5.10 වෙද්දී කන්කසන්තුරේ ස්ටේෂන් එක ගාවින් බැහැගත්තා. එතැනින් ආපහු නයිට්මේල් එකට රිසර්ව් කරපු ටිකටුත් අරගෙන, බෑග් ටික ස්ටේෂන් එකේ තියලා, අපි ගියා පොඩ්ඩක් ඇවිදින්න. 

කන්කසන්තුරේ දුම්රිය ස්ථානය.. මේක නම් පරණ බිල්ඩින් නැති තරම්. අලුතෙන්ම හදපු විදියක් තමයි පේන්න තිබ්බේ.. ඔය නවත්තලා තියන්නේ රාත්‍රී තැපැල් දුම්රිය (අපි ආව එකමයි). එන්ජින් එක M11- 957. මැදිරි ඉන්දියානු ඒවා. 

 

කන්කසන්තුරේ ස්ටේෂන් එකේ ඉඳන් බොහොම පොඩි දුරකින්, හරි සුන්දර මුහුදු වෙරලක් තියනවා. සුන්දර කියන්නේ මෙතන අපිට පාවිච්චි කරන්න පුළුවන් කොටස පොඩි උනාට, වතුරේ පැහැදිලි ගතියක් තියනවා, අනික රැල්ල සැර නැහැ. මුහුද ගැඹුරු නැති නිසා, සෑහෙන ඈතකට යන්න පුළුවන්. වෙරළේ පරණ ප්‍රදීපාගාරයක් තියනවා. කොටින්ම, හවසට ඉර බහිද්දී ඉතාම අලංකාර දර්ශනයක් බලාගන්න පුළුවන්. ඒ වගේම, හවස් වෙද්දීත් මුහුදු වතුරේ ලා උණුසුම් ගතියක් තියනවා. 

ඉර බැහැගෙන යන කන්කසන්තුරේ අහස..

 අපි ඉතින් නාන්න ඇඳුම් ගෙනාවේ නැති නිසාත්, මට කොහොමත් තුවාල තෙමාගන්න බැරි නිසාත්, පොඩ්ඩක් වතුරට බැහැලා විතරක් සැනසුනා. හැබැයි, දණක් වතුරේ බැහැලා හිටිය ඒ පොඩි වෙලාවෙත්, කකුල් දෙකේ තිබ්බ සම්පූර්ණ මහන්සියම වගේ නැති උනා කියලා දැනුනා. 

ප්‍රදීපාගාරය.. මේක සමහර දවසට තවම පත්තු කරනවා කියලා අශාන් කිව්වා..

 උදේට ඉක්මණින් එලිය වැටෙනවා වගේම, මෙහෙ හවසත් ඉක්මණට කළුවර වැටෙනවා. හවස 6 වෙද්දී, සෑහෙන තරම් කළුවර උන නිසා, ඒ ළඟ යුධ හමුදාවෙන් කරන අලෙවිසැලකින් කිරි එකක් බීලා, අපි ආපහු දුම්රිය ස්ථානයට ආවා. ඇවිත් අපේ බෑග් එහෙම අරගෙන, දුම්රිය ස්ථානයේ විවේකාගාරයෙන් මූණ අතපය ටිකක් හෝදගෙන, අපේ සීට් වලට ගියා.

කන්කසන්තුරේ දුම්රිය ස්ථානයේ නවත්වා ඇති රාත්‍රී තැපැල් දුම්රිය පළමු වේදිකාවට ගැනීමට සූදානමින්..

 ආපහු එන්න දුම්රියේ අපිට සීට් හම්බෙලා තිබ්බේ එක ළඟ නෙවෙයි. ඉතින් ප්ලැට්ෆෝම් එකේදී අපි කෝච්චියට නැග්ගෙම වෙන වෙනම. ඇඟේ තිබ්බ මහන්සියටත් එක්ක, මට නම් යාපනේට කෝච්චිය එද්දිම නින්ද ගියා. සෑහෙන කාලෙකින් කෝච්චියක ගිය නිසා, එක සෙක්ෂන් එකක් මම ෆුට් බෝඩ් එකකට ගිහිං කාලෙකින් ඇහුන කෝච්චියේ බීට් එකත් රස වින්දා. විටින් විට ඇහැරලා, කුරුණෑගලට එද්දී කෝච්චියෙන් බැස්සා. 

රාත්‍රී තැපැල් දුම්රියේ පළමු පන්තියේ වායු සමනය කල මැදිරි.. මේ තැපැල් දුම්රියේ බදුල්ල එකේ වගේ නිදන මැදිරි නැහැ. මේකේ වායු සමනය කල මැදිරි 4ක්, දෙවන පන්තියේ වෙන් කල හැකි ආසන සහිත මැදිරි 2ක්, සාමාන්‍ය දෙවන පන්තියේ සහ තුන්වන පන්තියේ මැදිරි කිහිපයක්, භෝජනාගාර මැදිරියක් සහ පාර්සල් තිරිංග මැදිරියක් තමයි තියන්නේ.

 කෝච්චිය පාන්දර 2.50 වෙද්දී කුරුණෑගල. මම හිතාගෙන හිටියේ පොල්ගහවෙල ගිහින් එතනින් රඹුක්කන ඇවිත් ගෙදර එන්න උනත්, කුරුණෑගලින් බැහැලා එතනින් බස් එකක් අල්ලාගෙන ගෙදර යන එක වඩා ඉක්මන් කියල තේරුණ නිසා, ධනංජය එක්ක එතනින් බැහැලා, 3.30 වෙනකල් ස්ටේෂන් එකේ ඉඳලා, බස් ස්ටෑන්ඩ් එකට පයින් ගියා. 

කුරුණෑගල ස්ටේෂන් එකේ ප්‍රදර්ශනය කරලා තියන ඩක්කුවක්..

 කුරුනෑගලින් පිටත් වෙන පළවෙනි බස් එකේ මහනුවරට වෙනකල් නිදාගෙන ඇවිත්, එතනින් ගම්පොල බස් නැති නිසා, හැටන් එකක නැගලා උදේ 6 වෙද්දී ගෙදර ගාවින් බැස්සා. සම්පූර්ණ ගමනටම එතකොට දවස් එක හමාරක් වගේ තමයි ගිහිං තිබ්බේ..

ඔය ගමන ගිහිං ඇවිත් තමයි අන්තිම වතාවට දාපු ප්ලාස්ටර් එහෙම ගලවලා දැම්මේ. ඇත්තටම කිව්වොත්, අත් දෙකම සම්පූර්ණයෙන් වැඩ කරන තත්වෙට ආවේ අද, අප්‍රේල් 17 වෙනිදායින් පස්සේ.. කකුල නම් තව සතියක් විතර වත් යයි වගේ තේරෙන විදියට. ඇත්තටම මේ අමාරු තියාගෙන උනත් මේ ගමන යන්න, පහුගිය ටිකේ වෙච්ච දේවල් එක්ක ඔලුවේ තිබ්බ ප්‍රෙෂර් එකත් බලපෑවා සෑහෙන්න. ඔලුවට පොඩි හරි විවේකයක් දෙන්න මට ඕනේ උනා..

මේ ගමනේ සම්පූර්ණ සැලසුම අශාන්ගේ. ඊට අමතරව, යාපනේ, කන්කසන්තුරේ දුම්රිය ස්ථාන කාර්යය මණ්ඩලය, රාත්‍රී තැපැල් දුම්රියේ ප්‍රවේශ පත්‍ර පරීක්ෂක නිලධාරීන් ඇතුළු අපිට උදව් කරපු හැමෝටම ස්තුතිවන්ත වෙන්න ඕනේ. ගමන පටන් ගනිද්දිම, සීට් තියාගෙන ෆුට් බෝඩ් ගිය ගෑනු කෙනෙක්ගේ කකුලක්, ප්ලැට්ෆෝම් එකේ වැදිලා සුළු අනතුරක් උනා. ඒ අවස්ථාවේදී දුම්රියේ කාර්යය මණ්ඩලය ඉතා ප්‍රශස්ථව තත්වය පාලනය කරන්න වැඩ කරා, භාෂා බාධකයත් බිඳගෙන. මේවා ඇත්තටම ලියවිලා ඇගයෙන්න ඕනේ දේවල්.

අද මේ පෝස්ට් එක ලියන වෙලාවේ මට ආරංචියක් ආවා, රඹුක්කන ඉඳන් කඩිගමුව වෙනකල් පළවෙනි සේවා දුම්රිය ධාවනය උනා කියලා. මගේ බලාපොරොත්තුවක් තියනවා, ඊළඟ චාරිකා සටහන, සුපුරුදු පරිදි, උඩරට මාර්ගයේ හයික් එකක් ගැන ලියන්න පුළුවන් වෙයි කියල. එහෙමනම්, තවත් සටහනකින් හමු වෙමු!

ගමනට සෙට් උන උදවිය..